18 Ocak 2016 Pazartesi

İnsan 24 yaşındayken kendisini karşısındakinin de üzgün olduğuna inandırmaya çalışmamalı ya. Bunlar neden azalarak bitmiyor? Mütemadiyen üzülme hali de bitmiyor mesela. Üzülme derken, biri tarafından, -bile isteye olduğu her ne kadar inkar edilse de- hayır efendim gayet de bile isteye üzülmekten söz ediyorum.

Bir kış, bir battaniye altında, biter mi? Bitmez.

Bütün özverilerim ve havada süzülmesin diye biriktirdiğim sevgi, şefkat, bok püsür de bir olup bana savaş açtılar, hadi bakalım. Durmaya devam edeyim bari.

-aidiyet mi? ben onun ete kemiğe bürünmüş haliyim, görebilmeni dilerdim.

15 Ocak 2016 Cuma

Bırakmakla ilgili sorunlarım bağlanma sorunlarımdan önce mi geliyor sonra mı emin olamıyorum fakat lakin ki bazen hatta çoğu zaman fark ediyorum ki hepimiz her şeyin farkındayız ve bugün esnemekten neredeyse hiçbir iş yapamadım ama bulunduğum ortam uyuklamak için pek de uygun değil aslında bir o kadar da uygun çünkü odaya kış güneşi vuruyordu ve aşırı sessizdi yine de uyunabilinemez çünkü artık bir öğrenci değilsin salak ne uyuması biraz profesyölöl olmalı değil misin sence de? Değilsin. Kahve sevmezken günde 3-4 fincan kahve içmeye başladım bu özelliğim hayatımın her alanında benimle ama yine de yaşama ihtimalim olan güzel birtakım şeyleri tehlikeye atmamak için çile çekiyorum ki dikkatli olayım haldır huldur iş yapmayayım ama no, kesin ihtimal dahilinde bahsettiğim güzel şeyler asla olmayacak ve ben çile çektiğimle kalacağım bu hep böyle olmuştur böyle olmaya da devam edecek bazen köpek sahiplenmek istiyoruz aşırı gaza geliyoruz sonra vazgeçiyoruz çünkü ne kadar yerleşik de olsak aslında asla yerleşik değilmişiz gibi hissediyoruz korktuğum şey de şu ki, hayatım boyunca yerleşik olmadığımı sanıp aslında aynı şekilde 30 sene filan yaşamış olmak.

-Beni neden üzüyorsun durduk yere?

12 Ocak 2016 Salı

İlk defa yılbaşı öncesi duygulanması'lı ve yılbaşı sonrası'lı yazı yazmadım. Hiç içimden gelmedi. Birçok şey içimden gelmiyor. Yazın çok geride kaldığını, hiçbir şeyin aynı kalmadığını, önüme bakmam gerektiğini, aman işte hepsini, hepsini biliyor fakat asla uygulayamıyorum. Geçen hafta yine Ankara'daydım. Dönmeden önceki gece, bir gün önce okumak için yatak bazasının içinden çıkardığım sonsuz tane defteri yerine koyacaktım. Bazayı açtım, bir an yere çöktüm. Etraf 9 yaşımdan beri biriktirdiğim günlük ve anlıklarla doluydu. Neredeyse 15 yılımı etraftan toparlayıp yatağımın içindeki bir kutuya tıkmam gerekiyordu. Kendimi çok umutsuz, mutsuz ve çaresiz hissettim. Biraz da kayıp.

-kıştan gerçekten, ama gerçekten hiç hoşlanmıyorum.

26 Aralık 2015 Cumartesi

Merhaba.

Geçen hafta birden şuursuz gibi Ankara'ya gittim. Neden gittiğimi asla tam olarak açıklayamadım. Hala açıklayamıyorum. Bir an heyecanlandım. İyi ki de gitmişim. Ayrıca kendi şehrime neden gittiğime dair hesap verecek değilim. Keşke bana neden geldiğimi sorduğunda da ona aynen böyle söyleseydim. Sana ne kardeşim, şehir benim değil mi? Tabii ki de seni görmeye gelmedim. Hayret bir şey. İyi ki de gitmişim. Yine olsa yine giderim. Tek sorun, çok sık gittiğim için insanların beni özlemiyor oluşları. 2 Hafta sonra tekrar gideceğim, ondan sonra baya bi süre gitmeyeyim bakalım nasıl olacak.

Bir önceki akşam Etiler'den 58N yerine yanlışlıkla 59N'ye bindim ve eve ALLAH BU ŞEHRİ YAKSIN diye haykırarak 3buçuk saatte geldim. Ertesi gün de Ankara'da iş başvurdum. Aslına bakarsanız çok daha başka plan ve isteklerim var önümüzdeki aylarla ilgili. Yine de hayat neler gösterecek bilemiyoruz. İhtimaller zincirim başlıklı bir plan çizelgesi hazırladım. İçinden çıkılamıyor.

-Eğer kafamdan öpüyorsanız beni bırakamazsınız beyefendi. Bunu da aklınızın bir köşesine sokun.

15 Aralık 2015 Salı

Ekim ayının ortası filan gibi, eğitimden bir hoca "geç kalabilirsiniz, olabilir, bakın İstanbul'da yaşıyoruz, trafik malum, bunun daha karı var kışı var, olabilir yani.." gibi bir şeyler söylerken ve tabii ki ben şuursuz bir şekilde boşluğa bakarken birden dik oturup hocaya baktım. NEY? İSTANBUL'DA MI YAŞIYORUZ? Bu an, İstanbul'da yaşamaya başladığıma ayıktığım andır. Haziran'dan beri buradayım mesela. Ve bahsettiğim anın üzerinden de birkaç ay geçti, başka şehrin toplu taşımasını kullanıyor, geldiğim yerde bulunmayacan canlılar görüyorum (abartmaya gerek yok, martılardan söz ediyorum), efendime söyleyeyim deniz olayı kapkarasal benim için tamamen yeni ve ne bileyim, kaş-bıyık aldırmak için bambaşka kuaförler keşfediyorum, ama hiçbirinde farklı bir şehirde yaşamaya başladığımı o ders o hocanın söylediklerinden sonra fark ettiğim gibi fark etmedim.

Bir diğer İstanbul'da yaşadığımı fark ettiğim an da, yine eğitimde bir derste, geçenlerde birinin "bugün Beşiktaş iskelesinde beklerken.."le başlayan bir cümle kurmasıyla belirdi. NEY? BEŞİKTAŞ MI? İSKELE??

Birkaç haftadır Üsküdar'dan Etiler'e geliyorum. Kıta değiştiriyorum. Böyle gamsızlık görülmedi. Nerede yaşadığımı hissedemiyorum. Olay çok samimi olmadığım birilerinin sanki çaktırmadan bana nerede yaşadığımı hatırlatmak isterlermiş gibi laf arasına şehirle ilgili bir şeyler sıkıştırmalarıyla ilgiliymiş gibi. -bir süredir kendime her şeyin benimle ilgili olmadığına dair telkinler veriyorum, işe yaramamış-

Kafamda ve kafalarımızda dönen bir sürü plan var. Bir tanesi Haziran ayında Ankara'ya taşınmakla ilgili. Ayrancı'ya. Back to huzur. Ve bu planın en kötü ihtimal olması beni mutluluktan ağlatabilir. Yanlış anlaşılmasın, burada keyfim yerinde. Ama havada bizden olmayan bir şeyler var. (Abartmaya gerek yok, martılardan söz ediyorum.)

12 Aralık 2015 Cumartesi

Workshop'ın son gününde Omar'ın personal assistant'ı oldum. Omar 6 yaşında ve biraz fazla hareketli. Ve zor. Onunla iletişim kuramamaktan, beni sevmemesinden çok korktum ama bir süre sonra adımı söylediğinde ve yemek saatinde benden yanına sandalye çekmemi ve oraya oturmamı istediğinde o kadar mutlu oldum ki artık Omar bir yana, diğer herkes bir yana. Daha da kimseyi tanımam. Omar'ı 2 ay içinde 1 kere daha görüp bir daha büyük ihtimalle sonsuza kadar görmeyecek olmam gerçeğinin hiçbir önemi yok. Var. Ama yok. Ben onu unutmayacağım. O da beni unutmayacak, biliyorum.

8 Aralık 2015 Salı

Bugün sanat terapisinde bir çocuk şehri bombalayan bir uçak çizdi. Pilotuyla konuştuk. İnsanların yaşadığı binaları bombalamayacak.