Bugün bir tane kayısı yedim. Çekirdeğini çöpe attım. Sonra aklıma küçükken Afşin'de, dedemin bahçesindeki ağaçlardan toplayıp yediğimiz kayısılar ve sonradan taşla kırıp içini yemek için biriktirdiğimiz çekirdekleri geldi. O çekirdekleri biriktirip kurumalarını beklerdik. Bu, çok kısa süreli bir ziyafetti. Heyecanlıydı. İçlerinden biri mutlaka acı çıkardı ve bütün keyfin içine sıçılırdı.

O bahçeli evde artık bahçeye bakmayan birileri oturuyor.

Kayısı ağaçları çoktan kurudu.

Dedem öldü.

Zaten ben de kayısı sevmem.