6 Haziran 2015 Cumartesi

Konuşulacak çok şey var gibi ve hiç zaman yok gibi.
Zaman var da pek işime gelmiyor gibi
Öyle de değil de,

ne demiş şair;

ilaç milaç bok püsür
şuramda bir şeyler var
sahiden bir şeyler var
haykırmadan anlatamam.

Ki tam olarak böyle de değil.

-gibi.

4 Haziran 2015 Perşembe

Merhaba.

Müstakbel evimden bildiriyorum. Sabah Üsküdar'dan Kadıköy'e gidecektim ve tek yapmam gereken bir dolmuşa binmekti. Dolmuşu durdurdum, Kadıköy dedim, nerden kalkıyor filan dedim. Bu gidiyor, dedi. Aa dedim ne güzel ya. Şanslı sabah. Neyse az gittik uz gittik dere tepe düz gittik. İçime bir kurt düştü. Yanımdaki kadına Kadıköy'e ne kadar kaldı gibi bir şeyler dedim. Bu dedi Kadıköy'e gitmez ki. NE DEMEK GİTMEZ YA? Şoför bey?? Duyduklarım doğru mu? Ben Kadıköy demedim ki Kapıköy dedim, dedi. Ya da Kapıköy de değil de Kadıköy gibi ama asla Kadıköy olmayan bir şey dedi işte. Ya bunun olma ihtimali nedir? Kızılay'a gitmek isteyip yanlışlıkla Kuzulöy'e gitmek gibi bir şey. Haydaa, dedim. Yol tarifi aldım, tuhaf birkaç üst geçitten geçip yolumu buldum. İstanbul'a ilk defa alıcı gözle bakıyorum. Genelde şuursuz bir şekilde dolanırım çünkü. Dün de Sena'yla iş çıkışu buluştuk Taksim'de, fünikülerle Kabataş'a geçerken, yürüyen merdivenlerde biri Sena'nın çantasını çekti. TAŞINMIYORUM dedim bir an. Meğer iş arkadaşıymış. Allahallah ya.

Bunun yanında tabii 28 mayıs sabahı son finalimden beri olan hislerim artarak devam etmekte. Sürekli sanki birazdan bir sınava girecekmişim gibi bir gerginlik halindeyim. Avuçlarım terliyor. Biraz midem bulanıyor. Ve ağlama isteğim geçmiyor. Kiminle konuşsam da bütün bunların normal olduğu cevabını alıyorum. Hatta benimle aynı durumda olan dostlarım bile beni avutuyor. Umarım haklılardır. Normaldir ve geçip gider.

Az önce dışarıdan Ankara'nın Bağları sesi geldi. Duygulandım. Komik biraz aslında. Cidden gülüyorum da biraz.

-Taşınmasam mı.

-Tabii ki de taşıncam, saçmalama!

1 Haziran 2015 Pazartesi

"Son finalimden çıktım. Kendimi salon ortasında duran lastik top kadar yersiz ve de densiz hissediyorum. Napıyoruz şimdi? Plan ne? Bağırarak ağlama hissi geldi. Kendimi yorgan altlarına saklayacağım. Bir süre çıkmazsam belki varlığım unutulur ve sonra düşünürüz sonrasını." diye yazdım perşembe sabahı anlığıma. Günlerdir değişen pek bir şey olmadı. Perşembe gecesinin inanılmazlığı bir yana, hayatım elimde, ne yapacağımı bilemez bir halde dalıp duruyorum. İş ciddileşince kılımı kımıldatasım gelmemeye başladı. İstanbul'a taşınmaktan korkmaya başladım. Birkaç ay önce istediğim tek şey gitmekken, şimdi 4. sınıfa yeni geçiyor olmayı tercih edermişim gibi geliyor. Manyak gibi özleyeceğim son senemi. Eminim bundan. Ve üzülerek özleme ihtimalimden çok korkuyorum. Lütfen kahkahalar atarak özleyeyim. Lütfen ya. Gerçeklikten çok uzaktayım. Ne dediğimi pek bilmiyorum. 76 kantine bakıp hüzünlenir mi insan ya.

-Neler oluyor?

29 Mayıs 2015 Cuma

Amygdala yakmak için mükemmel yollar varmış aslında.
ve,
Galiba dün gece 4 saatliğine dünyada sadece beşimiz kalmış ve birbirimize aşık olmuştuk, bütün bunların başka bir açıklaması olamaz.




26 Mayıs 2015 Salı

Merhaba.

76 kantinden sesleniyorum. Bugün büyük bölümünde çok sıcaklandığım için sınav kağıdıyla kendimi yellediğim sondan bir önceki finalimden yine herkeslerden önce çıktığımda, saat akşam 7buçuk filandı, havanın kokusu ve rengi beni inanılmaz mutlu etti. Sonra yemek yiyip çok güldük. 76 çimlerinde yuvarlandık. İstediğim duygusallığa henüz erişemediysem de yaklaşıyormuşum gibi geliyor. Şimdi yalnızım. Meltem odada. Ben psikopatoloji slaytlarına bakıyorum. Sleep disorder. Uykum var biraz. Ama önemli değil. Hayatım için heyecanlanıyorum. Nilsu gideceği için üzülüyorum. Nilsu gidişiyle ilgili somut işler yaptığında -mesela bugün Amerika'daki okulunun ona vereceği bilgisayarı seçti- canım sıkılıyor. Kulaklarımı tıkayıp bağırasım geliyor. Ama onun yerine seçtiği bilgisayarı övüyorum. Belki çantası mavi olurmuş mesela ona göre, ama bence siyah olacak. Sürekli birbirimizle dalga geçiyoruz. Öykü gezi planımızla yeterince ilgilenmiyor. Meltem yatağının altında muz biriktirmiş. Hava çok güzel. Kampüs çok güzel. Özgürlük çok güzel. Mezuniyet çok güzel mi emin değilim, şimdilik fena değil gibi. Neler olacak? Bütün bunların yanında birkaç gün önce aldığım kötü haber geliyor aklıma ve birkaç saniye kalbim sıkışıyor. Sonra yine hayaller, planlar. Yığınla.

Hep evrimin işleri. Hayata bağlanmak için sebep üretmeden duramıyor.

24 Mayıs 2015 Pazar

Akşam Görkem'den gelen snap ve az önce Osman'la konuşmak İstanbul'a taşınmak konusunda beni daha da heyecanlandırdı. Düşünsenize istediğim zaman onlarla takılabileceğim! İnanılmaz bir lüks!

23 Mayıs 2015 Cumartesi

When you realize that you’ll never be this young again but this is the first time you’ve ever been this old. When you can’t remember how you got from sixteen to here and all the same feel like sixteen is just as much of a stranger to you now. The song is over. The coffee’s done. You’re going to breathe in and out. You’re going to be fine in about five minutes.