24 Ekim 2016 Pazartesi

Buraya yine bir sürü şey yazıp yazıp sildim. Kendimi ifade edemiyorum. Sonra şunu buldum;

"Bazen hayatımdaki insanlar için fazla düşünceli olduğumu düşünüyorum. Hayatımda olmayan insanlar için de fazla düşünceliyim. Bunu hak ettiklerinden emin değilim. Ve kimsenin bundan haberi yok. Fevri davranıyorlar ve sanki kollarıyla yanlışlıkla bir yerlere çarpıp bir şeyleri düşürüp kırıyorlar."      18.07.2014, ben.

"fevri davranıyorlar ve sanki kollarıyla yanlışlıkla bir yerlere çarpıp bir şeyleri düşürüp kırıyorlar."

"sanki kollarıyla yanlışlıkla bir yerlere çarpıp... kırıyorlar."

"yanlışlıkla bir yerlere çarpıp..."

"yanlışlıkla.."

Fazla düşünceli oluşumdan yakınırken bile kimselere toz kondurmamışım. Kesin yanlışlıkla kırıyorlardır çünkü. Çünkü herkes herkese çok değer verir ve kimse kimseyi üzmek istemez ve istemeden üzdüyseler özür dilerler ama işte n'apsınlar hayat yani olur böyle şeyler.

-he kesin yanlışlıkla.

-he.

22 Ekim 2016 Cumartesi

Ben üzülüp buraya bir şey yazdığımda eğer okuyorlarsa beni üzdüğünü düşünen herkes yazdıklarımı üzerine alabiliyor.

Demek ki çok genel üzülüyorum.

-kahvaltıda gofret yemek hiç benim yapacağım türden bir geçiştirme değil. ama bazen böyle şeyler olabiliyor.

16 Ekim 2016 Pazar

Şu an Bilkent'te olmayı çok isterdim. Tek başıma 76'nın önündeki banklardan birinde sigara içmek isterdim. Orda üşümek ve üzülmek isterdim. Sonra belki Meltem'in yanına çıkardım. Biraz da onunla üzülürdük, sonra pizza söylerdik. Sonra bir şeyler izleyip ranzada gülme krizine girerdik. Sonra sinirlerimiz bozulurdu ve uyurduk.

Üzerinde "fuck it, let's go to Ankara" yazılı olan bir görsel vardı. Onun "fuck it, let's go to Bilkent"lisini istiyorum.

-fuck it.

3 Ekim 2016 Pazartesi

Cumartesi akşamı kendi ellerimle frontal lobe'umu çıkarıp birkaç saatliğine kenara koydum. Sonra neler neler. Ama neler. Buradan çıkardığım ders tabii ki de bir daha asla frontal lobe'umu kenaraya koymayacak oluşum değil, gerçekliğe gereken önemi vermem gerektiği. Canım gerçeklik. Lobe'u tekrar yerine koyduğumda gözümün önündeki ve algılarım dahilindeki her şeyi öpesim geldi.

-öpmedim. onun yerine aşırı iyi bir kahvaltı yaptım. ama zaten benim için güzel bir kahvaltı, gerçek hayatta gerçek kendimi gerçekten öpmek gibi bir şey.

-G E R Ç E K T E N  M İ ?

sonradan gelen edit:

30 Eylül 2016 Cuma

Bir kediye bağlanmasını anlayamadığım, kedisi gidince kahır bela üzülenlerin üzüntülerini "başka derdin mi kalmadı bee" diyerek küçümsediklerimden tek tek özür dilemek istiyorum. Bağlanmak ne garip şey. İnsan, hayvan fark etmiyor.

Sabahları odamın kapısını açınca (Balım'la beraber uyuyamazsınız, açıkta kalan her yerinizi -burnunuz dahil- ısırır) yeni açmaya çalıştığı gözleriyle salak salak bakardı. Dün gece her şeyini toparlayıp yeni evine götürdük.

Minik, akıllı, ruh hastası, güzel kedim benim. Sıcacık ve çok komiksin. 

29 Eylül 2016 Perşembe

Son zamanlarda başıma gelen en güzel şey kedi sahibi olmaktı fakat uzun uzun düşündük ve alerjik rinit ve kedinin bir arada olamayacağı gerçeğiyle yüzleştik. Bu akşam, ilk olarak deneme amaçlı 1 aylığına, Balım'ı bir arkadaşımıza yolluyoruz. O kadar üzülüyorum ki. Ağlamak istiyorum düşündükçe.



28 Eylül 2016 Çarşamba

Kendimce en büyük yeteneğim alerjiyle soğuk algınlığını ayırt edebiliyor oluşumdu fakat son 1 haftada bu yetenetiğimi de yitirmiş bulunmaktayım. Bugün hastaneye gittim. Bu soğuk algınlığı değil, dedi, ALERJİ BU. Ben zaten şüphelenmiştim. Neyse. Muayene için yüksek bir meblağ ödedim. Çıkarken doktorun verdiği iğneyi vurdurdum. Hemşire elime bir kağıt tutuşturdu ve "iğne için de kayıt yaptırmanız gerekiyor." dedi. Para vermemek için götümde pamukla metrobüse kaçtım.

İğne etkisini gösterdi. 1 haftadır ilk kez koku ve tat aldım. Geçen gün Ozan'la yaptığımız kabak yemeğinin kalanını, haftasonu gaza gelip aldığımız sonsuz tane abur cuburun bir kısmını yedim.

Bir keresinde Bilkent'ten bir arkadaşım nörolojik bir sorundan dolayı çocukluğundan beri koku alamadığını anlatmıştı. Aklımı yitirecek gibi olmuştum. Hala ara sıra aklıma gelir. Dünyada çok ciddi hastalıklar ve büyük acılar var ve fakat koku ve tat alamamayı neden küçümseyelim ki?