Merhaba!
Bu hafta cuma akşamından pazar akşamına kadar genç gibi, skins gibi, euphoria gibi partiledim. Bol bol düşünseli oldu. Bugün biraz zeka kıtlığı yaşıyorum ara sıra ama 2-3 güne hallederiz. Tek yapmam gereken dopamin salgılatıcı besinler tüketmek.
Az önce bilgisayarda 2 farklı türde sekme açık olduğunu fark ettim.
1-Competency based interview question examples
2-ux design courses
Beni tanımak isteyenler çalışmalarına bu ikiye bölünmüşlükten başlayabilir.
HADİ RASGELE!
Merhaba!
Instagram'a girip sınırsız tatil yapanları ve aşırı güzel cildi olanları kıskandıktan sonra bununla yetinmeyip biraz da linkedin'e girip çalıştığı şirketin Londra ofisine geçenleri, terfi alanları, doktorasını bitirenleri kıskandım.
Birkaç gündür hasta gibiyim. Bence covid'im gibi bir şey. İyileşmeye başladım ama. Normalde yarın işe dönmem gerekiyor, iş de İstanbul'da yine birkaç günlüğüne, aslında son 2 haftadır burkuğum yüzünden raporlu olmasaydım asla gitmezdim ama başkoşuma "şey ben 2-3 gün daha izinli olayım mı hastayım" diyemedim. Neyse demem o ki akşam İstanbul uçağım var. Gidelim bakalım. Zaten yarın daha da iyi olcam, inanıyorum buna!
Cumartesi de bi ufak partiledik mi, tamam artık, 1 ay sonra ofise dönmeye hazır hale gelmiş olurum.
Geçen gece rüyamda annem, ablam ve ben bir eve gündeliğe gidiyoruz. Evde bir sürü antika eşyalar, fotoğraflar falan var. Fotoğraflara bi bakıyorum aa Rahşan ve Bülent Ecevit. Onların evindeymişiz meğer. Annemle ablama söylüyorum, Rahşanların evindeyiz falan diye, benim kadar şaşırmıyorlar.
Merhaba!
Pek de tatil gibi olmayan ama biraz da tatil gibi olan bayram tatilim, tatilin 3. gününün akşamı GIRLS NIGHT OUT YAAYYY SEX AND THE CITY AAĞBİİ nidaları ile giyinip süslenip taksiye atladıktan 10 dakika sonra fena halde ayağımı burkmamla sıkıntılı bir sürece girdi. Asla üzerine basamadığım ayağım nedeniyle, sol ayağım üzerinde sekerek en yakın mekana girip ayağıma koymak üzere biraz buz ve yanında bir kokteyl istedim. Kokteyllerimiz bittikten ve girls night out'ımızın bir yere varmayacağından ağrım ve şişliğim nedeniyle iyice emin olduktan sonra en yakın hastanenin aciline gittik. Biraz bekleyip röntgen, sargı ve bir reçete ile eve döndüm. Bileğim o kadar şişti ki ayağım kapkalın kıvrımsız bir bacaktan direkt çıkan parmaklar formunda bir yapıya dönüştü. Bu garip uzuv morarmaya ve yeşermeye başladı. Ertesi gün ortopediste gittik ve MR çektirmem istendi. MR sonucuma göre kırığım olmadığını ancak bilmem ne bağ zorlanması olduğunu öğrendik ve 10 gün rapor alarak bayram tatilime tatil ekledim. 2-3 gün koltuk değneği denedim ancak çok zorlandım. Birkaç gündür aksak bir şekilde yürüyebiliyorum. Raporum bittiğinde normal bir şekilde yürüyor olacağım.
Sena'nın terlikleriyle hastane tuvaletinde neşe saçtığım o an.
Merhaba!
Evimde geçirmediğim 3. haftasonuna giriş yapıyorum. Evime aşığım. Yaz geldi ve haftasonları evde değilim, bu çok üzücü! Ayrıca Arda'yı çok özlüyorum. Yani haftaiçi görüşüyoruz tabii ama işten dön, yemek ye yat uyu düzeninde değil haftasonu gezelemesi ve tembelliği yapmak istiyorum onunla. NEYSE. Haftaya da o yok. Sonraki hafta ben yine yok. AY İÇİM ŞİŞTİ! Yazın üçte biri harcanmış oldu böylece, naledolsun.
Öğleden sonra Gaziantep'e gidiyorum. Pazar Ankara'ya direkt uçuş olmadığı için akşam Adana'ya oradan gece uçakla Ankara'ya döneceğim. Hiç hoşlanmadığım şeyler. Bu kız pazartesi işe gelmez, kimse kusura bakmasın.
Geçen hafta yüzyıllardır başvurup asla ilerleme kaydedemediğim, son 6 aydır ise 3 kere sınavına girebildiğim bir işte mülakat mertebesine ulaştım. Bence iyi geçmişti. Hemen yakın zamanda orada çalışmaya başlayacağım gibi bir hallere girmeye başladım. Sonra bir arkadaşımın mülakatı yapanlardan birini tanıdığını öğrendim ve sürecimle ilgili bilgi almaya çalıştım. Aldım da. Zort.İlk başta inanılmaz tadım kaçtı. Ağlamak için tuvalete gittim, yaş gelmedi. Akşam eve gidince yatağa uzanıp birkaç damla sakin göz yaşı döktüm. Arda bana aşırı şefkat gösterince geri kalkıp salona gittim. Ertesi gün ise oldukça iyiydim. Sonuç officially açıklanana kadar gerçekten başarılı olduğuma ve işi aldığıma dair hissiyatlarla yaşayıp açıklandığında göt olmaktansa başta bu şekilde öğrenmiş olmam iyi oldu. Artık her ne zamansa, olumsuz mail tarafıma ulaştığında "biliyoz zaten" diyeceğim ve önüme bakacağım.
Patronunu, koordinatörünü falan aşırı seven tiplerden hiç hoşlanmıyorum ama yeni daire başkanımızı epey seviyorum sanırım. Öyle ki, mesela, bugün Gaziantep için yola çıkacağız ve genelde böyle durumlarda işe gelmeden evden gidiyoruz ama bugün kendisi işe gelmemi salık verdi, hiç de öyle içimden gelmişine geçmişine küfürler yağdırmadım. Biraz OFF NEDEN YA NİYE falan diye söylendim ve işte ofisteyim. Neden? Çünkü seviyorum.
Nilsu'nun gelmesine sayılı günler kaldı. İşte bu çoook iyi!
Merhaba!
Dur durak bilmeyen fakirleşmemiz hakkında söylemek istediklerim var. Sanırım her şey iyice belirginleşmeye geçen yaz, İzmir'e 850 tl'ye uçak bileti almamla başladı. O günden beri lambır lumbur yuvarlanarak fakirleşiyoruz. Sonu olsa ve yuvarlanmanın ardından duvara toslayıp dursam çok okey, ama belli ki öyle bir durum da yok. Bu yokuş aşağı aşırı hızlı bir şekilde sürüklenişi pınar beyaz yerine migros sürülebilir peynir almaya başlamak gibi çaresiz atılımlar yaparak yavaşlatmaya çalışırken, haftasonları içip eğlenme etkinliklerinden asla vazgeçmiyorum. (Her bir siparişte küçük hesaplar yaparken ne kadar eğlenilebilirse..) Vazgeçmiyorum ama azaltıyorum. 31 yaşında bir cuma akşamı sırf param olmadığı için dışarı çıkmamış olmak çok ağır gelmiş olacak ki, hayatımda ilk defa ocak silerken rahatladığımı fark ettim. Hani var ya öyle tipler, ocak silip sinir atıyorlar falan, heh işte aynı onlar gibi. Yanlış anlaşılmasın, param olmadığı için dışarı çıkmayışım ilk değil, buradaki problem bunun 30 yaşından sonra yaşanması.
-bize bunları yaşatanların bin türlü bela havuzları içerisinde yoğurulmalarını arzuluyorum.
Biraz da şükür time:
Merhaba!
Haftaya önemli bir sunumum var. Sunumu yapacağım yer beni sunumu göndermem konusunda uyarıp duruyor ama daha tamamlamadım.. DÜŞ YAKAMDAN YETKİLİ KİŞİ! Neyse bugün yarın gönderirim, sanırım, bence, galiba.
Geçen hafta Hıdrellez'di. En ve tek sevdiğim manevi gibili gün! Arda ve Emre ile masaya oturup dileklerimizi yazdık. Senelerdir ama seneleerdir bu etkinliği tek başıma yapıyorum. Bu sefer dikkatimi pek toparlayamadım ama hallettim. Sonra çıkıp gömdük.
Hıdrellez ile ilgili türlü çeşitli teknikler var, benimki en kolayı. Kağıda dileklerini yazıp gül ağacının altına gömüyorsun and that's all. Sabah kalkınca geri alma, suya atma, küllerini savurma falan hiç öyle şeyler yok. Tertemiz bir teknik. Çünkü ben şöyle biliyorum; o gömdüğün kağıdı gece Hızır bey alıyor. Mantıklı olan da bu zaten. Dileklerimin sabaha kadar toprak tarafından özütülmesi ve içi özütülen dilek kağıdını sabah çıkarmak falan.... Bilemiyorum..
Yine geçen sene ne dilediğimi hatırlamıyorum ama ne dilemediğimi çok iyi hatırlıyorum. Dilemediklerimin gerçek olmadığını düşünürsek, durum hiç de fena değil?
Beni biraz kendime yabancılaştıran bu enteresan ve bir o kadar da zorlama olumlamadan sonra sayfayı terk ediyorum.
Dünya psikologlar günüm ve 3 gün sonraki doğum günüm kutlu olsun!
Merhaba
Ne başvurduğum işlerden birine girebildim, ne de nft'den para kazanabildim. Ama bütün bunlara inancım bu asla bitmek bilmeyen 2022 kışını atlatmamı sağladı. Planlarım gerçek olmadığında çoktan kış bitmişti. Şimdi pek de kötü hissetmiyorum. İş başvurmaya devam ediyorum ve ayrıca yeni bir nft projesine başladık ama bu sefer orada burada anlatmayacağım. NAZAR DEĞİYOR...
Dün depodan balkon masa ve sandalyelerini ve kışın donmasınlar diye apartmanın içine koyduğum balkon saksılarımı balkona çıkardım. Keyif barlarımız doluyor.
Mevsimden aşırı keyif alırken ara ara aklıma gelip duran bir şey var:
-İnsan nasıl kışçı olur?
