24 Eylül 2026 Perşembe

Merhaba!

Sonbahar geldiği gibi beni bitirdi. Son 10 gündür falan morallerim çökmüş, sinüzitim belirmiş, yorgun ve derbeder hissediyorum. Hava erken kararıyor, işlerim çok yoğun, kafam aşırı dolu, dokunsan ağlayacağım. İnsanlar nasıl işten sonra çocuklarını okuldan alıp eve gidip yemek hazırlayıp çocukla oynayıp onu yıkayıp yatırıp bunların bazılarını kendine de yapıp ve bu döngüyü sonsuza kadar sürdürebiliyor, gerçekten aklımı çıldıracak gibi oluyorum düşündükçe. Helal olsun sizlere insanlar. Ve ben hala, haftaiçi çamaşır yıkayabilirsem şayet, ADULTING ABİ.... diye triplere giriyorum ve bunda bir beis görmüyorum.

Her neyse. Ben de durur muyum? Yapıştırdım Ekim'e 2 tane Olimpos tatili. Katılmam gereken gün batımı avcılığı çalıştayları var sonuçta. Yazı sündürmek için çok uygun bir coğrafyada yaşıyoruz. İmkanı olup değerlendirmeyen maldır. 

Sonra bir sabah işe giderken etiketinde "Son Elveda" yazan barbunyalar tarafından dövüldüm. Canım çok sıkıldı. Hayır hayır, resmen üzüldüm ya! Ertesi gün ise Son Elveda'nın silindiğini ve fiyatın 100 TL'ye düşürüldüğünü gördüm. Bu duygusal manipülasyon dolu marketing strategy'e kanıp o barbunyaları 120 TL'ye alsaydım kendimi aptal gibi hissederdim.














Sonraki gün aylık travma tetiklenme seansımı almak üzere annemlere gittim ve hiç beklemediğim bir şey oldu. 9 yaşımdayken yaptığım, babamın saklamış olduğu bir resmim meydana çıkmış, onu gösterdiler. Babamın onu yanlışlıkla saklamış olduğundan emin olsam da içimde bir sıcaklık hissettim. Ayrıca mutfakta yeni alınmış bir kilo barbunya gördüm. Anneme kaç TL'ye aldığını sordum, 70 TL dedi. NE?

Sonra evde biriken birkaç IT işini hallettim, annem ve babamı chat gpt sesli yanıt özelliği ile tanıştırıp akıllarını aldım ve birkaç günlük bedava yemek ve sıfır negatif vibe ile evime döndüm. 

Dönerken, sokağımda, biraz uzaklardan gelen, ve belki de kalan son cırcır böceğinin son elvedasını işittim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder