11 Kasım 2026 Çarşamba

Merhaba.

Simülasyonda yaşanan bazı hatalar nedeniyle dün, alelade bir salı günü, ACİLEN TOKAT'a gönderildim. En son ne zaman AŞTİ'de bulunduğumu ve şehirler arası otobüse bindiğimi hatırlamıyorum ancak tabii ki hemen durumu romantize edip main character triplerine girdim. Üstelik dün kar yağıyordu. 7 saat süren bir yolculuğun ardından açlıktan bayılmak üzere iken otelin karşısındaki BİRADER CAFE'den kaşarlı tost aldım ve odada sefalet köpek gibi yedim. 

Bavul hazırlarken yanıma başka bir otelden çorladığım şu minik seyahat diş macunlarından almıştım, onunla dişlerimi fırçalarken aniden onun diş macunu değil TIRAŞ JELİ olduğunu fark ettim ve 58 kere ağzımı çalkalayıp tükürdüm. Ağzımda yeni tıraş olmuş bir adamla saatlerce yiyişmişim gibi rezalet bir tat kaldı. Minik diş macunu tüpüne tıraş jeli koymak, üzerinde SAKALLI ADAM İLLÜSTRASYONU DA OLSA nereden baksanız bir tuzaktır! 

Simülasyonda hata, rerkür metrosu, magnezyum eksikliği veya nörogidiklik mi bilemiyorum ama, bu kışın her anlamda ÇETİN geçeceğini hissettiğimi söylemiştim. 

Dün sabah bazanın altından montumu çıkardım ve cebinden malesef para değil, kurumuş çamurlu bir tatlı kaşığı çıktı. Hıdrellez gecesi bahçedeki gül ağacının dibindeki toprağı kazmak için kullandığım kaşık olduğunu çakmam bir saniye bile sürmedi. Hmm.. bu montu en son o gün giymişim demek ki. Kaşığa şöyle bi baktım ve dedim ki; 

-hıdrellezisikim. 

28 Ekim 2026 Çarşamba

 "Kimi zaman hayat, Vahşi kadın için daha başından yanlış gitmeye başlar. Birçok kadının çocukken kendilerini dikkatlice süzüp "bu küçük yabancı, aileye sızmayı nasıl becerdi?" diye kafa patlatan ana babası olmuştur. Kimi ana babanın ise aklı hep bir karış havadadadır, çocuğu görmezden gelir, istismar eder ya da ona buz gibi gözlerle bakar.

Bu deneyimi yaşamış kadınlar, cesaretlerini kaybetmesinler. Buna sizin hatalarınız yol açmadı, ama siz de yaramaz bir çocuğa ve yanlarından ayrılmayan bir belaya dönüşerek intikamınızı bir güzel aldınız. Belki bugün bile çat kapı gittiğinizde onlarda sefil bir korku uyandırabilirsiniz. Masum bir intikam olduğu düşünüldüğünde, bunun pek o kadar aşağılık bir şey olmadığı ortadadır."

                                                                                           Kurtlarla Koşan Kadınlar-Clarissa P. Estes

                                                                                        

20 Ekim 2026 Salı

Merhaba.


Zorttirizort eğitimindeyim ama bu sefer Antalya’da. Arkamda aşırı iyi bir manzara var. Dün akşam sahile gidip gün batımı namazımı kıldım. Karşıki dağların arkasından başka bir özel show ile battı. Yanıma bir kadın oturdu. Sanırım o da namaza durmuştu ama ağlıyordu. Acaba ne düşünüyordu, bilmiyorum. Belki burası da onun son elveda lokasyonudur. Lanet olası zenginler. 


Kötü karma dengeleme sürecim diş çektirmemle son bulmamış, ısırarak yardığımı sandığım dilimi aslında 70 dk boyunca ağzımı kurcalayan aletler yaralamış. 4 gündür daha bugün katımsı beslenebilmeye başladım. Gerizekalı olduğum için de cuma günü içtiğim alkoller ile yaralı dilimi dağlamışım sanırım. Maffoldum. İnsan uykusundan DİL ACISI ile uyanır mı ya? Neyse, evrene yanlış mesajlar vermek istemem. Uyanır efendim gayet de. 


2026 bitmeden dilimle beraber son kötü karmaların dengelenme silsilesi yaşanıyor herhalde. Teslim oluyorum. Ne olacaksa olsun. Ha bir de antibiyotik nedeniyle ishal oldum mesela. Onu unutmuşum. Duygusal ve fiziksel olarak tokatlanıyorum. Projelerde de etkinlikler fonların harcama dönemi biterken aşırı yoğun üst üste üst üste yapılıyor ve maffoluyoruz ya. Ona benzettim bunu. Harcayalım bitsin artık. 


Ağız içine sürülen bi krem var. MERHEM hatta. Kenakort. Sürüyosun, mum gibi donuyor yüzeyde ve teması engellediği için bir süre acımıyor ve aynı zamanda da tedavi ediyor. Çocukluğumdan beri hep benimledir. Babamın harika genetiğinden gelen aft ikramı. Bu dil yarasını da onunla kaplıyorum, pek fayda etmiyor. Yani acıyı biraz engelliyor ama tedavi etmiyor. Çünkü enfeksiyonlu bir yara değil diyeymiş. Bu da aklıma şu dizeleri getirdi.


İlaç milaç bok püsür

Şuramda bir şeyler var

Sahiden bir şeyler var

Haykırmadan anlatamam...


Her boku böyle romantize etmenin tadı bir başka. Terapistim yetişkince üzülmenin işte tam olarak böyle bir şey olduğunu söylemişti. Bir yaz gecesini, babam ameliyat sonrası aşağıda yoğun bakımda iken ablamla onkoloji kliniği yataklı servisinde geçirirken, o an ablamla olmanın ve pencereden görünen dolunayın ne kadar harika olduğunu düşündüğümü veya yine yazın bir gece eve gelip, Kamiş'in karşısında yere çöküp höykürerek ağladıktan sonra kendimi kilimime sarıp bir süre cenin pozisyonunda yattığımı anlattıktan sonra. 


Geçenlerde delirmeyeceğime dair beni ikna ederse artık zihnimin labirentlerine girebileceğimizi, yoksa zihnimi ve kalbimi delik deşik etmeye açıkçası hiç de gerek olmadığını düşündüğümü söyledim. Aksi takdirde paramı geri alamayacağımı bile bile de ikna oldum. 


Sonumuz hayrola. 


ah bir de bana Bilge hanım demese...

15 Ekim 2026 Perşembe

Merhaba!

Adulting sınavlarımın bitmediği günler. İşim aşırı yoğun, durduk yere dişim ağrımaya başladı ve ağrılı dişimle saçma sapan yerlere (Niğde) gidip oralarda sürünmek zorunda kaldım. Döndüğümde diş ağrısını ertelemeyen yetişkin ve sorumluluk sahibi biri olarak dişçiye gittim, muhtemelen bir dolgu ile yırtacaktım. Derken, kanal tedavili dişimin KIRILDIĞINI ve ÇEKİLMESİ gerektiğini öğrendim. Bu bilgiler bana çok fazla geldiği için biraz zaman istedim. Ağrıdan ölmüyorum ama o tarafla da bir şey yiyemiyordum, yine de konuyu sindirmek ve 1 dişçiye daha danışmak istedim ve malesef evet, dişim çekilmeli imiş ve bugün tam 70 dakika ve 5 anestezi süren bir OPERASYON ile dişim çekildi. Daha doğrusu parçalar halinde ayıklandı. Şu an uyuşukluğu geçmeye başlıyor ve uyuşukken ısırıp yardığım dilimin acısı ince ince sızıyor. 

Geçen hafta bu diş ağrısı dertlerimin arasında bir de kombimin su akıttığını fark ettim. Ev sahibini ara, servisi ara, tesisatçıyı ara şu bu derken neyse ki Ezgiş'im geldi ve Nevoş, Ezgiş ve ben Olimpos'a gittik.  İçimdeki cırcır böceğinin sesi git gide kısılsa da oralarda cırcır böceklerinin epey kalabalık ve gür sesli olduklarını görmek iyi geldi. 

Ah Çıralı... Dünyanın en bir güzel yeri. Leş esnaflarına ve dünyanın en çirkin görünümlü restoranlarına rağmen, koku reseptörlerime bayram ettiren, o tatlı cennet. Bu sefer ziyaretim biraz buruktu, ama böylesine sevilecek bu dünya, yaşadım! diyebilmen için.

Bir ara kızlar odada gebeşirken me time diye Çıralı'ya, önceki kaldığımız yerlere yürüdüm. O tarafa gitmenin bana nasıl hissettireceğinen pek emin değildim. Bi ufak korktum, yalan yok ama istediğim yere vardığımda korktuğum kadar kötü hissetmediğimi fark ettim. Hatta hoşuma bile gitti diyebilirim. Bir şezlonga oturdum. Koskoca sahilde tek tük insan. Hava bulutlu olduğu için gün batımı renk paleti yoktu ma her yerde çok güzel ve ürpertici bir mavilik vardı. Tam olarak aynı yerdeki diğer hallerimi, bizi, düşündüklerimi, bildiklerimi, özlediklerimi, yanıldıklarımı ve hayatın garipliğini düşünüp ağladım. 

Hava kararmaya yakınken Deniz Tavuğu'yla bir yandan hızlı hızlı kürek çekip bir yandan ıslanarak kıyıya çıkmaya çalıştığımız an nasıl da alive hissettiğimi. Dünyanın en iyi gün batımına nasıl orada ve birlikte şahit olduğumuzu. O zamanlar bütün bu masalla beraber yokuş aşağı yuvarlanmaya başlamama çok az bir zaman kaldığına dair hiçbir fikrimin olmadığını. Sonunda öyle ya da böyle duvara toslayacağımı bilmediğimi. 

ve yine de bunların hepsinin hala ne kadar gerçek olduğunu. 

düşünüp ağladım.

İşte bu yüzden,

Son elveda için daha iyi bir yer düşünemiyorum.





27 Eylül 2026 Pazar

 "Çocuklar bulunmak için saklanır, yakalanmak için kaçarlar. Aranmayanlar ve bulunmayanlar da büyüyünce benim gibi olurlar." 

                                                                                                                         Ev-Nermin Yıldırım

24 Eylül 2026 Perşembe

Merhaba!

Sonbahar geldiği gibi beni bitirdi. Son 10 gündür falan morallerim çökmüş, sinüzitim belirmiş, yorgun ve derbeder hissediyorum. Hava erken kararıyor, işlerim çok yoğun, kafam aşırı dolu, dokunsan ağlayacağım. İnsanlar nasıl işten sonra çocuklarını okuldan alıp eve gidip yemek hazırlayıp çocukla oynayıp onu yıkayıp yatırıp bunların bazılarını kendine de yapıp ve bu döngüyü sonsuza kadar sürdürebiliyor, gerçekten aklımı çıldıracak gibi oluyorum düşündükçe. Helal olsun sizlere insanlar. Ve ben hala, haftaiçi çamaşır yıkayabilirsem şayet, ADULTING ABİ.... diye triplere giriyorum ve bunda bir beis görmüyorum.

Her neyse. Ben de durur muyum? Yapıştırdım Ekim'e 2 tane Olimpos tatili. Katılmam gereken gün batımı avcılığı çalıştayları var sonuçta. Yazı sündürmek için çok uygun bir coğrafyada yaşıyoruz. İmkanı olup değerlendirmeyen maldır. 

Sonra bir sabah işe giderken etiketinde "Son Elveda" yazan barbunyalar tarafından dövüldüm. Canım çok sıkıldı. Hayır hayır, resmen üzüldüm ya! Ertesi gün ise Son Elveda'nın silindiğini ve fiyatın 100 TL'ye düşürüldüğünü gördüm. Bu duygusal manipülasyon dolu marketing strategy'e kanıp o barbunyaları 120 TL'ye alsaydım kendimi aptal gibi hissederdim.














Sonraki gün aylık travma tetiklenme seansımı almak üzere annemlere gittim ve hiç beklemediğim bir şey oldu. 9 yaşımdayken yaptığım, babamın saklamış olduğu bir resmim meydana çıkmış, onu gösterdiler. Babamın onu yanlışlıkla saklamış olduğundan emin olsam da içimde bir sıcaklık hissettim. Ayrıca mutfakta yeni alınmış bir kilo barbunya gördüm. Anneme kaç TL'ye aldığını sordum, 70 TL dedi. NE?

Sonra evde biriken birkaç IT işini hallettim, annem ve babamı chat gpt sesli yanıt özelliği ile tanıştırıp akıllarını aldım ve birkaç günlük bedava yemek ve sıfır negatif vibe ile evime döndüm. 

Dönerken, sokağımda, biraz uzaklardan gelen, ve belki de kalan son cırcır böceğinin son elvedasını işittim.

14 Eylül 2026 Pazartesi

Merhaba!

Hava durumu sapığı olduğum için dün benim için yazın son günü olduğunu biliyordum.

Shaun Tan'ın uyarısını dinledim. Ufak bir seremoni ile yaza veda ettim.

Geçenlerde gün batımlarına ne kadar fena aşık olduğumu düşündüm. Festivalde. Gün batımını kaçıracağım korkusuyla arkadaşlarımı bırakıp koşturdum. İzlerken ağladım. Dünyaya dair en iyi şey kesinlikle gün batımıdır. Daha iyi bir renk paleti yoktur. Gün batımını daha çok ciddiye almalıyız. Nerede olursak olalım işi gücü bırakıp onu izlemeliyiz. Tapınmak yani. Akşam namazı gibi. İzlerken bir noktada kendim gün batımı oldum. Egocentrik bir yerden söylemiyorum bunu. Blend in oldum yani. Her hücremde hissettim. 

Sonra eski hayatımda Olimpos Antik Kenti'nde yaşayan biriymişim, ve mesleğim gün batımı avcılığıymış gibi hayaller kurdum. 

Gün batımı avsının görevleri:

  • Gün batımlarını büyük bir ciddiyetle izlemek ve ardından görme engellilere gün batımını tasvir etmek 
  • Gün batımı hak savunuculuğu yapmak
  • Gün batımı izlemeye dair kapasite geliştirme eğitimleri düzenlemek 
Gün batımı tanrıçası olmak dururken niçin gün batımı avcısı olmak peki? Çünkü o kadar sorumluluğu kaldıramam. G5 yeterli. Ayrıca misyonu da bol çünkü farklı yerlerdeki gün batımlarını da izlemem gerekiyor. Dağların ardındakiler, denizler (zaten), ormanların içerisinde sadece gökyüzüne bakarak görülebilenler, farklı mevsimler, hastane odaları, şehirler, evler, çöller, bazı sıkıcı devlet kurumlarının sıkışık odaları, bazı evlerin mutfakları, bahçeler veya aklınıza gelebilecek her yer ve her açıdan görülen gün batımları. 

Çocukluğun renk paleti.

Turuncu, Mor ve Diğerleri ismini buradan alıyor ve belki de benimle kaybolacak.

Önemli değil.