Merhaba,

Toplumun ve devletin ilişkimizi onaylamasına çok az bir zaman kala, ilk defa çektirdiğim bir vesikalıkta hiç de fena çıkmayışıma seviniyorum. Bakın,

Merhaba.

Yaklaşık 1 yıllık bir aradan sonra yeniden sivil toplumlu birtakım işlere başvurmaya karar verdim. 1 saattir birleşmiş milletler'in salak sitesinde kendimi pazarlıyorum. Ve sayfayı ilerlettiğimde site hata verdi. Bütün yazdıklarım gitti. Yine de olumlu düşünmeye çalışıp kendimi pazarlarken aslında neler neler yaptığımı ve yapabildiğimi kendime hatırlatmış oldum. Bunu kar sayıp yolumuza devam edelim. Birkaç iş daha var başka yerlerde, onların deadline'ına daha günler olduğu ve ben bir işin son günü değilse o işi yapmaya dair herhangi bir dürtüye sahip olmadığım için biraz bekleyeceğim.

Odamda dolabın dışına asılmış bir gelinlik var. Yatağıma çoraplarımla girip çoraplarımı yorgan altında çıkarırken yan gözle gelinliğe bakıyorum, ulan diyorum ne alaka. Geçen gün Öykü h&m'de gelinlik gördüğünü söyledi ve yatakta uzanırken şöyle bi bakıp "şunu alayım ya deneriz en azından" dediğim gelinliği sipariş verdim. İş yerime geldi, paketi çantama teptim ve evde denedim. Meh, fena olmadı ama yine de kendime biraz daha bakınma hakkı tanıdım. Bütün bunlar olurken insanların nasıl aylar öncesinden gelinlikçilerle görüştüklerini, provalara gittiklerini, uykularının kaçtığını düşündüm ve evlenmenin gelinlik seçme kısmına dair bu gamsızlığım karşısında kendimi öpesim geldi. 

1 aydan kısa bir süre sonra, kanepemi geri alıyorum. Bu müthiş bir şey!