Merhaba!
Geçen sene uzunca bir 2019 yazısı yazmıştım. Bu sene de 2020 versiyonunu yazayım dedim. 2019'daki gibi dolu dolu olacak mı bilemiyorum tabii, yazarken hafızam tazelensin diye fotoğraflara bakacağım birazcık.
Ocak 2020
Aralık sonunda yeni işe başladığım için Ocak ayı bu işe alışmaya çalışmakla geçti. Uzun süre sonra kira vermeden maaş almış olmak baya iyi hissettirdi. Nilsu geldi. Nilsu yazın olması planlanan evliliğimizin hazırlık aşamalarında yanımda olamayacağı için çok üzüldüğünden, onun gönlü olsun diye bir mağazadan yalandan gelinlik randevusu oluşturduk ve gelinlik denedim. Epey eğlenceliydi. Nilsu tabii ki kısa süre sonra döndü. Haftasonları Corvus'ta sarhoş olmak ve bicoland'de kalmakla geçtiii gitti.
Şubat 2020
Duygu'nun 30 yaş doğum günü için Bilkent'te bowling'e gittik ve yüz yıllar sonra yeniden bowling oynadık. Yeni işime iyice alışmaya hatta sevmeye başladım. Sena Amerika'dan döndü. Bütün bunlar olurken Alptuğ da büyüyordu. Arda'yla ilk tiyatromuza gittik, ve sık sık tiyatroya gitme kararı aldık. Merve Ankara'ya geldi, onu Corvus'a götürdük. O gün sevgililer günüydü. Corvus'ta herkesin elinde kırmızı karanfil vardı. O gece Arda'nın arkadaşıyla bicoland'de bir tartışma yaşadık, sonra ben stüdyoyu terk ettim. Ertesi sabah hep beraber scrabble ve kontak oynadık. Şubat sonuna doğru Yeşim ve Can'ın isteme merasimine katıldık. Bu sırada dünyada covid hızla yayılıyordu, bizlerse sadece İtalya'dan gelmiş insanlardan çekiniyorduk. Onun dışında covid ile herhangi bir problemimiz yoktu.
Mart 2020
Okulda çocuklara sinema gününde şakacıktan bilet hazırladım ve film izledikleri sınıfın girişinde onlara bilet kestim. Çok eğlendiler ve bunu tekrar yapmayı istediler. Öykü'nün doğum günü için çok zor organize olabildiğimiz bir planla Ahmetcan'ların bahçesine rakı mangala gittik. İyi ki de gittik, çünkü o bizim uzun süre boyunca son sosyalleşmemiz oldu. O günün akşamı Arda'yla gülme krizlerinden öldük. Arda çok komik danslar etti ve gece Tunalı'da yürüyüşe gittik ve Sheraton'ı maket gibi gördük ve Tunalı'daki bir pasajın geceleri paçoz gaylerin takıldığı underground bir mekana dönüştüğünü gördük. AYZEEEKKK. Sonraki hafta covid Türkiye'de de görüldü, okullar kapandı, işe gitmeyecektim, Balım'ı kaldığı evden alıp Sena'nın ailesine götürdük. Sena'yla yüzyıllar sonra sarhoş olup ufak bir yüzleşme yaşadık, bu bana çok iyi geldi, ama hala iyi hissetmiyordum. Karantina başlamadan önceki gün Arda'nın annesi ve annemi tanıştırdık. Karantinanın başlarında psikolojim çok bozuldu, canım hiçbir şey yapmak istemiyordu ve tam tersine aşırı verimli olan insanlar beni daha da geriyordu. Six Feet Under izleme hızımı arttırdım. Aynenlerle zaten düzenli skype yapıyorduk da, bir anda bir sürü insanla görüntülü konuşulan günler, geceler başladı.
Nisan 2020
Karantinayla beraber sulu boya takımı sipariş vermiştim ve her gün babamla balkonda oturduk, o kitap okudu, ben sulu boya yaptım. Babam yaptığım resimleri çok beğeniyor, arkadaşlarına gönderiyordu. Babam tarafından onaylanmak o kadar çok hoşuma gitmişti ki bundan bir doz, bir doz daha alabilmek için sürekli resim yapıyor, her yaptığımı ona gösteriyordum. Bu günlerin aramızı sonsuza kadar düzeltecek bir büyüsü olduğuna inanmıştım. Pandeminin herkes için böyle bir etkisi olmamış mıydı zaten? Dünya asla eskisi gibi olmayacaktı, Venedik'te kanallar balıkların net bir şekilde görünebileceği kadar temizlemiş, insanlık dersini almış, babamla ben de aramızı düzeltmiştik. Tabii çok geçmeden her şey eskisinden de beter bir hal aldı, insanlar çokça öldü, pandemide kargocuları ekstra çalıştırmayı etik bulmayan ben yeniden sipariş sıklığımı arttırdım, kanallar yeniden kirlendi ve babamla aramız meğer hiç de iyi olmamıştı.
Mayıs 2020
Baharı kaçırıyor olmak beni çok rahatsız etti. İşe gitmemek canımı sıkmaya başladı. Tabii ki bir çokları gibi ben de Chloe Thing'in karın kası challenge'ını denedim. Ve gerçekten de her gün yaptım. Karın kasım çıkmadı. Arda'yla Mart ayından beri ara sıra parkta bahçede görüşüyorduk ama bu durum da can sıkıcı olmaya başladı. Normal şartlarda baharda nişanlanıp yaz sonu gibi evlenme planlarımız vardı ama bunların hepsini askıya aldık, hatta düşünmüyorduk bile. Kızlarım doğum günüm için harika bir video yapmış, çok güzeldi, çok duygulandım. Doğum günüm çok eğlenceli geçti. Arda'yla beraber yine gülme krizlerine girdiğimiz, saatlerce ama saatlerce yürüdüğümüz o gece 00:00'da Sakal'ın karşısındaki Shell'in beyaz ışıkları altında iyi ki doğdum! Bir gün Ahmetcan'ların bahçesine gittik. Bu da aylar sonraki ilk sosyalleşmemiz gibi bir şeydi. Bir akşam Merve'yle Seğmenler'e gittik. Canım aşırı ipad alıp procreate ile resim yapmak istiyordu. Sürekli dijital çizim video'ları izleyip hayallere dalıyordum.
Haziran 2020
Anaokullarının açılmasıyla Mart'tan sonra yeniden işe döndüm. 4 çocukla başlayıp yavaş yavaş arttık. Bugün 40 kişiyiz. İşe geri dönmem ve mekanların açılmasıyla yavaş yavaş orda burda gezelemeye başladık. Sonunda ipad aldım ve o kadar mutlu oldum ki, en son ne zaman bir item aldığım zaman bu kadar heyecanlandığımı hatırlamıyorum. Derken bicoland açıldı ve ara sıra yine orada takılmaya devam ettik. Bilkent'te eskiden herkes haftasonlarını avm ya da mekanlarda geçirdiği için hiç bu şekilde kullanılmamış olan dev bir parkta takılmaya başladık. Yani birkaç kere oraya gittik. Şehrin her yerinde asfaltlarda, çimlerde kullanılmış çöp maskeler görüp dehşete düştüm. Eve dolmuşla dönmek istemediğim için her gün eve yürümeye başladım ve formumu buna borçluyum.... Daha sonra bu pandeminin biteceği yok bari biz evlenelim diye düşündük ve annelerimizi tekrar bir araya getirdik, planlar yaptık ve ay sonunda babaların da olduğu bir tanışma organize edildi. Çok heyecanlanmıştık, ayrı dünyaların insanları olan bu babalar anlaşacak mıydı acaba? Her şey çok güzel geçti ve gelişmeler gelişti. Sena'yla yeniden yüzleşme yaşadık ve artık kendimi çok daha iyi hissediyordum.
Temmuz 2020
Bu ay bico, Arda ve ben İstanbul'a gittik. İstanbul'da Osman ve Görkem'in yeni evinde kaldık. Çokça eğlendik. Betül'ün terasta rakı içtik ve bir ara tuvalete inip geri döndüğümde benim için hazırlanmış olan sürpriz bir kına organizasyonunun içine düştüm. İnanılmaz komik ve eğlenceliydi! Betül eminönü'nden kına itemleri falan almış. Elime kırmızı tüllü eldiven takıp pille çalışan mum bile iliştirdiler. Annemler uzun bir tatile gitti, evde yalnız kalmak bana çok iyi geldi. Bu sırada Betül Ankara'ya geldi, sabaha balkonda şarap eşliğinde sohbet edip güneş doğduktan sonra mezdeke oynadık. Birden kilo vermeye başladım.
Ağustos 2020
Bayrama babamla küsüşerek girdik. Evi terk ettim. 3 gün sonra geri döndüm. 3 ay boyunca konuşmadık. Sena da Ankara'da olduğu için onunla daha sık görüşmeye başladık. Olabildiğince sık görüştük. Onu çok özlemiş olduğumu fark ettim, ve her nasılsa yaşananları bir tarafa bırakabildim. Bunu yaparken hiç zorlanmadım bile. Ya da aslında zaten bir tarafa bırakmaya çalışma işini uzun zamandır yapıyordum ve o zaman tamamlandı. Arda temaslı karantinasına girdi, çok korktuk. Sonra Sena Bodrum'a taşındı. Çok yalnız hissettim. Evlilik konuları ve başka başka şeyler nedeniyle Arda'yla birbirimizi kırmaya başladığımız bir döneme giriş yaptık. Babamla yaşadığım gerginlikle birleşince bu beni çok daha kötü hissettirdi ve umutsuz, mutsuz ve de kahırlı birtakım zamanlar geçirmeye başladım. Ablam Hacer ve beni eve davet etti ve beraber çok güzel bir gece geçirdik. Gecenin sonunda yine sürekli kendimden bahsediyorum diye suçluluk duyup, o dönemki duygu durumumun ve iş stresimin de etkisiyle sabah 3'te sitenin parkında ağlama krizine girdim. Sonra Meltem ve Betül sırayla görüntülü aradı, onlara ne anlattığımı tam olarak hatırlamıyorum ama kendimi gerçekten inanılmaz kötü hissettiğimi çok iyi hatırlıyorum. Baya net kötü bir geceydi.
Eylül 2020
Osman, Görkem, Arda ve ben Kabak'a gittik. Çok güzel birkaç gün geçirdik. Her şey olması gerektiği gibiydi. Özellikle Cennet koyu'na gitmek istediğimiz ama kimsenin yürümeyi göze alamadığı ama bi yandan da kimsenin bunu tam olarak dile getirmediği gün, sahilde koya giden teknenin tam da kalkmak üzere olduğu ve fiyatının çok uygun olduğu ve dönüş saatinin de tam bize uygun olduğunu öğrendiğimiz an her şeyin akışta olduğunu hissetmiştim. Kimse beni Cennet koyu'na yürütemez, okay? Fakat şelale için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Çıkarken 4 kere falan beyin damarlarım çatlayacak sandım, kafamın kıpkırmızı olduğu anlarla dalga geçmekte çok haklılar. Sahilden buz ve 70'lik cin alıp 1.5 saat tırmanıp şelalede cini bitirip sarhoş olup günün en güzel saatinde pata küte aşağı inip denize girdiğimiz günü hiç unutmayacağım. Terapiye başladım.
Ekim 2020
Can ve Yeşim'in düğününe gittik. Alkol beni çok yordu. Bu ay İstanbul'a Betül'ün terasa gittim. O ortamı aylardır çok canım çekiyordu ve havalar hala güzelken gideyim dedim. Betül'ün minik dünyasında çok harika bir kahvaltı ve kahvaltı sonrası uykusu yaptık. Sonra Osmanlara gittim ve çok güzel bir rakı gecesi yaptık. Görkemle sabah 4'e kadar muhabbet ettik, sesimizden rahatsız olup bizi uyaran Osman'ın arkasından taklidini yaptık. Ekim sonuna doğru dünyanın en güzel evini bulduk fakat ev ne kadar güzelse ev sahibi ve emlakçı bir o kadar sıkıntılıydı. Sürekli evi kaybeder gibi olup yeniden kazandık, her seferinde moralimiz aşırı bozulup birden yükseldi.
Kasım 2020
Az daha olmayacak gibiyken evi tuttuk. Babamla 3 ay sonra barıştık. 7 Kasım'da Arda'yla nişanlandık. Sadece ailelerin ve 1'er arkadaşın ve zoom yayınında birçok kişinin olduğu bir akşamdı. Öyle ışıklar, süslemeler, üzerinde isimlerimizin baş harflerinin olduğu itemler falan yoktu. Her zamanki evimiz, her zamanki kahve fincanlarımız ve her zamanki annem ve babam ve ben. Ertesi günü de arkadaşlarımızın olduğu bir gündüz rakısıyla nişanımızı kutladık. O kadar çok sarhoş oldum ki çekilen fotoğrafların çoğunu asla hatırlamıyorum. Bu ayın sonuna doğru Bodrum'a Sena'nın nikahına gittik. Nikahtan birkaç gün önce restoranlar yeniden kapandığı için nikah sonrası yemeği iptal oldu ama biz daha önceden tuttuğumuz yerde epey eğlendik. Bu arada kendisine iyi bir hayat sunamamamın vicdan azabını hissettiğim güzeller güzeli psikopat kedim de Sena ile Bodrum'a taşındı, şimdi çok mutlu, ve tabii ben de.
Aralık 2020
Evin eşyalarını aldık, perdeleri aldık, her şey yavaş yavaş gelmeye başladı. Gelinlik, ayakkabı, bi şeyler bi şeyler tamamlandı. Hafta sonu sokağa çıkma yasağı geldi. Alptuğ 2 cumartesini bizde geçirdi. Artık konuşmaları anlamlı olduğu ve aramızdaki bağ da kuvvetlendiği için geçirdiğimiz vakitlerin daha kaliteli olduğunu fark edip biraz daha büyümüş versiyonuyla olan güzel ilişkimizi hayal etmeye başladım. Evin temizliği yapıldı, annemle eşyalarımızı yerleştirmek için işten 2 gün izin aldım. O 2 günün sonunda yatarken, hani insanın kafasında kendi iç sesiyle bir şeyler döner ya, herhangi bir şey olabilir bu, o seslerin hep annemin sesi olduğunu ve annemle belki de senelerdir hiç o kadar uzun süre birlikte vakit geçirmediğimizi fark ettim. Annemle tartışmadan vakit geçirmiş olmak güzel olsa da, kafamdaki sesten çok hoşlanmadım. Ertesi sabah kafamın içindeki ses yeniden kendi sesimdi, rahatladım. Merve İrlanda'da başvurduğu işten kabul aldı ve Batu ile hızlıca nişanlanıp ay sonunda evlendiler, nişanını da nikahını da iş yerimde zoom üzerinden izledim. Sena, Merve ve benim birer ay arayla evleniyor olmamızın saçmalığı üzerine düşündüm. Sanki evren bizimle ilgili plan yaparken "neyse bunlar da böylece evlensin işte aradan çıksın" demiş gibi. Nilsu doktorasını bitirdi ve Türkiye'ye döndü. Postdoc başvuruları sonuçlanana kadar Ankara'da kalacak ve bu birkaç ay demek oluyor. Onu sıkışık olmayan 2 günden ibaret görmeyeceğim için çok mutluyum! Hafta sonu sokağa çıkma yasağı olduğu için yeni yıla dair herhangi bir plan yapmadık. Hem de bu hafta sonu ailemizle geçirdiğimiz son hafta sonu. 10 senedir yeni yıla arkadaşlarımla giriyorum. Hep çok heyecanlı, çok çok neşeli ve çok umutlu hislerim olurdu. Bu seneki plansızlık modumu biraz düşürdü. Ben de yılbaşını haftaya kutlamaya karar verdim. Çünkü haftaya evleniyoruz! Yeni chapter'dan önceki son günler. Muhafazakar aile tarafından finally ciddiye alınacak bir gidiş, bu bakış açısına dirensem de ayak uydurduğumu fark ettiğim, -evin aykırı küçük kızının evdeki son günleri- anları.. Ben konuyla ilgili pek duygulanamıyorum zira seneler önce evden ayrıldığımda o hisleri yarım yamalak yaşamıştım. Yarım yamalak diyorum, çünkü gidişim tam bir gidiş değil, bir manipülasyonlar zinciri ile evden parça parça kopuştu. O yüzden yaşanan şey kafamda ve kalbimde ne tam bir ayrılıktı, ne de geri döndüğümde bir tam kavuşma. Belki de böylesi daha iyidir. Terapide aklıma en çok kazınan şey, herkesten ve her yerden duyabileceğimiz "aileni değiştiremezsin" lafının gerçekten tanımlanması oldu. Meğer önceki duyduklarım eksik kalıyormuş. "Aileni değiştiremezsin.. ama kendi aileni istediğin gibi kurabilirsin."
2020 bitti. 2021 itibariyle ben, kendi dünyamdaki varoluşumun yanında, canım sevgilim Arda'yla kurduğumuz kendi çekirdek ailemizde varolmaya devam edeceğim. Sevgi ve sevgi ve sadece sevgiyle dolu olan dünyanın en güzel evinden başlayarak.
Yeni yılımız kutlu olsun!
