1 Mart 2016 Salı

Bazen buraya uzun uzun yazmak istiyorum ama bir şeyler engel oluyor. Buradaki bir şeyler kapı/telefon çalması, elektriğin gitmesi, birinin bana seslenmesi filan değil. Bir şeyler işte. Kendimi Ankara'dan ve oradakilerden çok uzak hissediyorum. Hayatlarını uzaktan seyredip sanki önceden benim hayatımda değillermiş gibi, rüyamda mı görmüşüm, izlediğim bir dizi miymiş, böyle şeyler işte. Ve bunun neden böyle olduğunu çok iyi biliyorum. Ve bununla ilgili hiçbir şey yapmayacağım. 8 aydır başka bir şehirdeyim ve yeni bir hayatım olduğunu yeni yeni fark ediyorum. Ankara'dan İstanbul'a bir adım attım, diğer ayağım Ankara'daydı, aylarca iki ayakla durdum ve bu şekilde yaşamaya çalıştım, sonra diğer ayağımı kaldırdım. Daha doğrusu kaldırmak zorunda mı kaldım, itelendim mi, bilmiyorum işte be her neyse. Benim en düşünceli ve hatta tek düşünceli arkadaşım Melih galiba. Bunu ona söylediğimde çok şaşırdı ve anlamadı, ama anlamasa da onun da çok iyi bildiğinden eminim.

Havalar ısınıyor. Bugün çok az da olsa havanın kokusunu aldım. Aşırı sinüzitlik ve alerjik rinitlik ile otrivine birleşince en sevdiğim şey olan havanın kokusundan heyecan duyma olayım ortadan kaybolmaya başlamıştı. Bi şey diyim mi, buna üzülünür. Buna üzülüyorum. Yani üzülecek başka bir şey yoksa tabii. Şımarıklık etmek istemem.

İnsanları kırmamak için salaklık derecesine varacak hal ve hareketlerde bulunmak, "neysem oyum" diye düşünüp kimsenin duygularını önemsemeden "dobra" konuşmaktan daha iyi. Alçakgönüllülük, salağa yatmak, hoş görmek.. Bunlar güzel şeyler. Seçim yapmak zorunda olsam dürüst olacağım diye insanları kıracağıma kendini kıran bir yalancı olmayı tercih ederim. Kendimi ben biliyorum. Bana neyin iyi geleceğini filan. Ben, beni halledebilirim. Fakat başkasını tamir etmek zor. Kimsenin de üzülmesine gerek yok. Bu şekilde sonsuza kadar belki kendi içinde buruk ama kesinlikle huzurlu yaşayabileceğime inanıyorum.

Öperim.

23 Şubat 2016 Salı

En iyi bildiğim şey, cehaletin mutluluk oluşu.
En çok sevdiğim şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi beynime sokma sürecim.
En rahatsız olduğum şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi öğrendikten sonra etrafta hayal meyal beliren mutfaktaki sarı bez kokusu.

Yok ama, bu yaştan sonra delirecek değilim, frontal lob'unun kurabiye koktuğunu ikimiz de biliyoruz.

18 Şubat 2016 Perşembe

Birbirinden başarılı travma uzmanlarıyla, klinik psikologlarla dolu bir ofis, böyle sabahlarda ne kadar değerli. Meslekleri haricinde de zaten mükemmel insanlar olan bu kadınlar bir de psikolog olunca ortaya inanılmaz bir şey çıkıyor.

6 Şubat 2016 Cumartesi

Babamla aramızdaki duvar uzay olmuş ben fark etmeden. Olsun. Uzay iyidir.

-çünkü uzay, uzak gibi. ama değil.

29 Ocak 2016 Cuma

Hayatımla ilgili her şeyi ertelediğim için sanki evren de benimle ilgili bir sürü şeyi ertelemiş ertelemiş, son ana bırakmış ve birden yetiştirmeye çalışıyormuş gibi.

-gibi gibi.

27 Ocak 2016 Çarşamba

Sabah yine erkenden kalkıp Sultanbeyli'ye gitmek üzere evden çıkıyorum. Shuttle'da gönüllü attendance'ını aldıktan sonra yola çıkıyoruz. İstanbul'un saçma sapan yollarından geçiyoruz. Her yer erimiş kar ve çamurlarla dolu. Şimdi bahar ya da yaz olsa buralar nasıl olurdu diye düşünüp hayal etmeye çalışıyorum, yine çirkin görünüyor gözüme. Bu 3. workshop'ım. Yeni çocuklarla tanışıyorum yani. 3. kez. Seanslar bittiğinde bazen zamanımız kalıyor. Çocukları servislere yollamadan önce vakit geçsin diye sınıfta bazı oyunlar oynuyoruz. Bir hayvan olsan hangi hayvan olurdun sorusuna "kuş" diyen ve nereye uçmak isterdin dediğimizde Suriye diyen çocuğa ben bakamıyorum. Tepki veremiyorum. Kafamı çevirip başka bir şeyle ilgileniyorum. Bir an kafamın içinde küçük çocuk kanatlanıyor, minik renkli bir kuşa dönüşüp aralık pencereden uçuveriyor. Terk etmek zorunda kaldığı evine mi uçacak, oralar hala çok tehlikeli, diye endişelenip yine çocukla asla ilgilenmeden yavaşça pencereyi kapatıyorum.

-şimdilik güvendeyiz.

25 Ocak 2016 Pazartesi

Yine bir "BEN NE OLACAĞIM?!" krizinden merhabalar.
Ne olacağım, ne?