Merhaba.

Ben geldim.

Yaz hüzünleri belirdi üzerimde bu aralar. Aslında tatil dönüşü başladı her şey. Basit olarak tatil sonrası depresyası falan denilebilir. Öyledir zaten de, kendi hüznümü özelleştireceğim tabii ki. 

Nilsu'm, canım, Aralık sonundan beri Ankara'daydı. Bugün yine Amerika'ya döndü. Buradaki varlığına çok alışmıştım. Tam kapanmalara, akşam 7 yasaklarına falan rağmen olabildiğince çok vakit geçirdik. Sonra Meltem de geldi. Bunu da Meltem'in eskiden sık sık gittiğimiz ama 4 senedir gidemediğimiz Çeşme'deki yazlığına giderek taçlandırdık. En son gidişimizde de çok hüzünlü olduğumu hatırlıyorum, niye öyleydi acaba. 

Hayattan genel olarak keyif alıyorum. Bütün olanlara -coğrafya kaderdir, hayır efendim kederdir- rağmen keyif alıyorum bence. Ama hep kısa vadede önümde bir hedef olması lazım. Hedef dediysek, tabii ki öyle hedef değil. Şöyle hedef; mesela 5-6 senedir kasım gibi içimde bir kıpırtı başlar, Aralık'ta Nilsu ve Meltem'i göreceğim diye, ya da yaza doğru, yine aynı sebepten. Bu en uzun vadeli olanı. Onun dışında minik tatil planları olabilir, haftasonu yapılacak bir parti olabilir. Bu gibi şeyler. İrili ufaklı planlarla geçiyor gidiyor işte hayatım. Ama bazen çok beklediğim bir şey yaşanıp bitince çok büyük bir boşluk ve anlamsızlık kaplıyor içimi. Mesela işte Çeşme tatili bitti, ortada kaldım. Ama hemen yerine koydum, haftaya cumartesi İstanbul'a gideceğim belki. 

Ne saçmalıyorsun Bilgiş?

Annem hayatıyla ilgili çok önemli bir karar aldı. Kafamız karıştı. Ama hep destek, tam destek. Hayır cinsiyet değiştirmiyor. Annemin hayatını düşündükçe hep çok içim sıkılıyor, bir süredir özellikle. Şimdi artık belki de her şey çok farklı olacaktır.

Bazen kariyer yapasım geliyor. Bazen de diyorum ki ya Bilge, ne kariyeri mal mısın? Neyse böyle düşünürken günler, aylar, yıllar geçiyor, ve kariyer yapmamış oluyorum/olacağım. 

30 yaşındayım, hala bazen "acaba dövmeci olmak istesem kaç yıla olurum" falan gibi saçma düşünceler geliyor aklıma. Bilemiyorum. Belki yarın çalışmalara başlasam dövmeci olabilirim ama şunu biliyorum ki uzay maymunu terbiyecisi olmak için artık çok geç. Sad...

 Merhaba!

Duş aldım, oje sürdüm. Kurumasını beklerken de buraya geldim. 5 gündür evde yalnızım. Bazen hoşuma gidiyor, bazen içim sıkılıyor. Dün bir ara hava kapandı, karardı, o sırada mayıştım biraz uyudum, uyandığımda akşam olmuş. O an çok kötü hissettim. Sonra dışarlara gittim. İyi hissettim.

Imposter syndrome hisleri gelip gelip gidiyor. Kontrollü ilerliyor gibiyim şimdilik. Evet geçen gün proje koordinatörü yapıldım (3 aylık denemeli) bir anda. Neye uğradığımı şaşırdım. Hallediyor da gibiyim sanki he. Ama işte. Ah o yetersizlik hisleri... Halledicem gibi ama bu bakalım. Hallolur yani.

Aslında baya yazacak şeyim var ama kafamı toparlayamadım. Ojem de kurudu. Şimdi biraz karpuz yiyip yatıcam.

-işe servisle gitmek aşırı iyi bi şeymiş bu arada.