Merhaba.
Sheraton'da çok ciddili bir projenin değerlendirme toplantısındayım. Çok şık kadınlar var. Ben çok şık değilim. İdare eder şık'ım. Topuklu ayakkabı ile barışamadım. Böyle toplantılar çok klimalı olduğu için çok üşüyorum. Duygu'nun bir sözü vardı; "Üşümesek biz de güzel giyiniriz." Hayatımda duyduğum en iyi söz. Görevlilerden üzerinde SHERATON yazan polar bir şal aldım. İdare eder şık gömleğimin üzerine o şalı sarımladım. Şıklık seviyem idare eder'den promosyonlu şık'a geriledi. Peki bu benim ne kadar umurumda? Eh..
Rüyalarımda bile the daire başkanı'nın baskısını hisseder oldum. Geçen gece rüyamda sel oldu, selden kaçmaya çalışırken bir de "flash disk'imi de alayım, sunum hazırlamam gerekiyor!" paniğiyle cebelleştim. Hiç alışık olmadığım şeyler.
Öte yandan Handan'la sanat terapisi atölyelerine başlıyoruz. Keyifli zaman ve ek gelir edinmek için çok iyi oldu bu.
Bir de 6 haftalık bir "çocuk kitabı yazma ve resimleme atölyesi"ne kaydoldum. İlk kitabımı yazdım. Hayalim farklı psikolog ve sanatçıların atölyeler yaptığı, benim de orada çocuk kitabı yazdığım bir mekan açmak. Eve yakın bir yerde, bahçe katlı ya da ufak teraslı, dinamik ve keyifli, çiçekli böcekli ve güzel ışıklı bir yer. Bu hayalin fikri aklımda ilk 2017 yılında, Aralık sonu Nilsu'yu Ankara'da görüp dönerken uçakta canlandı. O zamandan beri işimden her darlandığımda ATÖLYEM DE ATÖLYEM diye ağlamaklı oluyorum. Bazen bu konuyla ilgili hiç aksiyon almadığım için kendime kızıp, bu hayali daha fazla düşünerek zaman kaybetmemeliyim diyorum. Ama şimdi düşündüm de, 4 senecik olmuş. Ne yapacaktım, aklıma gelir gelmez hazırda beni bekleyen dolgun sermayemle bu işe mi girişecektim? Heç. Canım kendim, sen akışına bak, zamanı gelince her şey olur. Şimdilik biraz daha çekilecek çilen var. Hayaller dünyasındaki zaman kavramı buradakinden biraz farklı. "Biraz daha" dediğimiz belki de 10 yıl.
Ve 10 yıl sonra artık bunu istemiyor olabilirim.
Ya da bir ülkede mülteci statüsünde hayatta kalmaya çalışıyor olurum.
Ya da öleli birkaç sene olmuş olur.
Whatever.
