Bir kediye bağlanmasını anlayamadığım, kedisi gidince kahır bela üzülenlerin üzüntülerini "başka derdin mi kalmadı bee" diyerek küçümsediklerimden tek tek özür dilemek istiyorum. Bağlanmak ne garip şey. İnsan, hayvan fark etmiyor.

Sabahları odamın kapısını açınca (Balım'la beraber uyuyamazsınız, açıkta kalan her yerinizi -burnunuz dahil- ısırır) yeni açmaya çalıştığı gözleriyle salak salak bakardı. Dün gece her şeyini toparlayıp yeni evine götürdük.

Minik, akıllı, ruh hastası, güzel kedim benim. Sıcacık ve çok komiksin. 

Son zamanlarda başıma gelen en güzel şey kedi sahibi olmaktı fakat uzun uzun düşündük ve alerjik rinit ve kedinin bir arada olamayacağı gerçeğiyle yüzleştik. Bu akşam, ilk olarak deneme amaçlı 1 aylığına, Balım'ı bir arkadaşımıza yolluyoruz. O kadar üzülüyorum ki. Ağlamak istiyorum düşündükçe.

Kendimce en büyük yeteneğim alerjiyle soğuk algınlığını ayırt edebiliyor oluşumdu fakat son 1 haftada bu yetenetiğimi de yitirmiş bulunmaktayım. Bugün hastaneye gittim. Bu soğuk algınlığı değil, dedi, ALERJİ BU. Ben zaten şüphelenmiştim. Neyse. Muayene için yüksek bir meblağ ödedim. Çıkarken doktorun verdiği iğneyi vurdurdum. Hemşire elime bir kağıt tutuşturdu ve "iğne için de kayıt yaptırmanız gerekiyor." dedi. Para vermemek için götümde pamukla metrobüse kaçtım.

İğne etkisini gösterdi. 1 haftadır ilk kez koku ve tat aldım. Geçen gün Ozan'la yaptığımız kabak yemeğinin kalanını, haftasonu gaza gelip aldığımız sonsuz tane abur cuburun bir kısmını yedim.

Bir keresinde Bilkent'ten bir arkadaşım nörolojik bir sorundan dolayı çocukluğundan beri koku alamadığını anlatmıştı. Aklımı yitirecek gibi olmuştum. Hala ara sıra aklıma gelir. Dünyada çok ciddi hastalıklar ve büyük acılar var ve fakat koku ve tat alamamayı neden küçümseyelim ki?

Dün gece yatağımdan kalkıp, usulca mutfağa süzülüp, ilaç kutusunu açtım ve bir fırt otrivin sıktım. 4 aylık hasret.

-o kadar güzeldi ki.

Dün markette karpuz gördüm. Aa yaz bitmemiş dedim. Dünya dedi ki yanlış anladın. O karpuzların burada olması, yazın bitmediği anlamına gelmiyor. İstersen senin için biraz daha açık olayım. Yarın sabah çıkarken deri ceketini giy ve şemsiyeni almayı unutma. Sonrasını sorma, göreceksin.

-gördüm.

Merhaba.

Eylül geldi geçiyor, okul mokul yok. 9 günlük bayram tatilinden işe dönmek okulun ilk günü gibi düşünülebilir, ama değil. Motivasyonum yok. Önümüzde koca bir kış var ve bu sene bütün tatiller hafta sonuna denk geliyor. NAPICAZ?

Şimdi 8 yaşımda filan olsaydım okulda ilk dersim 15 Temmuz olacaktı. Ben zaten milliyetçi aile çocuğuyum. Çocukken en sevdiğim grup "mehter"di. Okulda böyle şeyler görünce herhalde eve at üstünde filan giderdim. Bazen farklı bir yöne evrildiğim, dünyada insan ve hayvan sevgisinden, yaşamaktan daha önemli hiçbir şeyin olmadığından emin olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum. Paralel bir evrendeki bambaşka halime üzülüyorum. Babasının kızı ve belki de hala ut çalıyordur. Well done canım.

Neyse bırakınız şimdi daddy issue'ları. Yağmur başladı. Çok güzel koktu.

Nilsu'yu o kadar çok seviyorum ve benim arkadaşım olduğu için o kadar mutluyum ki bazen bütün bunlar ve Nilsu'nun kendisi gerçek değilmiş gibi geliyor.

Dünyada bu kadar uzak olup bu kadar yakın hissedebileceğim başka bir insan olamazmış gibi. Tabii test etmemiz lazım. Hadi bütün sevdiklerim Minneapolis'ten ötesine gitsin tek tek deneyelim. Hadi.

-falan.