Ailemin destegini hissedince ben: 

Merhaba

Türkiyemiz halkları olarak hayatlarımızın sanki bir daha asla tam olarak normale dönemeyeceğini düşünürken kendi hayatımda da yeni (aslında benim için çok eski) bir değişime gidiyorum; bu blog’ta en çok söylediğim şeylerden biri olan ve artık haber değeri taşımayan;

Taşınıyorum.

İşin kötü yanı artık evler miryorlarca törkiş liras. Yoksa taşınmakta bir beis görmüyorum. Eşya toplarken gelen sinir krizleri, kaygılar, taşındıktan sonraki 3 ay boyunca uykundan eve kesin ama kesin hırsız girdi diye düşünerek uyanıp hırsızla karşılaşmamak için nefesini tutmalar. Daha neler neler. 

Gelin kaç kere taşındığıma birlikte bakalım:

1) Doğduğum evden 4 yaşımda taşındığım eve taşınma

2) 4-12 yaş arası yaşadığım evden taşınma

3) 12-17 yaş arası yaşadığım evden taşınma

4) 17-20 yaş arası yaşadığım evden taşınma

5) Buradan yurda taşınma

6) Yurttan tekrar eve taşınma

7) Sonra tekrar yurda taşınma

8) Evden İstanbul’a taşınma

9) Haziran 2015-Kasım 2015 yaşadığım evden taşınma

10) Kasim 2015-Ekim 2017 yaşadığım evden taşınma

11) Ekim 2017-Ağustos 2018 yaşadığım evden taşınma

12) Ağustos 2018-Ağustos 2019 yaşadığım evden taşınma

13) Burada 1 ay içerisinde 2 kere taşınma var

14) Ankara’ya ailemin yanına taşınma (bu esnada ailem de başka bir eve taşınmıştı, ben onların yeni evine taşındım?)

15) Ekim 2019-Ocak 2021 yaşadığım evden taşınma

16) Ve günümüz taşınması! Ocak 2021-Mart 2023 (ya da Nisan) yaşadığım yerden taşınma

Tutacağım yeni evin de kira olacağını göz önünde bulundurursak sanıyorum maksimum 2-3 sene de orada oturur, ev sahibimin Almanya’dan gelecek oğlu yuzunden oradan da şutlanırım. 

Keşke bari biraz bohem olsam. Gezgin ya da eşyaya değer vermeyen, kök salmak istemeyen biri. Bu taşındığım yerlerin bazısının görünüşü çok ev gibiydi ama hiç ev gibi değildi, birinde ranzalar vardı ve birinin mutfağı yoktu ama bana harika birer ev oldular. Karşı apartmanda sigara içen adamın gölgesinin salonun duvarında olduğu ev ise, arka odasının camından kollarımı uzatıp karşı apartmandaki ev sakinlerine kahve demleyebilecek gibi olduğum, o kadar çok anlam ifade ediyor ki benim için, sayfalarca yazsam bile anlatmayı beceremem.

Şu anki evi ise daha da anlamlı olacak, hayatım boyunca döne döne aradığım o ev olacak sanmıştım, olmadı. Pes ediyorum. 

İnsanların evsiz kaldığı ve hayatlarının alt üst olduğu bu dönemde ev konusuna bu kadar kafa yorarken içimden dark bir ses “vah vaah seni zavallı demek 16 kere taşındın ha EN AZINDAN KAFANDA TAVAN PATLAMAMIŞ!”  gibi şeyler diyor. 

Her neyse. Durum bu. Kabul edelim. Kök salamıyorum, çünkü ağaç mıyım lan ben? 

 Merhaba

Gaziantep'teyim ve durmaksizin yemek yiyorum. Bir yemek yerken sonraki ogunde ne yiyecegimizi dusundugumuz bir is gezisi. 

Yukaridaki cumleleri gecen hafta yazmis ama tamamlamadan sayfadan cikmistim. Simdi taslaklarda gordum.  Ankara'ya dondukten 3 gun sonra deprem oldu. Donup donup cektigim fotograflara bakiyorum. Durmaksizin yedigim yemekleri hazirlayan insanlar belki de hayatta degiller. Tanimadigim o guzel insanlarin yasini tutarken, tanidiklari ve sevdikleri hala enkaz altinda olanlari, kaybedilenleri ve donarak olecek olanlari dusunmedigim tek bir an yok.

 Hayat cok ama cok aci verici, ve anlamsiz.