Merhaba!

Adana'da başladığım misyon, Hatay'da devam ediyor ve vücudum bozulmuş durumda. Sanki misyona değil askerliğe gelmişim gibi. Her sabah 6:30'da kalkıp Yayladağı veya Cilvegözü sınır kapısına gidiyoruz. Bütün gün donarak çalışıyoruz. Otelde sabaha kadar klimayı açık tutuyorum çünkü başka türlü ısınmak imkansız. Sabaha kadar klimayla uyuduğum için vücudumda su kalmadı, dudağım uçukladı, Covid'im soğuk ve nemsizlikten ağır bir sinüzite döndü. Alnıma dokunduğumda sanki iltihabı hissediyor gibiyim, öyle bir sümükle dolu beynimin içi. Pazar akşamı döndüğümde, 14 gün aralıksız çalışmış olacağım. Başta bu misyon için aldığım parayı duyunca "OOO ÇOK İYİİİ" filan demiştim ama şu an bu çilenin karşılığı verilen paranın 2 katı BELKİ olabilirdi.

Sahada bu kadar söyleniyor olmak çok tarzım değil aslında ama çekilen çile ile yapılan iş ve tatmin orantılı olmalı bence. Sahada gerçekten yararlı bir iş yapıyor olsak, bütün yorgunluğun üzerine insanın içinde bir motivasyon oluyor ama şu yaptığımız iş… HER NEYSE. Aslında açık açık anlatabilirim, NOLACAK SANKİ, KOVACAKLAR MI?

Bir de kat kat giyinmiş ve sağında solunda UFO olan ben üşürken, karşımda ayağında çorap bile olmayan çocukları görmek de farklı bir şey. Savaş sanki daha dün çıkmış da bu insanlar yeni gelmiş gibiler. Oysaki 10 yıldır buradalar ve geri dönüyorlar. Çorapsız. Ayakkabısız. Ama umutlu.

Bütün bunların yanında, Antakya’nın hâlâ enkazlarla dolu olması… Hatay’a hayatımda ilk defa geldim ve depremden beri daha önce gelmediğim için çok üzülüyorum. Bütün bu enkazların arasında hayatına devam eden insanlar var. Okula, işe, eğlenmeye giden… Bu adaptation skills karşısında eğilmek gerek. İnsanları görüp "Acaba neler yaşadı, enkaz altında kaldı mı, yakınlarını kaybetti mi?" diye düşünüyorum.

İşte böyle, şartlardan şikayet edip edip sonra başka başka hayatları düşünüp, şahit olup, ardindan kendine kızma döngüsü içerisinde geçen günler.

Evimi, sevgilimi, köpeklerimi, arkadaşlarımı ve HAYATIMI çok özledim. Hepsine kavuşacağım. Özel değilim,  sadece evrende birtakım bazı rastgele olaylar, birtakım bazı rastgele başka olaylara neden olduğu için şanslıyım. Şimdilik.

Fotoğraflar ve yazının rezalet düzeni için kusura bakmayın, Blogspot bu konuda maalesef 2010'larda kaldı.