Acaba babam bana kendisiyle yaşamayı reddettiğim için sonsuza kadar evsiz kalma büyüsü mü yaptı? O hissi bir daha yaşayabilecek miyim ki? Ev hissi dediğimiz şeyin asıl adının güven olduğunu yeni yeni anlıyorum. Hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.

-kira bursu diyorduk?

 Let me take you down 'cause i'm going to
strawberry fields...

Kimseyi ilgilendirmeyen hayatımdaki kimseyi ilgilendirmeyen durumlardan bazıları;

• 4 gün önce 27. yaşımı bitirmiş bulundum. 28'e girdim diyesim gelmiyor. 

• Eylül'e kadar yeniden taşınmam gerekiyor. Hiç eşyam olmadığı için bu fikir o kadar da zor gelmiyor. Tabii önce taşınacak bir yer bulmam lazım.

• Akşam yeni dövme yaptırıyorum. Bu yüzden mesai asla bitmiyor.

• Yavaş yavaş secure attached oluyorum. En azından korku seviyem azalıyor. Korkmadan sevmek çok keyifli. 

• Yılın ilk elbisesini giymemle yılın ilk çileğini yemem (pastaların içindekiler filan hariç, düz meyve olarak çilek) aynı güne denk geldi. Bugüne.

• Yazın kızlarla kampa gidiyoruz. Meltem ve Nilsu'nun Türkiye tarihleri kesinleşti. İşler ciddiye binince çok heyecanlandım. 3 gün dağda, internetsiz, en sevdiğim insanlarla. W O W .

• Sena'ya green card çıktı, hala kafası gelmedi, anlamadık. 

• Geçen gün Osman'la pilatesten çıktık ve Görkem'le karşılaştık. Sonra spor kıyafetlerimizle kahve içmeye gittik. Belki muasır medeniyetler seviyesi değil ama seviyenin 1-2 tık altında gibi hissettik. Tek sorun kahve sohbetimizin konusunun bedelli olmasıydı. Bir de Fulya'da olmamız.

Ah bu ben kendimi...