Ailemin destegini hissedince ben:
27 Şubat 2023 Pazartesi
23 Şubat 2023 Perşembe
Merhaba
Türkiyemiz halkları olarak hayatlarımızın sanki bir daha asla tam olarak normale dönemeyeceğini düşünürken kendi hayatımda da yeni (aslında benim için çok eski) bir değişime gidiyorum; bu blog’ta en çok söylediğim şeylerden biri olan ve artık haber değeri taşımayan;
Taşınıyorum.
İşin kötü yanı artık evler miryorlarca törkiş liras. Yoksa taşınmakta bir beis görmüyorum. Eşya toplarken gelen sinir krizleri, kaygılar, taşındıktan sonraki 3 ay boyunca uykundan eve kesin ama kesin hırsız girdi diye düşünerek uyanıp hırsızla karşılaşmamak için nefesini tutmalar. Daha neler neler.
Gelin kaç kere taşındığıma birlikte bakalım:
1) Doğduğum evden 4 yaşımda taşındığım eve taşınma
2) 4-12 yaş arası yaşadığım evden taşınma
3) 12-17 yaş arası yaşadığım evden taşınma
4) 17-20 yaş arası yaşadığım evden taşınma
5) Buradan yurda taşınma
6) Yurttan tekrar eve taşınma
7) Sonra tekrar yurda taşınma
8) Evden İstanbul’a taşınma
9) Haziran 2015-Kasım 2015 yaşadığım evden taşınma
10) Kasim 2015-Ekim 2017 yaşadığım evden taşınma
11) Ekim 2017-Ağustos 2018 yaşadığım evden taşınma
12) Ağustos 2018-Ağustos 2019 yaşadığım evden taşınma
13) Burada 1 ay içerisinde 2 kere taşınma var
14) Ankara’ya ailemin yanına taşınma (bu esnada ailem de başka bir eve taşınmıştı, ben onların yeni evine taşındım?)
15) Ekim 2019-Ocak 2021 yaşadığım evden taşınma
16) Ve günümüz taşınması! Ocak 2021-Mart 2023 (ya da Nisan) yaşadığım yerden taşınma
Tutacağım yeni evin de kira olacağını göz önünde bulundurursak sanıyorum maksimum 2-3 sene de orada oturur, ev sahibimin Almanya’dan gelecek oğlu yuzunden oradan da şutlanırım.
Keşke bari biraz bohem olsam. Gezgin ya da eşyaya değer vermeyen, kök salmak istemeyen biri. Bu taşındığım yerlerin bazısının görünüşü çok ev gibiydi ama hiç ev gibi değildi, birinde ranzalar vardı ve birinin mutfağı yoktu ama bana harika birer ev oldular. Karşı apartmanda sigara içen adamın gölgesinin salonun duvarında olduğu ev ise, arka odasının camından kollarımı uzatıp karşı apartmandaki ev sakinlerine kahve demleyebilecek gibi olduğum, o kadar çok anlam ifade ediyor ki benim için, sayfalarca yazsam bile anlatmayı beceremem.
Şu anki evi ise daha da anlamlı olacak, hayatım boyunca döne döne aradığım o ev olacak sanmıştım, olmadı. Pes ediyorum.
İnsanların evsiz kaldığı ve hayatlarının alt üst olduğu bu dönemde ev konusuna bu kadar kafa yorarken içimden dark bir ses “vah vaah seni zavallı demek 16 kere taşındın ha EN AZINDAN KAFANDA TAVAN PATLAMAMIŞ!” gibi şeyler diyor.
Her neyse. Durum bu. Kabul edelim. Kök salamıyorum, çünkü ağaç mıyım lan ben?
8 Şubat 2023 Çarşamba
Merhaba
Gaziantep'teyim ve durmaksizin yemek yiyorum. Bir yemek yerken sonraki ogunde ne yiyecegimizi dusundugumuz bir is gezisi.
Yukaridaki cumleleri gecen hafta yazmis ama tamamlamadan sayfadan cikmistim. Simdi taslaklarda gordum. Ankara'ya dondukten 3 gun sonra deprem oldu. Donup donup cektigim fotograflara bakiyorum. Durmaksizin yedigim yemekleri hazirlayan insanlar belki de hayatta degiller. Tanimadigim o guzel insanlarin yasini tutarken, tanidiklari ve sevdikleri hala enkaz altinda olanlari, kaybedilenleri ve donarak olecek olanlari dusunmedigim tek bir an yok.
Hayat cok ama cok aci verici, ve anlamsiz.
25 Ocak 2023 Çarşamba
Nilsu`nun bu gece (ve belirsiz sureligine her gece) Ankara'da olacak olmasi evrenin bana yaptigi en buyuk kiyaktir.
Dun aksam saatlerinde canim Burger King suflesi istedi ve su an hala istiyor. Cikista midemin bulanacagini bile bile gidip yiyecegim cunku that's how I roll.
`enhanj okeilia jnakttipoerjk` yani, 'yorgunluk ve caresizlikte belirli bir seviyeden sonra gelen o boslukta suzulme hissi'. Norvecce. Hayir degil. Uydurdum.
Acaba hayat mi hep boyle yoksa bana mi oyle denk geldi? Yani sehir, is, aile, yeni bir eve tasinma, medeni hal gibi buyuk degisikliklerin icine girip durmam. Hayatimdaki en istikrarli donem 0-6 yasim ile 19-24 yasim arasi galiba. Degisiklikler son bulsun ve istikrarli bir hayat sureyim diye kendimi soktugum degisiklikleri istemedigim baska degisiklikler izliyor gibi?
Bi yerlerde kesin bi yanlislik var diye diye 31 yasima geldim, yanlislik falan yok da olayin kendisi bu, yani ben'im. Sanirim. Degisiklik seviyorum da onu mu bilmiyorum acaba? Bu kendini tanima seruveni hic mi yavaslamaz be kardesim?
16 Ocak 2023 Pazartesi
Merhaba!
26 Aralık 2022 Pazartesi
Merhaba!
Dönüp dolaşıp “kendine ait bir oda”ya geliyor insan. Tabii çamaşır sepeti, ütü masası, üst üste yığılmış itemler pek yardımcı olmasa da Virginia görse yine de “saçmalama kızım, daha ne?!” derdi.
Evin bu 1 seneden fazla her şeyi ama her şeyi içerisine fırlatıp kapasını kapattığımız odasını normal bir odaya çevirmeyi epeydir düşünüyorduk ama bana yavaş yavaş gelen “bana bi masa lazım.” hissiyatını (Fulya’daki evimin en güzel yanı, büyük terası değil, odam ve masamdı mesela) daha fazla göz ardı edemeyip bir masa ve kanepe almayı ertelemeyi bırakarak geçtiğimiz Nisan’da dizginledim.
Ailemin evinde hep bir oturma odası vardı. Babam sanırım bizi beğenmediği için salonda kendi havalı programlarını izlerken biz oturma odasında annem ne izliyorsa onunla onu izlerdik. Bazı kış akşamları hep birlikte oturma odasında oturduğumuz anılarım da var ama sanırım sebebi salonun çok soğuk olmasıydı. Oturma odası olmayan evler bana çok garip gelirdi. Hali vakti bizden yerinde olduğu halde oturma odası olmayan sınıf arkadaşlarım kafamı karıştırırdı. Biz onlardan daha mı zengindik yani? Ama onların katlamalı converse’leri vardı ve yazları her şey dahilli otellerde havuz başlarında animasyonlara katılırlardı? Gerçekten çok enteresandı. Bütün bu dünyevi zevklere sahip olup anne, baba, kardeş hepsi fakir gibi hep birlikte salonda mı oturuyorlardı? Garip.
İşin kötü yanı ne biliyor musunuz? Konunun parayla ilgisi olmadığını fark edeli çok olmamış olması.
İnsan “kendine ait bir oda”ya elbette ihtiyaç duyuyor duymasına da, kendisini de bu nedenle kalben anlıyorum anlamasına; babam neden bizimle hiç oturmadı?
“Belki de biz onunla oturmuyorduk?” diyen personama da cevabım hazır: Öyle olsaydı oturma odasının yanından geçerken ya da kapısında durup bir şeyler söylerken ya da belki bizi ziyaret etmek için sağolsun 5 dakika yanımıza oturduğunda neden içimiz kıpır kıpır, onu daha fazla orada tutmak için türlü şaklabanlıklar yapıyorduk? Pazarları evde olan babanın eve saldığı bi gerginlik hormonu var ya, bu öyle bi şey değil. Pazarları istenmediği, normal düz sıradan bir çarşamba da istenmediği anlamına gelmez. Bu da böyle biline.
Ama bu artık tortulaşmış. Babamla annem hala aynı odada oturmuyor. Ben oraya gidince benim seçimim de annemin yanından oluyor. Zaten kendi evim ve çepçekirdek ailemdeki oturma odası dengesini kurmakla uğraşırken bir de onun suratını çekemem! (HEY SAKİN OL!)
-Buraya sadece ilk paragrafı yazmak için geldim ve konu nasıl buralara geldi anlamadım. Hem de telefondan yazdım. Kız whatsapp grubuna detaylarını sadece benim bildiğim dev bir dedikodu yumağı anlatıyormuş gibi bir hırsla.
18 Kasım 2022 Cuma
Merhaba!
Eskiden travma rehabilitasyonu yapiyordum, simdi travma desiyorum. Ama ne harika olurdu biliyor musunuz? Bundan 5-6 sene once, sanat terapisi seanslarimiza katilan cocuklardan biri ve ailesiyle yeniden yerlestirme mulakatlarinda karsilasmak. Muthis olurdu. Boyle bir karsilasmanin ihtimali tabii ki asiri dusuk, ama sifir degil.
Ha karsilassak ne olacak?
Hic.
Sadece her grubun en en en son seansinda 'buyuk ihtimalle bir daha asla karsilasmayacagiz' diye dusunuyordum. Aklima o geldi.
