Bugün bir dersanenin deneme sınavında gözetmenlik yaptım, 10 lira verdiler. Neredeyse bütün maaşımı sigaraya harcadım.

Kayıtsız öğrencilerin Kürtçe dersine girişleri yasaklanmış.

SEVİNİN, ÜLKEMİZ BÖLÜNMEYECEK :)))))99

Dün akşam istatistik çalışmak için 9'da buluştuk. 1buçukta dağıldık. Ve bunun sadece 40 dakkası ders çalışmayla geçti. ANLATABİLİYOR MUYUM?

Bu akşam Reyyan'ı eve atacağım ve günün anlam ve önemine ilişkin birkaç romantik komedi seyredeceğiz.

Bugün Kürtçe dersine girdim. Sınıfın kapısında Trt Şeş kamerası filan görünce biraz gerildim. Kredim yetmediğinden alamamıştım ama hocadan izin alıp misafir olarak girebileceğimi öğrendim. Hocamız ilköğretimde yabancı dil öğretmenliği yapıyormuş. İlk defa bir üniversitede ders veriyormuş, çok heyecanlı ve çok mutluydu. Ben de duygulandım filan, bi triplere girdim. İlk olarak alfabeyi öğrendik. İngilizce'yi nasıl öğrendiğimi hatırlamıyorum, bir dile alfabesinden başlamak beni ilkokula götürdü. Genel olarak Türk alfabesine benziyor ama bazı farklı sesler var. Mesela Kürtçe'de ö yokmuş. Sonra mesela x var, q var ama sesleri biraz farklı.

Böyle şeyler işte.

Her biji Mehmet hoca !

Nasıl da öğrenmişim ama ya üf! HEMEN KAPIYORUM ;))99

+Vermiyon mu yani şimdi?
-Vermiyom.
+İyi amk vermezsen verme!

Bölüm başkanımla olan son görüşmem bu şekilde son buldu.

Dün akşamdan beri aklımdan çıkmıyor. Nasıl olabilir böyle bir şey diye kendi kendime debelenmemin de pek bir anlamı yok. Ağlayacak gibi oluyorum ama boğazımda bir şey düğümleniyor. Daha önce Amerika'da bir kadının uzun saçlarının go kart tekerine dolanıp kafa derisinin koptuğu haberini duymuştum. Dünyanın başka yerlerinde de benzer go kart kazaları olmuş. Benim kendi yaşanmışlığından bile ders almayan zavallı ülkem sikine takar mı acaba başka başka yerlerde olan geçmişteki kazaları? Takmaz, ne takacak? Bir şey olursa bedelini gencecik insanlar başlarıyla öder nasıl olsa! Sonra üzeri çöp torbasıyla örtülür, adına da "ihmal" denir. Ne olacak ki?

Sallanan süt diş ile oynayıp oynayıp çıkarmak, dişi tükürmek, açılan boşluğu dil ile yoklamak.

-Çok özlediğim hislerden.

Sırf "Yüzyüzeyken Konuşuruz" kulağa aşıkken nasıl geliyor diye merak ettiğimden ameliyatla kendimi aşık ettireceğim. Müdehalesiz aşık olacağım yok, onu anladım.

Yazar o işlerin öyle işlemediğini biliyor, canı sıkıldığından boş konuşuyor. Yoksa çok dolu konuşur.

En sevdiğim insanların doğum günlerinde çok mutlu oluyorum.
Diyeceğim o ki, bugün de Duygu'nun doğum günüydü, dolayısıyla çok mutluydum.
Sürpiz parti organizatörü olduğum için de ceket giydim. Yoksa neden giyeyim?

Enerjim çekildi.
Kimseye hiçbir şey anlatasım yok. Oturuyoruz mesela, içime içime yutuyorum harfleri. Dinlemiyorum da pek. Ama gülüyorum. Gülmek bedava.

Dün 4 saat dersim vardı ve toplamda 20 dakika sürdüler. Ve bittiğinde yine OKUMAK ÇOK ZOR LAN diye bağıra bağıra kendimi Esra'nın odasına zor attım. Sonra Ece'nin doğum gününe gittik.

Yeniden yurt.
Gözlerim yanıyor, bakamıyom.

Kaloriferi köklenmiş bir oda.

Odada biri 100 yaşında bir adam diğeri genç bir kadın olmak üzere iki Amerikalı hoca.

Elimde imzalanmasını talep ettiğim ek kredi başvuru formları. (Biri olmazsa diğerini imzalasınlar diye çoğul ;))

Bir ara derdimi anlatamamaktan bayılacak gibi oluyorum. Hani derdimi anlatacak kadar İngilizce biliyordum, ne oldu? O kadar akademik essay'ler yazdık, research paper'lar hazırladık, ne oldu? Kendimi iki Amerikalıya DO I HAVE TO diye bağırırken buldum. 

Bütün her şey yalan olacak biliyor musunuz? İnsanlar.. Bütün bu varlıklar.. Bakın işte.. İşte her şey bu.. BİR HİÇ! Bu bedeni görüyor musunuz? Yok ki... Ben bile yokum.. Ben kimim bilmiyorum... Kendime bazen çok değişik şaljdf'la bakıyorum ama, ne olacak bilmiyorum. Hayaller insan mı, yoksa bizler hayal miyiz?