2015 Ağustos ayında Amerika'ya giden canım Nilsu dün Türkiye saatiyle 23:00'da zoom üzerinden doktora savunmasını yaptı ve doktor oldu. 

Orada kurduğu harika hayatı ve evi yerinde görme şansım olmadı ama olsun. Arkadaşlığımız ve iletişimimiz 5 senede daha da güçlendi. Aralık ayında Türkiye'ye gelecek ve onu 5 sene sonra ilk defa birkaç günden fazla görebileceğim.

Bunun için gün sayıyorum. 

İnsan duşta ağlama krizine girip bitkin ve perişen halde ve bir an önce uyuyup yok olmayı iple çektikten sonra kendini "mucizevi yağ" ile cildine bakım yaparken bulunca kendiyle hesaplaşıyor. (bu cümlede kesin bir yanlışlık var, 1-2 düzeltme girişiminde bulundum, anca bu kadar oldu)

5 dk önce muhtemelen en çirkin suratınla duşun altında hırıl hırıl ağlıyordun, konu cilt bakımına ne ara geldi be Bilgiş? 

Yarın İstanbul'a gidiyorum. 

-Alptuğ artık 3 yaşında.

 

Bu fotoğrafta 21 yaşındayım.

Fotoğrafı görünce bir an şu anki halime baktım. AYNI. Ailemin evinde pijamalarımla yatakta bir şeyler izliyorum. 

Tam, 29 yaşıma kadar -plastikten cam şişeye geçiş yapmam dışında- pek bir ilerleme kaydedememişim diye düşünüp kendimi üzecektim ki canım kendimci gestalt terapisinin bana verdiği yetkiye dayanarak HİÇ YAŞLANMAMIŞIM HALA TAŞ GİBİYİM BEBEK GİBİYİM ve kendime ait bir odada paşa gönlümü eğlemeye aynen devam etmekteyim diye düşünerek omzuma bir öpücük kondurdum.

Aynen öyle. 

 Merhaba,

Hayatım boyunca delilercesine kaçtığım beyaz ışık beni Aralık sonundan beri çalıştığım iş yerimde buldu. Üstelik büyük bir tadilat harici değiştirilemeyecek boyutlarda bir beyaz ışık terörü. Yaz aylarında içerisi oldukça güneş aldığından etkisi yüzde yüz hissedilmese de bu aralar yine yavaştan hissedilmeye başladı. Hissediyorum. Beyaz, bembeyaz bir ışık bu. Acaba ruh halime ne derece etki ediyordur diye düşünmeden edemiyorum. 

Bu akşam terapiye başlıyorum. En sevdiğim elbisemi giydim ve dün akşam ojelerimi değiştirdim. Şimdi düşündükçe normal olan heyecanım yerini kaka getirmeli heyecana bırakmaya başladı. 

Acaba ne anlatacağım ilk seansta. Çok hazırlanmadım çünkü o ana bırakmak istedim ama sanırım biraz düşünsem iyi olacak. Aslında düşündüğümde de "hangi birinden başlanır, birinden başlasam diğerleri önemsiz gibi olur mu hep ona mı yoğunlaşırız ki" falan gibi düşünceler birbirini takip ediyor. Neyse, umarım müstakbel terapistimle terapötik ilişkimiz pozitif olur ve bu serüven oldukça uzun sürer. 

Look on down from the bridge dinleyerek yazdığım kaçıncı blog post acaba bu? Yaşım ilerliyor ama ilerlemiyor. İşler kolaylaşacağına zorlaşıyor. Düzlüğe çıkacağıma yokuşlar dikleşiyor. Kalabalıklaştığımı sanarken yanılıp yalnızlaştığımı görüyorum. 

gibi.

Koca bir bağımsızlık mücadelesini somutlaştırdıktan sonra kendi ellerimle her şeyimi geri verdim. Kanepemi sattım. 

Herkese öfkelenebilirim ve bu beni sadece yıpratır. Ama kendime duyduğum öfkenin hiç acıması yok.

-ah kanepem, birçok şeyin sembolü, güzel kanepem.. 

Seçemediğim ailemle olan mücadelemden yorgun düşsem de bu seçebildiğim kendi çekirdek ötesi ailemi kurma enerjimden bir şey götürmüyor. Yanlış zigot sendromum bir yana, canım sevgilimle toplumun da onayladığı ortak kanepemizde çürümemize az kaldı. Cheers!

Merhaba.

Bugün 12 Mart'tan sonra ilk kez işe gittim. Hava mart soğuğuydu. Bu; hiçbir şey olmamış, sanki aradan 2.5 ay geçmemiş, koca bir mevsimi atlamamışız, bütün o duyguları hiç yaşamamışız ve sanki bugün 15 Mart'mış gibi hissetmeme neden oldu.

Epeydir corona'nın bulaşma ihtimalleri, bulaşma hızı ve bunun sınırsızlığı üzerine düşünmemiştim. Birden yine kaygı bastırdı. Reflüm geri geldi.