Nilsu`nun bu gece (ve belirsiz sureligine her gece) Ankara'da olacak olmasi evrenin bana yaptigi en buyuk kiyaktir. 

Dun aksam saatlerinde canim Burger King suflesi istedi ve su an hala istiyor. Cikista midemin bulanacagini bile bile gidip yiyecegim cunku that's how I roll.

`enhanj okeilia jnakttipoerjk` yani, 'yorgunluk ve caresizlikte belirli bir seviyeden sonra gelen o boslukta suzulme hissi'. Norvecce. Hayir degil. Uydurdum.

Acaba hayat mi hep boyle yoksa bana mi oyle denk geldi? Yani sehir, is, aile, yeni bir eve tasinma, medeni hal gibi buyuk degisikliklerin icine girip durmam. Hayatimdaki en istikrarli donem 0-6 yasim ile 19-24 yasim arasi galiba. Degisiklikler son bulsun ve istikrarli bir hayat sureyim diye kendimi soktugum degisiklikleri istemedigim baska degisiklikler izliyor gibi?

Bi yerlerde kesin bi yanlislik var diye diye 31 yasima geldim, yanlislik falan yok da olayin kendisi bu, yani ben'im. Sanirim. Degisiklik seviyorum da onu mu bilmiyorum acaba? Bu kendini tanima seruveni hic mi yavaslamaz be kardesim?