Merhaba!

Sanırım son 48 yılın falan en iyi haftasını geçirdim. Meltoş'un düğünü evrenine hapsolmak istiyorum. Sonsuza kadar aynı haftayı yaşayalım isterdim ama bu satırları malum kuruluştan yazmaktayım.

Sevdiğim insanları çocukluğumun geçtiği yerlere götürmeyi çok severim. Sevdiğim insanların çocukluklarının geçtiği yerlere gitmeyi de çok severim. Çocukluklarımızı tanıştırmış gibi oluruz, ve insan ömrünün en harika dönemi çocukluktur. 

Meltoş bizi 12 senedir her yaz çocukluğunun geçtiği yere götürüyor. Çocukluklarımız buluştu, birbirimizi daha iyi anlar olduk. Bu sene düğünü için oraya dünyanın bir ucundaki en sevdiklerini, ailesini ve bizleri götürdü. Kendi çocukluğum, onunki, bizimki birbirine karıştı. Saf sevgi ve anlayış neredeyse elle tutulur bir hale geldi. Yani ben bile bu kadar mutluysam, o nasıl hissediyordur diye düşünüp iyice manyak ettim kendimi.

Düğünde Andrew ile birbirlerine söyledikleri vow'lar... içimde bir yerleri sızlattı, o kesin. Çok ama çok etkilendim, duygulandım. Birbirlerine public'te söyledikleri sözler bunlar ise, asıl deep down hisleri nelerdir...Karşılıklı böylesine bir anlayış, pure sevgi, aynı takımda olabilmek.. Yani onları zaten tanıyor ve bunları biliyordum ama bu şekilde şahit olmak bambaşka hissettirdi. Bu harika ilişkiden bana düşen pay, onlar adına çok çok mutlu hissetmek. İşte gerçek sevgiden oluşan bulaşıcı bir mutluluk sarmalı.

Tabii reality bites. Geldik yine köyümüze ve işimize. Hepimiz düğün düşüşü yaşıyoruz, MELTOŞ BİZE NE ETTİN? 

Seneye Andrew'a sünnet düğünü planlarına girişilsin acilllll.

Merhaba!

Geçen hafta gelin geldiğim evin boşaldığını ve birilerinin boş evi gezdiğini gördüm. O evi ilanda ilk gördüğüm zamanı hatırladım. BURADA YAŞAMALIYIM dediğimi. Ev sahibinin işleri biraz yokuşa sürdüğünü ama sonunda orada yaşadığımı. Aslında cephesinden ve ağaçlarla çevrili olmasından dolayı epey karanlık bir evdi. Oradaki hayatımın da pek aydınlık olduğu söylenemez, ama her şeye rağmen harika bir ev. Umarım yeni sakinlerine daha aydınlık hissettirir. Çünkü biliriz ki, home is where the heart is. Kalbimiz aydınlıksa, her yer parıldar. 

Sonra bir üst katının da yakında kiraya verileceğini öğrendim. Muhtemelen daha yüksek olduğu için daha aydınlıktır. Bir çılgınlık yapıp TAŞINSAM MI dedim, kirası benim kiramdan neredeyse 30 kokteyl parası falan fazla. Şimdilik ilgilenmiyorum...

Perşembe günü, tam 13 gün sonra işe geldim. NATO zirvesi moral oldu ve önce Bodrum'a, sonra Kaş'a gittim. Çok eğlendim, yer yer üzüldüm, çok konuştum ve güldüm ve de düşündüm. (yani normal hayat?)

Üzüntü bastığı an gelen algı değişikliği ne garip. Deniz aynı mavi, güneş aynı sıcak, dağlar desen aynı, ama kalbin grinder'a tepilip sağa sola kanırtılırken hepsinin tadı birbirine karışıyor.

Kaş'ta ablam ve Hacer'le geçirdiğimiz harika bir deniz gününün ardından akşam hazırlanıp güzel bir yemek yedik, sonra margaritamdan bir yudum aldım ve dedim ki "bence bunu cointreau'yla yapmamışlar, beğenmedim.."  (tamamdır margarita gurmesi...) ve... bayıldım. Bir an böyle ateşler bastı, elim ayağım çekelendi ve Ebru Gündeş gibi slow motion bir şekilde Hacer'in üzerine döküldüm.

Sonra sesler, insanlar, ayaklarını havaya kaldırın, suuu, kolonyaa, ayy bembeyaz oldu kızzz, falan filan derken kendime geldim, içerisi klimalı olduğu için orada oturmaya karar verildi, kalktım, içeri girdim, herhalde erken kalkmışım, ben yine baybay. İkinciye olunca bacılarım endişelenerek ambulans çağırdılar.

Ambulanstayımdır: OFFF BEYAZ IŞIKK ABİİİ... (bu şakayı tam olarak ambulansta düşündüm)

Tahlil mahlil yapıldı ve bir şeyim çıkmadı.

Geriye iki ihtimal kaldı:

Kötü margaritaya tahammülümün olmayışı

veya tabii ki nazar..

ikinci ayılmamda mekanda bu şarkı çalıyordu, cute.

 "O (Vahşi Kadın), kadınlar aracılığıyla kendine bir çıkış bulur. Baskı altına alınıp ezilirse, yukarıya doğru çıkmak için didinir. Kadınlar özgürse, o da özgürdür. Ne mutlu ki, kaç kere bastırılırsa bastırılsın, tekrar yukarı çıkar. Kaç kere yasaklanmış, ezilmiş, önü kesilmiş, sulandırılmış, eziyete uğramış; güvenilmez, tehlikeli, çılgın gibi sayısız aşağılamalarla yaftalanmış olursa olsun, kadınların içinde yukarıya doğru öyle bir çıkar ki, en sakin, en çekingen kadın bile ona gizli bir yer ayırır. En bastırılmış kadın bile yüreğinde ona gizli bir yer ayırır; gür ve vahşi gizli düşünceleri ve gizli duyguları vardır ki, doğal olan da budur. En tutsak kadın bile vahşi benliğinin yerini savunur, çünkü sezgisel olarak bilir ki, bir gün bir mazgal deliği, bir çıkış, bir fırsat bulduğunda tabana kuvvet kaçmak için ondan güç alacaktır...

... Öyleyse, ister içe, ister dışa dönük olun, ister kadınları seven bir kadın, ister erkekleri seven bir kadın, ister Tanrı'yı seven bir kadın ya da bunların hepsi birden olun, ister basit bir kalbe sahip olun, ister bir Amazon'un tutkularına, ister bir işin en iyisini yapmaya çalışan biri olun, ister yarına bırakan biri, ister esprili olun, isterse de üzüntülü, soylu ya da ayaktakımı; her iki durumda Vahşi Kadın size aittir. O tüm kadınlara aittir."

                                                                                                  Kurtlarla Koşan Kadınlar-Clarissa P. Estes 

Merhaba!

Adhd oluşum ve concerta'ya başlayışım, "utanmasam çalışmak hoşuma gidecek!" dedirtti bana. TO DO list yapıp tikler atarak, her işin ortasında bir anda dünyanın bir yerine uçak bileti bakmadan, 5-6 sene önce bugün ne olmuş diye bir anda fotoğraf arşivime girmeden, alışveriş sitelerine zıplamadan ve aniden linkedin'de 3 önceki işimdeki herhangi birini stalk'lamaya karar vermeden, O İNSANLAR gibi, çalışıyorum bir süredir. Gerçekten faydasını gördüm. Teşekkürler terapistim, teşekkürler psikiyatri ve teşekkürler concerta. BİLİMDİR YA BU. 

Bazı insanlar "yoğunluk iyi geliyor ya çalışırken düşünmüyorum..." falan der ve buna akıl sır erdiremezdim, şimdilerde ne demek istediklerini çok iyi anlıyorum. İyiymişiniz he. 

Geçen gece tiktok'ta akıştayken Kurtlarla Koşan Kadınlar'dan bölümler okuyan bir kadına denk geldim ve bir an varlığını unuttuğum o kutsal kitabı tekrar hatırladığıma o kadar mutlu oldum ki, hemen yeniden okumaya başladım.

Kendi kendime kendime gelme serüvenimde bana kol kanat gerecek.

Gestalt Prayer

I do my thing and you do your thing.

I am not in this world to live up to your expectations,

And you are not in this world to live up to mine.

You are you, and I am I,

and if by chance we find each other, it's beautiful.

If not, it can't be helped.

                                                                                                                    Fritz Perls

Merhaba!

Yüz yıllardır on and off terapiye gidiyorum, farklı ekollerde, farklı uzmanlıklarda. Biraz kırgınım çünkü yalnızca güncel terapistim bana ADHD VAR GİBİ SENDE..... dedi ve beni psikiyatriste yönlendirdi.

Üstelik ilk terapistime ailem DERS ÇALIŞMIYORUM diye göndermişti. Analitik takılmıştık. Tam bir sene, her hafta. 

Alacağınız olsun, birinizin bile mi aklına gelmedi bu ihtimal be. 

Terapistim ilk söylediğinde çok ciddiye almadım, çünkü evet dikkati dağınık biriyim cart curt.

Fark etmeyişim ve üzerime alınmayışımla ilgili daha da tuhaf olansa 2 sene önce yeğenimin (obviously) ve 1 sene önce de ablamın tanı almasıydı. DİKKAT ETMEMİŞSEM…

Her neyse, dün gittim psikiyatriye. Bana birtakım testler uygulandı. Psikologun uyguladığı testte belirtilen şekli ekranda her gördüğümde, ama yalnızca o olduğunda, başka şekiller ve sesler de belirecektir ama SADECE O BELİRTİLEN ŞEKİL TEK GÖRÜNDÜĞÜNDE space'e basmam gerekiyordu. Çok kolay. Başladım. Arada böyle şekil değişiyo falan ufak tefek hatalar yaptım, çok normal. Devam ediyorum falan. Testin ortalarında bir süredir yanlış yaptığımı fark ettim.... Yalnızca ve yalnızca o şekil geldiğinde basmayı ne zaman bıraktım bilmiyorum. Testi tamamladım. Psikologun odasından çıktım ve arkamdan seslendi: 

"Çantanız kaldı..."

DAMN IT!

Terapist yönlendirmesi, test sonuçları ve psikiyatristin genel değerlendirmelerine göre de dümdüz bir adhd'liymişim. Her şey çok daha mantıklı gelmeye başladı. Hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçiyor bir süredir.

Çok konuşmam, laf kesmem, too much olmam, dağınıklığım, akademik başarısızlığım, parmaklarımı parçalamam, asla organize olamamam, evden çıkışlarımın bir kaos olması , başkaları için çok kolay olan daily task'ların benim beynimi yakması, çok önemli ve gözümün önünde olan bir şeyi unutmam ve geçen gün evde kaybolan telefonumun buzdolabımdan çıkması.. 

Dikkatsiz, özensiz, dağınık, tembel, ilgisiz, ŞUURSUZ…

Üzgünüm.

Üzgünüm,çünkü kendimi hep yetersiz, başarısız, motivasyonsuz, geride kalmış olarak yargıladım ve yargılandım. 

Mutluyum

çünkü demek ki mal değilmişim.

sadece frontal cortex'im ve dopamin şeylerim biraz şeymiş.

Olur öyle.

Devam! 

Merhaba!

Her yeni gün beni istifaya bir öncekinden daha çok yaklaştırıyo (mantıken). Yöneticilerin herkesi kendileri gibi hayatsız sanmasından bıktım. Hayatsız ve baya üzücü bir haldesiniz AMA bunun beni gerçekten ilgilendirmediği noktaya adım adım yaklaştığımı hissediyor gibiyim.

Her şeye rağmen bahar geldi. 

Hıdrellez 2026 dileklerimiz iletildi.

İş hariç günler şeker gibi geçiyor.

Cuma günü Adrasan-Gelidonya'yı yürüyüp sonraki 2 gün de Olimpos'ta olacağız, doğum günü kutlamalarım kapsamında. 

"Her şey Tavuskuşu camping'te horoz seslerinden bir anlık uykuya dalabildiğimizde gördüğümüz bir kabusmuş. Bi uyanmışız, greyfurt ağaçlarının gölgeleri çadıra düşmüş, hepsi ama hepsi bir kabusmuş. Bugün deniz tavuğu ile açılma günüymüş." diye yazmıştım ve bunun gerçek olma ihtimalini o kadar çok istedim ki en gerçekliğe uyarlanabilir halindeyiz. 

Yaşam var, sevgilim
biz de onu yaşayacağız.

Mert, Hıdrellez dileklerini yazıyor.

Bowie, Midsommar'a hazırlanıyor.