Merhaba!
Guvenlik nedeniyle birkac ayda bir parolamizi degistirmemiz gerekiyor. Sabah ise geldigimde bununla ugrasmak benim icin cok zordu cunku parolama baglanmisim. Parolama baglanmayi birak, parolami benimsemis ve ozumsemis, butun hucrelerimce sindirmis ve beynime kanla kazimism.... Yeni parolami aci ve keder icinde olusturdum. Eskisi gibi olmayacak, biliyorum. Su siralar enkaz haldeyim. Bunlari yazmak bile beni her yerimden sumuk fiskirtmali bir aglama krizine sokabilir. Ya da ust uste 3 sigara yaktirabilir. Ya da ikisi birden.
`30 yasina geldigimde evim, arabam, bilmem nelerim olur saniyordum` diye tweetler goruyorum. Ben hic evim veya arabam olur diye dusunmemistim ama 31 yasima geldigimde 20lerimin baslarindaki gibi caresiz, uzgun ve aptal hissetmem zannediyordum. Herhalde hayat boyle bir sey. Her sey aynisinin biraz daha yorgunu ve artik eskisi gibi yenilenmeyen cilt hucrelisi.
Dipsiz bir kuyudan duserken kollarini bacaklarini acip tutunmaya calisirsin. Bir sure sonra hem kollarin bacaklarin yaralandigi ve artik tutmadigi, hem de dermanin kalmadigi icin birakiverirsin. Ne olacaksa olsun. Gotumun veya sirtimin uzerine cakilirsam ne ala, kafa ustu dusmeyecigimi ise asla bilemem. Kuyu dipsiz mi, dibi var mi, dibi ne kadar yakin veya belki de dibinde -umarim- kaz tuyu yastiklar vardir?
Cakilmayi bekleyerek dusuyorum.
Biraz da kazlari kederime ve sikko edebiyatima meze ettigime uzuleyim. Yansin be!
"oh oh, i am a duck. i go quack quack. i'm happy all the time!"
YanıtlaSil