Merhaba.

Bugün 12 Mart'tan sonra ilk kez işe gittim. Hava mart soğuğuydu. Bu; hiçbir şey olmamış, sanki aradan 2.5 ay geçmemiş, koca bir mevsimi atlamamışız, bütün o duyguları hiç yaşamamışız ve sanki bugün 15 Mart'mış gibi hissetmeme neden oldu.

Epeydir corona'nın bulaşma ihtimalleri, bulaşma hızı ve bunun sınırsızlığı üzerine düşünmemiştim. Birden yine kaygı bastırdı. Reflüm geri geldi.

Karantinada 2 ayı dolduracağız. Benim için en zoru ilk 2 haftaydı. Belirsizlikle beraber umutsuzluk, kabul edememe, insanlık olarak halimize aşırı üzülme, sürekli ağlamaklı olma halleri... Sonra yavaş yavaş kabullenme geldi ve şu an sadece hissiz bir bekleyişteyim. Yakın bir arkadaşla öylesine bir yerde saatlerce oturup dedikodu yapmayı özledim.... falan yazanları görüyorum mesela, bu durum bana pek bir şey hissettirmiyor, çünkü ben bunları karantinadan önce de özlüyordum. Uzun zamandır öyle bir şey yapamıyordum zaten. Şimdi corona ile gelen survive etme güdüsüyle gelişen hissizliğim, en azından karantina öncesi yaşadığım bu yalnızlık hissini de alıp götürmüş oldu. Dediğim gibi, beklemedeyim.

"Felaketlerin başlangıcında ve bunlar son bulduğunda hep biraz söz sanatı yapılır. Birinci durumunda, alışkanlıklar henüz kaybolmamıştır, ikinci durumdaysa geri gelmiştir. Asıl felaket sırasında gerçeğe alışılır, yani sessizliğe. Bekleyelim." -Albert Camus, Veba 

Bu arada biten yaş söylenir ve 2 gün sonra 29. yaşım bitiyor, 30'a giriyorum. Ve inanmazsınız hala, seneler önce sarhoş olup Devrim'de haykırdığım gibi;

-YİRMİBİİİR!