14 Kasım 2016 Pazartesi

Merhaba.

2012'de filan yazdıklarımı okudum. Başkasının blog'unu okuyormuşum gibi geldi. Öncelikle -hiç mütevazi olamayacağım- çok komikmişim. Bu ufak tefek gündelik meselelere sokuşturduğum mizah duygusu nereye gitti hiç anlamıyorum. Farkında da değildim. Ev duygusunu kaybetmemle mi yoksa büyümemle mi ilgili bilemiyorum. İkisi birbirine bağlı da olabilir tabii.

Son zamanlarda önümde dev bir jenga oyunu duruyormuş ve bir parçasını çekmişim ve bütün parçalar bam güm üzerime yığılmış gibi geliyor. Kesin dolunaydan. Pis dolunay. Fak yu.

Bu leş metaforlarımı burada noktalıyorum. Yok toz taneciğiymişim de, yok jenga oynuyormuşum da. He aynen. O zaman bir anı: Küçükken jenga istiyordum, bi oyuncakçıdan adı jenga olmayan ama mantığı aynı olan bir oyun aldık. Çünkü jenga çok pahalıydı. O kadar leşti ki, marangozdan tahta kestirmek daha mantıklı olabilirdi. Cilasız bir takım parçalar. Bi parçayı çekiyosun ÖÖEEĞH diye bütün oyun devriliyor. Kıymıklı filan. O denli. Sonra ben elime keçeli kalem alıp parçaların üzerine jenga yazmıştım. Fakat bir sorun vardı: Jenga "c" ile yazılmıyordu.

-C E N G A.

-ver.

-cengaver.

11 Kasım 2016 Cuma

Güneş vuran odada uçuşan toz tanecikleri gibi havada asılı kalmış hissediyorum. Bahsettiğim görüntü güzel bir görüntü olabilir. Biz hep izleyen olduğumuz için, toz taneciklerinin aslında nasıl hissettiklerini asla anlayamadık. Kötü hissediyorlar.

8 Kasım 2016 Salı

Günlerdir duygusal birtakım meseleler nedeniyle stresli, üzgün, dertli ve de tasalıyım. Biz buralarda lafı dolandırmayı tumblr'da bıraktık. Sevgilimden ayrıldım. İş için Şanlıurfa'ya geldim. Yorucu bir günün ardından katıldığım sıra gecesinde ellerimi çırpıp hafifçe sağa sola sallandıktan sonra önüme koyulan dünyanın en acı çiğ köftesinden ağzıma bir parça attım. Beynimdeki acı merkezinin dikkatinin başka bir acıyla dağılmasından mıdır bilmiyorum ama o an sanki mükemmel bir psychedelic uyuşturucu deneyiminin peak noktasındaymışım gibi bir aydınlanma yaşadım. Bir an böyle, her şey anlamını yitirdi. Ben dedim, neye üzülüyodum ya?

Sonra çiğ köfte acısının etkisi geçti. Ben pamuk gibiyim. Taş gibiyim. Bebek gibiyim.


7 Kasım 2016 Pazartesi

Şanlıurfa'dayım. Akşam Balıklı göl'den dönerken yollar çok tenha ve karanlık diye açık tek yer olan bir kasaptan bize taksi çağırmasını istedik. Arkadaşına seslendi. Bi anlamadık gibi oldu. Başka bir adam geldi. Bizi bi arabaya götürdü. Araba sarı ama taksi değil. Korsanmış. Bindik.

-çünkü neden binmeyelim?

30 Ekim 2016 Pazar

Dün akşam gıda zehirlendim. Hastaneye giderken "ulan neyse ki aklım yerinde" dedim. Çünkü geri kalan her şey frontal lobe'umu çıkarıp kenara koyduğum akşamkiyle aynıydı. Gerçekten baya büyük bir şeyden geçmişim o akşam. Onu fark ettim.

-sims indiriyorum. Bu beni bir süre oyalayacaktır, diye düşünüyorum.

28 Ekim 2016 Cuma

Regresyon: Ankara'ya gelir gelmez eve girip çaya petibör bisküvi bandım. Keşke bir daha dönmesem.

26 Ekim 2016 Çarşamba

Bazen çok yoğun duygular yaşadığımızda ve karar vermek zorunda olduğumuzda yanlış bir şey yapmamak için sakinleşmeyi beklememize ve mantığımızı devreye sokmamıza yarayan beyin bölgemiz canımız her şeyimiz prefrontal cortex'imize hak ettiği değeri verelim, arada soğutalım,

-ki yanmasın.