Bazen buraya uzun uzun yazmak istiyorum ama bir şeyler engel oluyor. Buradaki bir şeyler kapı/telefon çalması, elektriğin gitmesi, birinin bana seslenmesi filan değil. Bir şeyler işte. Kendimi Ankara'dan ve oradakilerden çok uzak hissediyorum. Hayatlarını uzaktan seyredip sanki önceden benim hayatımda değillermiş gibi, rüyamda mı görmüşüm, izlediğim bir dizi miymiş, böyle şeyler işte. Ve bunun neden böyle olduğunu çok iyi biliyorum. Ve bununla ilgili hiçbir şey yapmayacağım. 8 aydır başka bir şehirdeyim ve yeni bir hayatım olduğunu yeni yeni fark ediyorum. Ankara'dan İstanbul'a bir adım attım, diğer ayağım Ankara'daydı, aylarca iki ayakla durdum ve bu şekilde yaşamaya çalıştım, sonra diğer ayağımı kaldırdım. Daha doğrusu kaldırmak zorunda mı kaldım, itelendim mi, bilmiyorum işte be her neyse. Benim en düşünceli ve hatta tek düşünceli arkadaşım Melih galiba. Bunu ona söylediğimde çok şaşırdı ve anlamadı, ama anlamasa da onun da çok iyi bildiğinden eminim.
Havalar ısınıyor. Bugün çok az da olsa havanın kokusunu aldım. Aşırı sinüzitlik ve alerjik rinitlik ile otrivine birleşince en sevdiğim şey olan havanın kokusundan heyecan duyma olayım ortadan kaybolmaya başlamıştı. Bi şey diyim mi, buna üzülünür. Buna üzülüyorum. Yani üzülecek başka bir şey yoksa tabii. Şımarıklık etmek istemem.
İnsanları kırmamak için salaklık derecesine varacak hal ve hareketlerde bulunmak, "neysem oyum" diye düşünüp kimsenin duygularını önemsemeden "dobra" konuşmaktan daha iyi. Alçakgönüllülük, salağa yatmak, hoş görmek.. Bunlar güzel şeyler. Seçim yapmak zorunda olsam dürüst olacağım diye insanları kıracağıma kendini kıran bir yalancı olmayı tercih ederim. Kendimi ben biliyorum. Bana neyin iyi geleceğini filan. Ben, beni halledebilirim. Fakat başkasını tamir etmek zor. Kimsenin de üzülmesine gerek yok. Bu şekilde sonsuza kadar belki kendi içinde buruk ama kesinlikle huzurlu yaşayabileceğime inanıyorum.
Öperim.
23 Şubat 2016 Salı
En iyi bildiğim şey, cehaletin mutluluk oluşu.
En çok sevdiğim şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi beynime sokma sürecim.
En rahatsız olduğum şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi öğrendikten sonra etrafta hayal meyal beliren mutfaktaki sarı bez kokusu.
Yok ama, bu yaştan sonra delirecek değilim, frontal lob'unun kurabiye koktuğunu ikimiz de biliyoruz.
En çok sevdiğim şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi beynime sokma sürecim.
En rahatsız olduğum şey, bilmemem gereken çok fazla şeyi öğrendikten sonra etrafta hayal meyal beliren mutfaktaki sarı bez kokusu.
Yok ama, bu yaştan sonra delirecek değilim, frontal lob'unun kurabiye koktuğunu ikimiz de biliyoruz.
18 Şubat 2016 Perşembe
6 Şubat 2016 Cumartesi
29 Ocak 2016 Cuma
27 Ocak 2016 Çarşamba
Sabah yine erkenden kalkıp Sultanbeyli'ye gitmek üzere evden çıkıyorum. Shuttle'da gönüllü attendance'ını aldıktan sonra yola çıkıyoruz. İstanbul'un saçma sapan yollarından geçiyoruz. Her yer erimiş kar ve çamurlarla dolu. Şimdi bahar ya da yaz olsa buralar nasıl olurdu diye düşünüp hayal etmeye çalışıyorum, yine çirkin görünüyor gözüme. Bu 3. workshop'ım. Yeni çocuklarla tanışıyorum yani. 3. kez. Seanslar bittiğinde bazen zamanımız kalıyor. Çocukları servislere yollamadan önce vakit geçsin diye sınıfta bazı oyunlar oynuyoruz. Bir hayvan olsan hangi hayvan olurdun sorusuna "kuş" diyen ve nereye uçmak isterdin dediğimizde Suriye diyen çocuğa ben bakamıyorum. Tepki veremiyorum. Kafamı çevirip başka bir şeyle ilgileniyorum. Bir an kafamın içinde küçük çocuk kanatlanıyor, minik renkli bir kuşa dönüşüp aralık pencereden uçuveriyor. Terk etmek zorunda kaldığı evine mi uçacak, oralar hala çok tehlikeli, diye endişelenip yine çocukla asla ilgilenmeden yavaşça pencereyi kapatıyorum.
-şimdilik güvendeyiz.
-şimdilik güvendeyiz.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)