Merhaba!
Bilin bakalım ne oldu? TAŞINDIM..... Ama öyle değil, şöyle; maaş almazken cebimden kira vermek istemediğim için evimi bir süre geçici olarak kiraya verdim. Bu sürede Nilsu Amerika'da olacağı için onun evinde, o dönünce de Mert'te yaşayacağım. GELİN GELDİĞİM apartmana yeniden geçişlemek ilginç. Ama asıl ilginç olan taşınmalı kaderimdir. Yani buna mecbur değildim aslında ama yine de kira vereceğim parayı başka şekilde değerlendirebilirim bu şekilde. İlk başta harika bir fikir gibi gelmişti. Gün yaklaştıkça ve eşya toplama işlerine girişince biraz hüzün, dert ve keder bastı. İnsan 34 yaşında bu gibi şeyler yaşayacağını düşünmüyor ama olan oldu işte ve bir başka dolaba kıyafet yerleştirdim. Sonra burdan Mert'in evine, ordan tekrar kendi evime. Ve ne kadar dağınık olduğumla yüz milyonuncu kez yüzleştim. Benim galiba çok fazla organizer kutulara falan ihtiyacım var. Çok fazla kategorilendirilememiş eşyam var. Eğer yeterince sepetim ve kutum olursa bunu başarabileceğime inanıyorum. Veya inanmıyorum.
Geçen hafta buraya yerleştikten sonra daha hiç kalmadan İstanbul'a gittik. İzin alma derdi olmadan gezelemek müthiş bir his ya. Mesela Çarşamba günü dönecektik, yorgun olduğumuz için bir gün sonra döndük. Sıfır sorumluluk, sıfır tasa. İşte işsizliğin harika tarafları. İstanbul güzeldi. Bildiğiniz gibi. Cihangir'de Ali'de kaldık. Evi çok güzel ve insanı evinde hissettiriyor. Ev gibi evleri çok seviyorum. Bowie de bizimle geldi. Ada'ya gittik, Deniz'de kaldık. Dönerken vapurda Kadıköy'de inmeyi unutup Eminönü'ne gidip tekrar Kadıköy'e geldik. Bu mallığı Nilsu'yla da yapmıştık. Olur öyle. Sonra Yeldeğirmeni'nde bi ramenci bulduk, yedik yedik yedik. Benim biraz midem bozuldu.
Son gün de Mert'in ses dizaynını yaptığı belgeselin gösterimi için İstanbul Film Festivali'ne gittik. Aslında gidiş bahanemiz buydu. Such gurur! Evet festival de boykot, biliyoruz. Açılışı da iptal oldu zaten. O gün de genel boykot günüydü ama seferi olduğumuz için malesef uygulayamadık...
Şu an baya bir yorgun hissediyorum. Yazarken de kafamı toparlayamadım. Bu hafta bi kafa toparlama günleri geçireyim. 1 ay önce falan şövale aldım, akrilik yapacağım güya, hala bi boka başlayamadım.
Ha bu arada, kovulacağım belli olurken ben de yavaş yavaş resimlerimi satışa çıkarma özgüvenine eriştim ve sıfır tane sattım. Çok reklamını yapamıyorum, çünkü bi garip hissediyorum. Utanmak gibi de değil de, ne biliim işte. Belki burayı okuyan sizler alırsınız. Harşlığımız çıkar.
shopier.com/bilgebilgis buradan bakabilirsiniz.
Meltem evlendi! Bir nikaha daha online katılım göstermiş olduk. Düğün seneye. Bu yaz Çeşme'de şakacıktan isteme merasimi yapacağız. İple çektiğim bir tatil.
Bugün annem benimle buluşmak istedi. Aslında dün, ama çok yağmur yağdığı için bugüne erteledik. Buluştuk. Epey sohbet ettik. Biraz derdo dramalı konular döndü. Bana benimle ilgili duyduğu bir pişmanlık olduğunu ve hakkımı helal etmemi istediğini söyledi. Ne olduğunu söylediğinde çoktan unutmuş olduğumu fark ettim. Beni artık o kadar incitmeyen bir şey. Ama onun içinde kalmış. Helal olsun kadın anam.. Zamanı geri alabilsem keşke falan dedi, diğer konuştuğumuz şeylere de dair. Üzüldüm. Hep bi üzüntü. Çocukken üzerler, büyürken üzerler, güncel yine üzerler. Onu mutlu edebilmek isterdim, ama kendimi üzmeden. Onu mutlu etmek için benim üzülmem gerekiyor gibi bir kodlama mevcut zihnimde. Başka türlü mutlu olması imkansız gibi. Ben de geri çekildim. Çok uzaklardayım. Bi kere sanki ikimizden biri Türkçe konuşmuyor gibi. Problem çok derin, bi o kadar da basic mi ki?
Günün sonunda havada çok fazla regresyon aurası vardı ve annem bana hediye olarak ayıcıklı bir pijama takımı aldı. Zamanı geri alamadığı için. Ben de yiyip içtiğimiz şeyleri ısmarladım. Yani geldik yine adulting is a myth meselesine... Hadi bakalım.
Gündeme dair bir şey yazmak istemiyorum. Sokakta öpüşmeye hapis cezası falan şeklinde bir şeyler görüp gördüklerime inanamayarak çığlıklar atasım geliyor. Sıkışmış hissediyorum. Öğrencilerin duruşması Ekim'e ertelenmiş. Delirirsin.
Kafam aşırı dağınık olduğu için kafam gibi dağınık bir yazı yazdım sizlere.
Umutsuzluğa alışmayın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder