Bazen anneme durduk yere ters davranıyorum. Hiçbir sebebi yokken. Bana herhangi bir şey sorduğunda, benimle muhabbet etmeye çalıştığında ya da mesela bir yer ya da bir dizi hakkında konuştuğunda. Bazen gelip açıkça "Bilge benim yanımda otursana biraz, canım çok sıkılıyor." diyor. Yanına gidip surat asıyorum, yuh. O anlarda, yani ters davranırken bile vicdan azabı önden ilerliyor. Ters davrandıktan sonra zaten aşırı üzülüyorum. Geçenlerde durduk yere ZBAM diye acı bir farkındalık yaşadım. Sanırım bütün çocukluğum böyle geçti. Anneme hevesle bir şey anlattığımda, ona bir şeyler sorduğumda, benimle ilgilenmesini açıkça dile getirdiğimde... Bu tam olarak ondan öğrendiğim bir şeymiş meğer. Bu ilgisizlik ya da geçiştirme gibi de değil. Bildiğin soğukluk, rahatsız olma, iteleme gibi çirkin bir şey.

Dört sene önce İstanbul'a, bütün bunlarla yüzleşmek için yeterli güce ve olgunluğa erişmeyi beklemek için gitmişim gibi.