Dün buraya milyonlarca şey yazdım ama sonra dedim ki CUT THE BULLSHIT, BİLGE!

Onun yerine şunları yazmaya karar verdim:

Bu haftanın bitmesini istiyorum. Bu hafta bitsin yani. Gereksiz bir hafta. Canımı sıkıyor, istemiyorum.

İ S T E M İ Y O R U M .

Alın şarkı:

Facebook'un dediğine göre geçen sene bu zamanlar ofisin bahçesindeki mor çiçekler tamamen açmış. Şu anda tık yok. Çiçeğin bile açmayı procrastine ettiği bir hayatta ben procrastination kanseri olsam nee, olmasam ne?

-heç!

She let go.
Without a thought or a word, she let go.
She let go of the fear.
She let go of the judgments.
She let go of the confluence of opinions swarming around her head.
She let go of the committee of indecision within her.
She let go of all the 'right' reasons.
Wholly and completely, without hesitation or worry, she just let go.
She didn't ask anyone for advice.
She didn't read a book on how to let go.
She didn't search the scriptures.
She just let go.
She let go of all of the memories that held her back.
She let go of all of the anxiety that kept her from moving forward.
She let go of the planning and all of the calculations about how to do it just right.
She didn't promise to let go.
She didn't journal about it.
She didn't write the projected date in her day timer.
She made no public announcement and put no ad in the paper.
She didn't check the weather report or read her daily horoscope.
She just let go.
She didn't analyze whether she should let go.
She didn't call her friends to discuss the matter.
She didn't do a five-step spiritual mind treatment.
She didn't call the prayer line.
She didn't utter one word.
She just let go.
No one was around when it happened.
There was no applause or congratulations.
No one thanked her or praised her.
No one noticed a thing.
Like a leaf falling from a tree, she just let go.
There was no effort.
There was no struggle.
It wasn't good and it wasn't bad.
It was what it was, and it is just that.
In the space of letting go, she let it all be.
A small smile came over her face.
A light breeze blew through her. And the sun and the moon shone forevermore.

-sigarayı bıraktım.

"Çünkü, bana, yatarken değil, sabah kalktığımda, neysem, oymuşum gibi geliyo. Yani.. tam anlatamadım ama.. neyse. Şarabımdan bi yudum alıyorum, ve başlıyorum."

I feel you, Conor. 

Bugün bir kaldırıma çömüp yarın yokmuş gibi taze nohut yemek istiyordum ama süper marketten avokado aldım.

Çok yorgunum. Tek istediğim yerini değiştirdiğimiz kanepede sessizce oturmak. Bilemiyorum. Belki de olayları çok fazla felaketleştirdiğim için yoruluyorumdur. Aylardır kafa patlattığım şeyleri artık düşünemeyecek kadar yorgunum. Sanırım durduğum noktadayız. Evrende naifçe süzülüyorum, ve en sevdiğim Ezginin Günlüğü şarkısını buraya bırakıp gidiyorum.

Dün annemin dizine yattım ve zorla saçlarımla oynatıyordum. Sonra birden "odanın rengini değiştircem, ayrıca artık geldiğinde oturma odasında kalcaksın." dedi. Son zamanlarda duymayı en son istediğim şey "gitmesem de, kalmasam da o ev bizim evimizdir" rahatlığını bana veren yerin elimden alınacağıydı. HAYIR YA, dedim. NEDEN? Sonra annemin asıl derdinin tabii ki benim mavi duvarlarım değil, hala kendisini bırakıp gittiğimi düşünmesi olduğunu fark ettim. Bir an kendimi aşırı güvensiz, çıplak ve korunmasız hissettim. İstanbul'daki odam bana pek oda gibi değil, uyuma yeri gibi geldiği için, günlük hayatımda asla Ankara'daki odamı düşünmediğim halde onun orada olması bana iyi hissettirdiği için, ve artık öyle bir yer olmayacağı için.

Fuck. Dertlerime bir yenisi daha eklendi. Şimdi kendime yeni bir oda edinmem gerekecek. Virginia Woolf'u seneler önce okuyup asla yeterince ciddiye almamamın cezasını 26 yaşıma birkaç ay kala çekiyorum.

Ayrıca bu nasıl çocukluk; büyü, büyü bitemedi.

Temmuz 2012, Ankara

sonra işte, dünyadaki bütün camlar kırıldı. 

kırılmış yani.