Acaba babam bana kendisiyle yaşamayı reddettiğim için sonsuza kadar evsiz kalma büyüsü mü yaptı? O hissi bir daha yaşayabilecek miyim ki? Ev hissi dediğimiz şeyin asıl adının güven olduğunu yeni yeni anlıyorum. Hiç bu kadar yalnız hissetmemiştim.

-kira bursu diyorduk?

 Let me take you down 'cause i'm going to
strawberry fields...

Kimseyi ilgilendirmeyen hayatımdaki kimseyi ilgilendirmeyen durumlardan bazıları;

• 4 gün önce 27. yaşımı bitirmiş bulundum. 28'e girdim diyesim gelmiyor. 

• Eylül'e kadar yeniden taşınmam gerekiyor. Hiç eşyam olmadığı için bu fikir o kadar da zor gelmiyor. Tabii önce taşınacak bir yer bulmam lazım.

• Akşam yeni dövme yaptırıyorum. Bu yüzden mesai asla bitmiyor.

• Yavaş yavaş secure attached oluyorum. En azından korku seviyem azalıyor. Korkmadan sevmek çok keyifli. 

• Yılın ilk elbisesini giymemle yılın ilk çileğini yemem (pastaların içindekiler filan hariç, düz meyve olarak çilek) aynı güne denk geldi. Bugüne.

• Yazın kızlarla kampa gidiyoruz. Meltem ve Nilsu'nun Türkiye tarihleri kesinleşti. İşler ciddiye binince çok heyecanlandım. 3 gün dağda, internetsiz, en sevdiğim insanlarla. W O W .

• Sena'ya green card çıktı, hala kafası gelmedi, anlamadık. 

• Geçen gün Osman'la pilatesten çıktık ve Görkem'le karşılaştık. Sonra spor kıyafetlerimizle kahve içmeye gittik. Belki muasır medeniyetler seviyesi değil ama seviyenin 1-2 tık altında gibi hissettik. Tek sorun kahve sohbetimizin konusunun bedelli olmasıydı. Bir de Fulya'da olmamız.

Ah bu ben kendimi...

Terapistim geçen gün kendisinden beklenmeyecek bir şekilde "3 sene sonra kendini nerede görüyorsun" klişesini yaptı, ama iyi niyetine güvendiğim için sorusunun cevabını ciddi ciddi düşündüm. Sonra da dedim ki

-kanepede.

Ve devam ettim.

Ama kendi kanepem. Yani kendi evim varmış. Kendi evim derken satın almışım manasında değil de, birilerinin evinde kalmadığım bir ev manasında. Bir de köpeğim var. Bir de hoş bir battaniye. Oturuyoruz öyle kanepemde köpeğimle. Kendimi burada görüyorum.

Soruyu kariyer anlamında sorduğunu bildiğim halde aklıma ne başka bir şey ne de başka bir görüntü geldi. Kendisine de söyledim. İşle ilgili filan herhangi bir düşüncem yok. Aklıma da gelmiyor.

Sektör mü değiştirsem acaba. Bence bunun için 1 senem var. Eğer değiştireceksem bir sene içinde değiştirdim, değiştirdim. Yoksa sıkıntı. Mayıs'ta 27 yaşımda olacağım. Zihinsel olarak 22'den sonra herhangi bir büyüme, gelişme hissettiğimi söyleyemeyeceğim ama eğer illaki sayıyorsak 27 olacağım yani.

Neyse ki hayatın sağlıklı yaşamanın cool olduğu kısmına gelebildim. SUCH BAŞARI.

Haftasonu Ankara'daydım. Hava aşırı aşırı güzeldi. Seğmenler'e gittik. O kadar mutlu oldum ki inanabilinemez. Dönerken en sevdiğim yolu yürümek istediğim için insanlardan ayrıldım. Seğmenler'den Tunalı, Tunus.. aşağı doğru yürüdüm. Müzik dinlemeden, konuşmadan. Öylece etrafa bakınarak, kuş gibi. Sonra Aylak Madam'a gittim. Tek başıma kahve içip anlığıma bir şeyler yazdığım beklenebilir ama çok kakam vardı, tuvalete girip çıktım.

-çünkü o kadar da değil.

 Her şey benimle ilgili değil ki.