Kendimi yeni tanıştığım insanlara her şeyimi anlatmamam gerektiği, en sevdiğim arkadaşlarımdan çok bahsetmemem -çok derken, aşırı çok- gerektiği konusunda ne kadar uyarsam da beceremiyorum. Hayatımdaki insanları bölemiyorum. Karşımdaki kişi değer verdiğim bütün isimlere hakim olmalıymış gibi.

-değil, değil yani.

Akşam İstanbul'a gidiyorum.
Pazartesi akşamı Merve geliyor.
Yine hep beraber olacağız. Kırık Plak'ta güzel insanlarla güzel bir ışık altında güzel müzikler dinleyerek takılmak 2014'e güzel bir veda sayılabilir.
Ruhuma dinginlik gelsin.
Dönünce çok iş var.

Evden bildiriyorum.

Dün akşam tez toplantısından çıkınca annemle konuşurken midem bulanıyee filan diye nazlanmıştım, eve gelmemi istedi, sana dedi nane limon kaynatırım, yatağında sıcaksıcak uyursun. Güzel teklifler bunlar. İlkyaz eve bıraktı beni. Neredeyse 12 saat uyudum ve boktan bi baş ağrısıyla uyandım. Şimdi yine Bilkent'e gitmem gerekiyor. Hiç gidesim yok. Çok üşeniyorum. Bugün gender and media için çekim yapmam gerekiyor. Yarın mı yapsam ya. Cuma günü İstanbul'a gidiyorum. Sanırım 10 ocak'a kadar baya yoğun geçecek. Hem ders hem serserilik anlamında yaağni.

Şu şarkıyı bilen var mı? Ben çok severim, ama seneler olmuş dinlemeyeli.

Dün Meltem'in doğum günüydü. Kendisinin iyi ki doğmuş olduğundan bahsetmek istiyorum biraz. Sanırım üniversite hayatımla ilgili en büyük pişmanlığım, 5 senelik okulun neredeyse ilk 3 senesini onsuz geçirmiş olmam. Büyük kayıp ve koca bir boşluk. Herkese bir Meltem lazım. İnanılmaz biri.

Bugün çok güzel bir pazar. Geceyi hep beraber geçirip sabah inanılmaz güzel ve bir o kadar ucuz bir kahvaltı yaptık. Kendimi en huzurlu hissettiğim anlar hep sevdiklerimle olan kahvaltı sofralarına denk geliyor. Kahvaltının mutlulukla olan ilgisine hepimiz tamamız da, huzurla ilgisinden söz eden şair var mı? Şairleri hiç ama hiç ama hiç anlamıyorum.

Uzun zamandır "geçen sene bugün.." ile başlayan bir cümle kurmamıştım. Dün gece Öykü'nün arabasında Garaj 55'e giderken fark ettim, 365 gün önce yine aynı arabayla ve aynı oturma düzeniyle aynı yere gidiyorduk, ama dün solum boştu. Hayatımıza giren insanların sonsuza kadar orada olacaklarına çok normal ve olası bir şeymiş gibi inanıp, öyle olmadığında yine her şey çok normalmiş gibi duruma adapte olabilmemiz ne garip. Yolda yürürken ayağın takılıp düşeyazınca bozuntuya vermeden yoluna devam etmen gibi. Bir iki sağa sola bakıp etrafı yoklarsın, yürür gidersin.

-Çünkü başka n'apıcan?

Merve'yle skype yaparken arkadan yeni arkadaşları belirdiğinde hepsine toplu küfürler edesim geliyor çünkü Merve'yle hergün beraberler ve bu haksızlık. Ne kadar şanslı olduklarından haberleri yok amk veletlerinin.

Akşam kendimi bok gibi hissederken İlkyaz Meltem'le beni yurda bırakacaktı, dedim ben arabadan inmek istemiyorum. Gerçekten de istemiyordum. İnme o zaman dedi, sen de inme dedi, eve geldik. Ders çalışacaktık da bilmem ne. Saat bu saat oldu. Keyfim yerinde.

-Bu evi çok seviyorum.

Sürekli çok önemli bir şeyi yapmayı unutmuşum ya da kısa süre sonra yapmam gereken bir şey varmış gibi bir his. Bu gerginlik ve huzursuzluk sonum olacak.