17 Haziran 2025 Salı

Merhaba!

3 aydır çalışmıyorum. Bunun ilk 1 ayı eylemiydi boykotuydu bilmem nesiydi diye geçti. Sonra olmasından yüzde yüz emin gibi bir şey olduğum bir işten reddedildim ve olaylar biraz gerginleşmeye başladı. Bu yazıya başlamadan önce 2 ilana daha başvurdum, heyecanla reddimi bekliyorum. Imposter syndrome'um tavan yaptı. Şimdiye kadarki bütün işlerime YANLIŞLIKLA alındığıma neredeyse eminim... Çok tuhaf, şimdiye kadarki en sevdiğim işimde, işimde gücümdeyken, yaptığım şeyden tatmin oluyorken falan, her şey okeydi. Benim kontrolümde olmayan sebeplerden işimin sona ermiş olması beni zaman geçtikçe daha çok üzer oldu. Ve bu üzülmenin içi yüzde 85 imposter dolu. Halbuki bitmeden önce hiç ortada yoktu. Yani bu bitiş benim başarısızlığım değil ve bundan bilinç düzeyinde yüzde yüz eminim, ama kalbim ve gururumun kırıklığını açıklayamıyorum. Bir yanım er ya da geç yeni bir işe gireceğimden ve o zaman bu harika boş günlerimin tadını yeterince çıkaramadığımı düşünüp kendime kızacağımdan emin. Diğer yanım sonsuza kadar bir daha maaşlı bir işimin olmayacağını (bazen in a good way) söylüyor. Her ne kadar işimi seviyorduysam da sık sık "lan sonsuza kadar işe mi gidicez böyle?" diyordum. Korkunç bir düşünce... İşe gitmemek, dostlarım, aslında harika bir şey. Biraz alışkanlıklar, çokça ekonomik kaygılar ve en çok da Cuma neşesi özlemi... Amaan, ne biliyim ben. 

Bu durum sadece beni değil bir sürü insanı etkiledi tabii ki. Dünya genelinde 20000 UN çalışanı.... Just wow. Bu sırada canım Ezgiş'im Adana'da açılan pozisyona kabul aldı ve taşındı. Hayatlarımız bir anda nasıl da değişti böyle. Imposter bilmem ne tamam da, bu da çok kalp kırıcı. Ha kendisi şu an mutlu, keyfi yerinde, ben kendime üzülüyorum herhalde. Bencillik. Hiçbir şey değişmesincilik. Her şey benim istediğim gibi bir şekilde değişmesin hem de...

Bütün bunlar olurken sade bir törenle (Mert'in, bahçesinde 16 kişiye mangalda hamburger yaptığı) 34. yaşımı doldurmuş bulundum. Teşekkürler sevgilim! Usulca bir şişe pembe cini devirdim, geceye yaydığım için yerlerde yuvarlanmadım. Geçen seneki doğum günümde 1 saatlik bir boşluk var. Ne yaparsam yapayım hatırlayamıyorum. 

Sonra Neval ve Ezgi ile Kaş'a gittik. 4 günlük tatilimizin son 25 dakikası falan güneş açtı ama olsun, yine de çok güzeldi. Kız tatili bambaşka bi şey yav! 

Bu arada Mert'le şişme kano aldık ve Kaş'tan dönünce Urla'ya gittik. Urla'da kanomuzla test sürüşü yaptıktan sonra dedik ki buralar kamp için güzel değil, GÖCEK'E GİDELİM!

Göcek'te Sarsala Koyu'ndan çadırımız ve kamp çantalarımızı da kanoya yükleyerek kamp atmalık güzel bir koy arama umuduyla kürek çektik. Ters rüzgar ve dalgalar bizi epey yorduğu için ilk bulduğumuz koya yerleştik. Arkadaşlar şişme kano harika bir şey! Karayolu ulaşımı olmayan ve yalnızca teknelerle gidilen koylara fış fış kanoyla gidebiliyorsunuz! (Tabii koyların yakınlarından Likya yolunun bir kısmı da geçiyor, yürüyerek de ulaşılabilir, onun da en kralını yaptık ama bu sene denizci personamız açıldı) Her neyse, 2 gün orda kamp yaptıktan sonra tekrar Sarsala'ya döndük, sonra Urla, sonra Ankara.

Yarın Ordu'ya, haftaya da Çeşme'ye gidiyoruz! Leyleği havada mı gördün kızzz diyecek olursanız cevabım havada veya karada sıfır leylek gördüğüm olacaktır. Bazı denk gelişler ve izin alma derdi olmamanın haklı gururu ve zamanında 850 kere Gaziantep misyonuna gitmiş olmanın verdiği maddi kafa rahadlığı diyelim. 

Temmuz'da haftasonları bir sanat terapisi eğitimiyle geçecek. Ağustos'ta yine gezmeler var. 

Bu arada hazır işsizim, sanat sepet işlerime ağırlık veriyorum. Punch needle'a fena sardım. Çantalara yapıp satma planlarım var. Sonrasında tufting'e geçişleyebilirim. Resim falan zaten devam gibi ara sıra. Ama asıl olay şu: Urla'ya giderken iyice gaza geldim ve dedim ki VLOG ÇEKİCEM LAN BEN! YETER ARTIK! Başladım yatay video'lar çekmeye. Baya bi çekim yapmışım. Dün akşam Mert'le kurgusunu yaparken baya eğlendik. Ama o gaza gelişim gitti, yeniden olumsuz hisler geldi. Bilemiyorum, muhtemelen yüklemem. YA DA YÜKLERİM....

Sanat sepet demişken sadece görsel sanatlarda yokum.... Müzik piyayasına da giriş yaptım...

Mert'in yeni şarkısında parmak şıklatış, alkış tutuş ve hatta 'hhıııaaeeğğaaa' sesimle ben de varım! 

İşte yokluğumda bunlar oldu hala burayı neden okuduğunu anlamadığım sevgili okuyucu dostum. 

Sevgiler,

Bilgiş

8 Mayıs 2025 Perşembe

 
















Mert Hıdrellez dileklerini yazıyor, 5 Mayıs 2025, 23:45

“…Sonra gideceklerdi, rengarenk bulutlar dalgalanacak ve batıya sürüklenecekti. Sonra zihinlerimiz çabucak fabrika ayarlarına dönecek ve konuşmalar kaldığı yerden devam edecekti. Bu, iyi ya da kötü bir şeyin habercisi miydi? Bir salgının belirtisi miydi ya da sistemdeki bozukluğun bir işareti? İlahi bir mesaj mıydı? Kaosa dair bir ders miydi? Ne demekti bu? Ne demek? Sonra çatık kaşlarla fotoğrafları ve video kanıtlarını inceleyecektik; medya analizlerini dinleyecek, kutsal kitaplara ve meteorolojiye danışacak, haritalara, grafiklere, istatistiklere ve çan eğrilerine bakacaktık. Sonra endişelenecektik.

Ama o an, kısacık anların en kısasında, nedenini sormadık. Kelebeklerden başka şey düşünmedik; başımıza konan kelebeklerden, arkadaşlarımızın, ailemizin başına, tanıdığımız-tanımadığımız herkesin başına, bütün şehre aynı anda konan kelebeklerden başka hiçbir şey düşünmedik. Hareket etme, diye fısıldadık, hiç bitmesin istedik. Kıpırdama, kıpırdama, kıpırdama!”

                                                                                                                                    Shaun Tan

İşte 6 Mayıs 2025 böyle bir gündü.


23 Nisan 2025 Çarşamba

Merhaba!

Çocukken kaygıdan uyuyamadığımda dışarı bakıp ışığı yanan evler arardım. Görünce anlık bir rahatlama gelirdi. Hayat devam ediyor, her şey normal, yalnız değilsin. 

Birkaç gündür duygu durumumda birtakım dalgalanmalar var ve tam olarak o zamankine benzer şeyler hissediyorum. Dizi izlemek, podcast dinlemek, tiktok kaydırmak falan anlık iyi geliyor. Bir şekilde kendimi oyalayıp dikkatimi dağıtıyorum. Sonra şunu düşündüm: o kaygılı kız çocuğu Bilgiş.. evdeki herkes uyumuş... telefon yok, internet yok, ev karanlık. Cesaretini toplayıp sessizliği bölmeye karar verip anne babasının odasının önünde "anne.... anne.. uyuyamıyorum.." diyor ve ya ses gelmiyor, ya tersleniyor, veya şanslı günüyse 1-2 kelime ile geçiştiriliyor. Ah canım kendim.. Sonra yapacak bir şey yok, bir şekilde uyuyor ve sabah oluyor. Günler çok normal geçerken, güneş batınca o kaygı ufaktan dürtüklüyor ve yine upuzun başka bir gece başlıyor. Sonra her nasılsa, bu hisler bir gün son buluyor.

Yetişkin ben... Hiçbir şey uykusuna engel olamaz.. Hatta eğer kaygı verici bir şey varsa direkt uyku sahillerinde koşarak yok oluyor. Evde yalnız olmak harika bir şey ve hatta istek değil, ihtiyaç.

Bu birkaç günlük yalnızlık, sessizlik, belirsizlik ve kaygı bandosu bana şunu gösterdi: Büyümek veya güçlenmek, veya direnç kazanmak, bu hislerin bir daha asla yaşanmaması demek değil. Bu hislerin her an gelebileceğini bilmek, ve geldiklerinde AY SİZ DE KİMSİNİZ, BENİMKİ GİBİ GAMSIZ BİR BEDENDE NE İŞİNİZ VAR? NE MÜNASEBET? BİR YANLIŞLIK OLMALI?! diye debelenmek yerine, Simon ve Garfunkel'in de dediği gibi;

Hello darkness my old friend... 

diyebilmek.

Kaygılanmak veya yalnız kalamayış çocukluktu da madem, o çocuk halinle ve dikkatini dağıtacak herhangi bir araç olmadan bu hislerle nasıl başa çıkmıştın, he Bilgiş? Bi de o uzun gecelerin sabahı kalkıp okula gidip orada da bi ton saçmalıkla uğraşıyordun. Zor iş. Çocukları küçümsemeyin. 

Yatarken bi ayetel kursi, bi de felak nas yapıştırayım ben yine de....



20 Nisan 2025 Pazar

Merhaba!

Bilin bakalım ne oldu? TAŞINDIM..... Ama öyle değil, şöyle; maaş almazken cebimden kira vermek istemediğim için evimi bir süre geçici olarak kiraya verdim. Bu sürede Nilsu Amerika'da olacağı için onun evinde, o dönünce de Mert'te yaşayacağım. GELİN GELDİĞİM apartmana yeniden geçişlemek ilginç. Ama asıl ilginç olan taşınmalı kaderimdir. Yani buna mecbur değildim aslında ama yine de kira vereceğim parayı başka şekilde değerlendirebilirim bu şekilde. İlk başta harika bir fikir gibi gelmişti. Gün yaklaştıkça ve eşya toplama işlerine girişince biraz hüzün, dert ve keder bastı. İnsan 34 yaşında bu gibi şeyler yaşayacağını düşünmüyor ama olan oldu işte ve bir başka dolaba kıyafet yerleştirdim. Sonra burdan Mert'in evine, ordan tekrar kendi evime. Ve ne kadar dağınık olduğumla yüz milyonuncu kez yüzleştim. Benim galiba çok fazla organizer kutulara falan ihtiyacım var. Çok fazla kategorilendirilememiş eşyam var. Eğer yeterince sepetim ve kutum olursa bunu başarabileceğime inanıyorum. Veya inanmıyorum. 

Geçen hafta buraya yerleştikten sonra daha hiç kalmadan İstanbul'a gittik. İzin alma derdi olmadan gezelemek müthiş bir his ya. Mesela Çarşamba günü dönecektik, yorgun olduğumuz için bir gün sonra döndük. Sıfır sorumluluk, sıfır tasa. İşte işsizliğin harika tarafları. İstanbul güzeldi. Bildiğiniz gibi. Cihangir'de Ali'de kaldık. Evi çok güzel ve insanı evinde hissettiriyor. Ev gibi evleri çok seviyorum. Bowie de bizimle geldi. Ada'ya gittik, Deniz'de kaldık. Dönerken vapurda Kadıköy'de inmeyi unutup Eminönü'ne gidip tekrar Kadıköy'e geldik. Bu mallığı Nilsu'yla da yapmıştık. Olur öyle. Sonra Yeldeğirmeni'nde bi ramenci bulduk, yedik yedik yedik. Benim biraz midem bozuldu. 

Son gün de Mert'in ses dizaynını yaptığı belgeselin gösterimi için İstanbul Film Festivali'ne gittik. Aslında gidiş bahanemiz buydu. Such gurur! Evet festival de boykot, biliyoruz. Açılışı da iptal oldu zaten. O gün de genel boykot günüydü ama seferi olduğumuz için malesef uygulayamadık... 

Şu an baya bir yorgun hissediyorum. Yazarken de kafamı toparlayamadım. Bu hafta bi kafa toparlama günleri geçireyim. 1 ay önce falan şövale aldım, akrilik yapacağım güya, hala bi boka başlayamadım. 

Ha bu arada, kovulacağım belli olurken ben de yavaş yavaş resimlerimi satışa çıkarma özgüvenine eriştim ve sıfır tane sattım. Çok reklamını yapamıyorum, çünkü bi garip hissediyorum. Utanmak gibi de değil de, ne biliim işte. Belki burayı okuyan sizler alırsınız. Harşlığımız çıkar. 

shopier.com/bilgebilgis  buradan bakabilirsiniz. 

Meltem evlendi! Bir nikaha daha online katılım göstermiş olduk. Düğün seneye. Bu yaz Çeşme'de şakacıktan isteme merasimi yapacağız. İple çektiğim bir tatil. 

Bugün annem benimle buluşmak istedi. Aslında dün, ama çok yağmur yağdığı için bugüne erteledik. Buluştuk. Epey sohbet ettik. Biraz derdo dramalı konular döndü. Bana benimle ilgili duyduğu bir pişmanlık olduğunu ve hakkımı helal etmemi istediğini söyledi. Ne olduğunu söylediğinde çoktan unutmuş olduğumu fark ettim. Beni artık o kadar incitmeyen bir şey. Ama onun içinde kalmış. Helal olsun kadın anam.. Zamanı geri alabilsem keşke falan dedi, diğer konuştuğumuz şeylere de dair. Üzüldüm. Hep bi üzüntü. Çocukken üzerler, büyürken üzerler, güncel yine üzerler. Onu mutlu edebilmek isterdim, ama kendimi üzmeden. Onu mutlu etmek için benim üzülmem gerekiyor gibi bir kodlama mevcut zihnimde. Başka türlü mutlu olması imkansız gibi. Ben de geri çekildim. Çok uzaklardayım. Bi kere sanki ikimizden biri Türkçe konuşmuyor gibi. Problem çok derin, bi o kadar da basic mi ki? 

Günün sonunda havada çok fazla regresyon aurası vardı ve annem bana hediye olarak ayıcıklı bir pijama takımı aldı. Zamanı geri alamadığı için. Ben de yiyip içtiğimiz şeyleri ısmarladım. Yani geldik yine adulting is a myth meselesine... Hadi bakalım. 

Gündeme dair bir şey yazmak istemiyorum. Sokakta öpüşmeye hapis cezası falan şeklinde bir şeyler görüp gördüklerime inanamayarak çığlıklar atasım geliyor. Sıkışmış hissediyorum. Öğrencilerin duruşması Ekim'e ertelenmiş. Delirirsin. 

Kafam aşırı dağınık olduğu için kafam gibi dağınık bir yazı yazdım sizlere. 

Umutsuzluğa alışmayın.

4 Nisan 2025 Cuma

 Merhaba

Merhaba şu an bunu ünlem işareti ile denedim blogumda yani merh dan sonra bir ünlem olmalı gibi ama olmadı o yüzden şu an noktalama işaretleri olmaksızın bir ses kaydı atarak bu blogu yazıyorum. Bir noktalama işareti oldu bir ilerlemeeydi belki de bu., Yapıyorsun yapıyorsun ilginç tamam

Paragraf yapsan bir Güzel bu gece şu an yazmak için oldukça sarhoşum ama teknolojinin bana verdiği nimetlerden yararlanarak şu an soyledigim her kelimenin karşında bir yansıması oluyor ilginç bir şekilde ne güzel. 

Geçirdiğimiz enteresan günlerde yaşadığım şeyler oldukça duygusal en son yazdığım yazıda sanki eylemlere gitmeyecekmişim gibi bir izlenim oluşmuş olabilir. Fakat yazdığım şeylerden birkaç saat sonra kendimi çantama taksitli su gaz maskesi falan gibi şeyler hazırlarken buldum. Ve tabii ki olmam gereken yerlerde kendimi bulundurdu. Yani yanlış oldu cümle ama tamam bu kadar da bilebilir şu an elim üşeniyor çünkü yazmaya. Paragraf başı yok alt paragrafa geç geç alta geç alttayız 

Tamam şöyle yapalım böyle paragraf başı daha iyi oldu tamam

Okay ağam tabii ki de yazdığım yazıdan sonra gaza gelip benim benim tarafımdan beklenen gibi benden bekliyorsunuzdur tabii ki şu tabii ki de yani bu tarz şeylere diye düşünüyorum emsallerimle sokağa çıkıp haklarimi aradım gereksiz gazlarla gerekse yani bir şekilde tabii ki de başımıza gelmesi gereken şeylerin hepsi geldi. Şu anda olaylar biraz daha boy kot konusunda yoğunlaştı şu an ben de bütün arkadaşlarım halktaki halkımızdaki insanlar gibi boykot hakkımı değerlendiriyorum anayasamızdaki bildiren boykot bir haktır boykot olarak çarşamba günleri alışveriş yapmamaya özen göstererek genel olarak da daha az alışveriş yaparak boy kutumu değerlendiriyorum. Alt paragraf geçelim aşağı 

Sanıyorum teknolojinin o kadar da gelişmediğini bize anlatacak bir yazı olacak ama bence komik tatlı bir hatıra olarak da hafızalarımızda zuhur edebilir yalan değil yani. Koyabilir orada.com..com. Paragrafa geçelim baş

Bayramın nasıl geçti diye sorarsanız fena geçmedi normal hani çok da yıllar geçtikçe daha az akrabalar ziyaret ediliyor ben yediğim şeyler olarak boykotla dahilinde yengemle kuzenlerimin yaptığı şeyden yedim baklavadan ve sarmadan yedim çünkü kendi ailemin evinde de börek yediğim için bir daha da börek yemek istemedim halbuki onlarda da börek vardı. Alt paragrafa geçerim 

Onun dışında tabii ki de bildiğiniz gibi boykota devam ediyoruz ben de ben ve sevdiklerimle herkeste ediyor muyuz şey yaptı biliyorsunuz muyuz muse

 grubu vardı eskiden hala da var tabii ki grubu onu boykot ettik onu boykot etmedik mi yüzü boykot etmedik|| mi muse , u

 Türkiye’de ağırlayacak olan grubu organizasyon şirketini boykot ettik ve başarılı olduk iptal edildi Muyuz ya düşünsenize eğer bu Red Hot Chili Peppers olsaydı benim yaşayacağım şeyi delirmeyi kendini yerlere vurmayı düşünebilir miydiniz edemezdiniz eğer ki çok eski okuyucum değilseniz beni tanımıyorsanız daha çok eskilerden çok da önemli değil şöyle ben kendi kendime böyle konuşuyorum bir dahaki bir ata geçeyim ya o kadar da benim de bir 

İyi geceler diliyorum sayın okuyucular sizleri seviyorum noktalarda, o kadar da takılmayın boykotdayız çarşamba günleri boykotdayız genelde de daha az harcıyoruz gibi bir boykot öyle çok da geberiyorsak almıyoruz yani hadi öptüm bye bye.

YAŞASIN SESLİ KAYIT


21 Mart 2025 Cuma

Merhaba!

Direniş 2025 başlayınca ister istemez Direniş 2013’ü düşünmeye başladım. Gariptir ki ne o zamanki defterlerime, ne de buraya bir bok yazmamışım. Halbuki ilk hafta bizzat kendim de direnmiştim. Akay yokuşunda hayatımın ilk biber gazını yediğimi, Atatürk Bulvarı’nı trafiğe kapatan kalabalığın içinde olduğumu elbette ki unutmadım. “KORKMAYIN, SES BOMBASII!” da aklımda yer eden cümlelerden biri.

Benimki gibi bir aileyle yaşarken direnişlere katılmak çok zordu. Her gün kavga kıyametle sonlanıyor, ama her nasılsa da kimse beni eve kilitlemiyordu. Demek ki sandığım kadar fena insanlar değillerdi...

Asıl unutmadığım ve hâlâ içimi delilercesine kemiren bir diğer şey; o zamanki sevgilim, kendisi ODTÜ’deydi, direnişlere beraber gidiyorduk, bir gün Kızılay’da direnirken, eve dönmek istediğini söyledi. Belki biraz haklıydı, ortalık tehlikeli olmaya başlamıştı ama ben asla dönmek istemiyordum. Neyse, dönmeye karar verdik. Bu esnada onun okuldan birkaç arkadaşıyla karşılaştık ve onlara ne dese beğenirsiniz? "BİLGE EVE DÖNMEK İSTİYOR."  Tabii ya, arkadaşlarını Bilkentli prenses sevgilinin eve dönmek istediğine, senin de sahiplenen bir errrkek olarak onu eve götüreceğine inanmaları en kolayı.

Mayıs ayında 34 olacağım, eski sevgililerimi kötü anmak için çok yaşlıyım ama hayattaki en büyük korkularımdan biri bir gün çocuğum olursa, ve maalesef erkek olursa, böyle bir erkek olması.

Her neyse, şimdi içimdeki o direnişçi kızçe 2023 Mayıs’ta nasıl küstü, yorulduysa, bir türlü kımıldanamadı. Öte yandan sonraki yıllar içinde geliştirdiğim astım ile biber gazı karşılaşması nasıl olur, onu da kestirmek zor. Biraz da yavşaklaştım mı nedir, bilmiyorum. Olan oldu işte.

Dün akşam YouTube’dan Gezi videoları izleyip biraz ağladım. Bir yandan da Z kuşağının direnişini... “Direnişe gidiyorum, beraber hazırlanalım” videolarına bayıldımmmm. Ve şunu düşündüm: Biz direnirken bu herifler baya yaşlıydı, 12 sene sonra hâlâ aynı moruklar var. Bu nasıl bir asla ölmemezliktir ya. Gerçekten bebek yiyor olmalısınız. Bir de şey komik: Eski görüntüleri izleyince canlandı; MHP milletvekilleri de Gezi Parkı’na gidip destek vermiş, Bahçeli “ÇOCUĞUN YAŞINDAAAKİ EVLATLARA SALDIRMAYAAA... UTANMIYOR MUSUNNNN????” diye bağırıyor filan. Bir gençlikte böylesi dev bir dönekliğe şahit olmak inanılmazzz.

Dur bakalım ya, hafiften kıpırdanıyor gibiyim, belki giderim de.. arkalarda dururum...

 

20 Mart 2025 Perşembe

Merhaba!

8 Mart yine harika geçti. Her sene bir öncekinden daha organize buluşup pankart hazırlıyoruz. Bakalım seneye nasıl olacak. Yürüyüş için yanıma aldığım renkli farları ve yüze yapıştırılan fıtıfıtıları gecenin sonunda gittiğimiz mekandaki kızçelerin yüzlerine çalıyordum. Herkes çok mutlu oldu. Bir tane kız ABLA SEN MELEK MİSİN dedi. Ablası gurban.

Haftasonu hava 24 dereceydi ve sevdiğim neredeyse herkesle Portakal Çiçeği'ndeydik. Bu kışı da atlattığımız için bizimle gurur duyuyorum. Dün kar yağmış olması ve birkaç gün daha soğuk olacak olması bunu değiştirmiyor. Mart'ı iyi tanırım, sıkıntı yok.

Geçen hafta cuma günü ofis bahçesinde Unhappy Hour düzenledim. Rakı sofrası kurduk. Bunun için siyah balonlar sipariş ettim ve birtakım başka süslemeler yaptım. Ne diyebilirim ki, her şeyi partiye dönüştürmeye bayılıyorum.

Çok güzel vakit geçirdik. Ağlayanlar falan oldu. Ben ağlamadım. Fazla üzgün de hissetmiyorum açıkçası. Ya da avoidance at its best mi acaba, emin değilim.

Bu hafta işe sıfır kere gittim. Geçen misyonda haftasonları da çalıştığım için oradan gelen overtime izinlerimi falan yiyimliyorum. Haftaya 1-2 kere uğrar, biraz salaklanır, rakı bardaklarımı ve kalan başka eşyalarımı alır, konuyu kapatırım.

Son iki buçuk sene için herkese teşekkürler. Harikaydı. Gerçekten.