Merhaba! 

Evimde geçirmediğim 3. haftasonuna giriş yapıyorum. Evime aşığım. Yaz geldi ve haftasonları evde değilim, bu çok üzücü! Ayrıca Arda'yı çok özlüyorum. Yani haftaiçi görüşüyoruz tabii ama işten dön, yemek ye yat uyu düzeninde değil haftasonu gezelemesi ve tembelliği yapmak istiyorum onunla. NEYSE. Haftaya da o yok. Sonraki hafta ben yine yok. AY İÇİM ŞİŞTİ! Yazın üçte biri harcanmış oldu böylece, naledolsun.

Öğleden sonra Gaziantep'e gidiyorum. Pazar Ankara'ya direkt uçuş olmadığı için akşam Adana'ya oradan gece uçakla Ankara'ya döneceğim. Hiç hoşlanmadığım şeyler. Bu kız pazartesi işe gelmez, kimse kusura bakmasın.

Geçen hafta yüzyıllardır başvurup asla ilerleme kaydedemediğim, son 6 aydır ise 3 kere sınavına girebildiğim bir işte mülakat mertebesine ulaştım. Bence iyi geçmişti. Hemen yakın zamanda orada çalışmaya başlayacağım gibi bir hallere girmeye başladım. Sonra bir arkadaşımın mülakatı yapanlardan birini tanıdığını öğrendim ve sürecimle ilgili bilgi almaya çalıştım. Aldım da. Zort.İlk başta inanılmaz tadım kaçtı. Ağlamak için tuvalete gittim, yaş gelmedi. Akşam eve gidince yatağa uzanıp birkaç damla sakin göz yaşı döktüm. Arda bana aşırı şefkat gösterince geri kalkıp salona gittim. Ertesi gün ise oldukça iyiydim. Sonuç officially açıklanana kadar gerçekten başarılı olduğuma ve işi aldığıma dair hissiyatlarla yaşayıp açıklandığında göt olmaktansa başta bu şekilde öğrenmiş olmam iyi oldu. Artık her ne zamansa, olumsuz mail tarafıma ulaştığında "biliyoz zaten" diyeceğim ve önüme bakacağım.

Patronunu, koordinatörünü falan aşırı seven tiplerden hiç hoşlanmıyorum ama yeni daire başkanımızı epey seviyorum sanırım. Öyle ki, mesela, bugün Gaziantep için yola çıkacağız ve genelde böyle durumlarda işe gelmeden evden gidiyoruz ama bugün kendisi işe gelmemi salık verdi, hiç de öyle içimden gelmişine geçmişine küfürler yağdırmadım. Biraz OFF NEDEN YA NİYE falan diye söylendim ve işte ofisteyim. Neden? Çünkü seviyorum. 

Nilsu'nun gelmesine sayılı günler kaldı. İşte bu çoook iyi!