Parmaklarımın etrafındaki yaralar geçtiğinde her şey yoluna girmiş olacak-mış gibi bir hissiyatım var. Hayatım boyunca parmaklarımın etrafındaki derileri kopardım.  Çocukken açtığım yaralar iltihap  kapardı. Annem o yaralara Kara merhem sürerdi. İğrenç kokuyordu ve iğrenç görünüyordu. Kremi sürünce parmağı bir şeyle sarıyordu. Sargı bir süre sonra çıkarılıyordu. Ve havasız kalan parmaktaki iyileşen deri onu tekrar soymam için beni deliler gibi dürtüyordu. Parmaklarımı bir kere bile yarasız görmedim. En kötüsü hep baş parmaklarım oldu. Serçe ve yüzük parmaklarımda hiç sıkıntı olmadı. İşaretler, baş parmaklardan bir tık daha iyi durumda, ortalar da işaretten. Bir de baş parmaklarımı senelerce emdiğim için, alt dişlerimin değdiği eklem yerleri de hep yara olurdu. Zavallı baş parmaklar. 

Kendi kendime karar verip dururum. Yani parmaklarıma, tırnaklarıma iyi bakacağım diye. Çok fazla krem sürüyorum bazen iyileşsinler ve artık koparmayayım diye ama 3 gün olmadan tekrar başlıyorum. 

Bu işi yapmayı bıraktığım zaman her şey yoluna girmiş olacak.

-mış gibi. 

Rüyamda bi yerde yaşlı bi çiftin evine gidiyoruz. Sonra bir de bakıyorum dedemle babaannemin tıpkısının aynısı bu insanlar! Bana tuhaf tuhaf gülümsüyorlar. Çok korkup evden çıkıyorum. Arkamdan gelen arkadaşıma "dedemle babaanneme çok benziyorlar hatta aynılar, ama onlar öldü!" diyorum.

Dedem ve babaannem.

Hiç özlemedim, ne tuhaf.

-değil.