Merhaba!

Haftalardir vaktim yok diye disciye gitmeyi erteliyorum ama dun ne oldugunu bile bilmedigim, hydrafacial diye bir cilt bakimina gidip yaklasik 2 saat suratimi cukcuklattim. Bir ara yuzume bir maske koyuldu ve 15 dakika o sekilde bekledim. Uzman kisi isigi kapatip odadan cikti. Icerden interstellar'in su an tiktok videolari'nin yuzde 80'inde falan calan muziginin sesi geliyordu. Tavana bakarken 'bu resmen parasiyla suratimla ilgilendirtmek' diye dusundum. Bunun sacla oynanmalisini hala bulamadigima inanamiyorum. 

Parmak uclarimin etrafinda actigim yaralarla ilgili terapistimle konusurken konu annemin cocukken sifir tensel temas politikasina geldi tabii ki. Annesi dokunmayinca kendine dokunan ben tabii ki parmak emerken bir yandan kendi yanagimi oksayacaktim. Ve gidecegi yere carpip geri donen enerji de yuksek bir uyarilma ihtiyaciyla parmaklarimi parcalatacakti. Bu konuyu konustuktan sonraki 10 gun boyunca isaret parmaklarimi adeta PARCALADIM. Dermatofaji. Youtube'ta bilgilendirici kisa video'lari var. Altlarindaki caresiz yorumlara uzuldum. Belki de cogu, dokunulmadan buyuyen bebekler toplulugu. 

Sonra anneme gidip hic bu konulari acmadim. Ondan gelebilecek olan tek ilgiyi -yemek- yiyip eve dondum. 

Insan icinden cikardigi insana neden dokunmaz ki. Belki de tam da bu yuzden dokunmaz. Neyse. Buyuk ihtimalle asla anlayamayacagim. cunku icimden insan cikarmayacagim gibi duruyor. 

Gecen gun EEH SIZLE MI UGRASCAM BE diyip (genel) tek kisilik, paylasimsiz, bireysel ve de yapayalniz bir netflix actim. OH BE dedim. Aciyosun netflix'i ve alakasiz profiller, salak imgeler, birtakim isimler yerine sadece su yaziyor:

BILGE.

“Ahlaksız davranışlarla her karşılaşışında sürekli serseme dönen, insanların başka insanlara karşı nasıl dehşet verici ölçüde zalimleşebileceğinin fiili kanıtlarıyla her yüz yüze gelişinde hayal kırıklığına uğramaya (hatta gördüklerinden kuşku duymaya) devam eden biri ahlaki ya da psikolojik açıdan yetişkinliğe ermemiştir. 

Oysa, belli bir yaştan sonra kimsenin bu türde bir masumiyete, yüzeyselliğe, bu derece cehalet ya da hafıza kaybına ihtiyacı yoktur.” 

                                                                                           Susan Sontag, Başkalarının Acısına Bakmak

Merhaba!

Bugun markette reyonlar arasinda amacsiz bir sekilde gezelerken dikkatimi toplamakta ne kadar zorlandigimi fark edip zihnimi yokus yukari iteliyormus gibi hissettim. Evet, tam olarak boyle hissettim. Aslinda sadece eve gitmek istememistim. Hadi 2 bira icelim diyebilecegim bir insanim da yok bu aralar. Ve haftaici icki icmekten hoslanmam. Ve bira sevmiyorum. Iste oyle biraz zaman gecirmek icin Atakule'de dolanirken raflar arasinda tam olarak HICBIR SEY'i aradigimi fark ettigim andan soz ediyorum. Sonra bari herhangi bir sey'e bakiyor olayim diye zihnimi yokus yukari iteledim. Bu zorlamanin sonunda, aksamlari yakip triplere girmelik bir mum aldim. Ardindan kuafore gidip saclarimin kiriklarini aldirdim. Beni asil son 4-5 saattir yiyip bitiren `aksam ne yenecek` dusuncesiydi. Karnim ac gibi ama sifir istahliyim. Bir an yilda 1-2 kere cok uygun zamanlari kollayan aksam kahvaltisi fikri belirir gibi oldu, iki kere vazgectim. Dogru zaman degildi. Istanbul'da yasarken zirt pirt yaptigim firinda patates mantar fikri biraz mantikli geldi. Sirf bir seyler yemis olmak icin. Eve gecerken bir paket mantar aldim. Tam eve girerken onu kasarla sevdigimi ve evde kasar olmadigini fark ettim. Aksam kahvaltisi fikri tekrar yoklar gibi oldu. Yine tutturamayinca, buzluktaki milfoyden 2 sira cikarip iclerine beyaz peynir koyup firina surumledim. Ne anlatiyorum ben? Bunlardan size ne ve siz kimsiniz?

Sanirim ortaokuldan beri sik sik bir sene once bu zamanlarimi inceliyorum.  Zararsiz bir takinti gibi. Hayatimin ilk yalniz yasadigim 2023-2024 kisina girerken, 1 sene oncesini cok daha detayli bir sekilde inceliyorum. Biraz once, -aksamlari yakip triplere girmelik mumumu denemek icin- gecen kis yazdigim anligi okudum.  Kahir, keder, bol bol gozyasi ve sonsuz bir caresizlik... Birkac ay boyunca nefesimi tutmustum. Nefes aldigim an dunyadaki butun camlar kirilacakmis gibi hissettigim koca bir kis. 

Gecen kisa dair hatirladigim tek guzel sey yaptigim tahinli kurabiyeler. Cok lezzetliydi. Sanki boyle bir renk, bir tat, her seye bir es vermisti. Ve Kamiyap teyze'nin kurabiyenin tarifini istemesi. Bu da hatirladigim ikinci guzel sey. 

Kirginim ve kizginim.

ikisiyle de ne yapacagimi bilmiyorum.

aksamlari yakip triplere girmelik mum calisiyor, obviously.

Su an procrastination'in "bi daha evlenirsem nasi bi elbise giyerim acaba" noktasindayim. Procrastination iste boyle sky is the limit bir seydir. 

Maymun terbiyecisi is ilanlari arastirmayi seneler once biraktim.