Merhaba
Hayatimin sarhos olup olup mekanlarda kimse bakmiyormus gibi dans ettigim bir donemindeyim. Yani hani evde tek basinayken ettigimiz danslar var ya, oyleli. Bu yasin getirdigi umru disiligin hastasiyim. Otuzlardan raziyim gibi so far.
Istanbul'dayim su an. Tam olarak olmasa da burasi da bir cesit evimdir sanki benim. Bir yerinden bir yerine hicbir sey dusunmeden, sadece kas hafizamla gittigim yer, ne olursa olsun evimdir sonucta. Burada yasarken nasil da bir cocuktum ama. Kucuk bir cocuktum. Kaygilarim ve hayallerim, kimse bakmiyormus gibi ozgurce dans ettirmiyordu. Ne yapayim oyle cocuklugu oysaki. Hic unutmam, bir keresinde bilmem kimler bana haber vermeden bulustular diye 3.5 saat falan araliksiz aglamistim, o iki tane terasi olan ama mutfagi olmayan cati katinda. Simdikine cok yabanci bir cocukluk.
Dun Osmanbey metroda Pangalti cikisina baktim bi. Boyum falan uzamis gibi hissettim. Hani oyle bir buyume. Halbuki bir yandan da tersine buyuyor gibiyim bazenleri. Yetiskinlik kelimesini kullanmamaya calisiyorum. Yaslanmak zaten bok yesin.
Her sey oldukca yolunda da, bu gun ortasinda bile dis sikma neyin nesi o zaman?