Eskiden, sanki çok ama çok eskiden, yani hayal meyal hatırlıyorum gibi ama dönüp bakınca aslında sadece belki de bi 8 yıl öncesi falandır, yani o kadaaar da eski değil, sarınıp sarmalanmaya dair bir özlemim ve arzum vardı. Ailemin evine giderken orada korunaklı olduğum, güvende olduğum, tanıdık bir sıcaklık hissi. Eve dönüş hissi. Çocuklaşma hissi. Bu hissi tam olarak ne zaman kaybettim bilmiyorum. Ne zaman böyle taşlaştım? Ne zaman böyle buzullaştım?
Hiç keyfim yok, yine de hayatın çıkışları, inişlerine değiyor, canım Ezgişim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder