Yine bomboş geçen günler. Odamda vakit geçirmiyorum gibi bir şey. Girip çıkıyorum. Giriyorum duş alıp çıkıyorum. Giriyorum biraz uyuyup çıkıyorum. Benim o an olmadığım her yer çok güzelmiş gibi. Saçma bir telaş halindeyim. Bir yerlerde bir şeyler oluyormuş, bi kontrol etmeliymişim gibi. Başka odalarda, başka evlerde. Dün sürekli ertelediğim bir şeyi yaptım. Değişik bir tecrübe oldu. İyi de oldu. Artık kendi işimi kendim görmeliyim, birilerinden medet ummamalıyım gibi. Birden insanlar geri çekildi ama şimdi. Derslerine odalarına evlerine gittiler. Odaya geldim. Bir şey bulmalıyım burda olmamalıyım dışarda bi yerde bi şeyler var. Orda olmalıyım. Bütün bunlara rağmen bir o kadar da halsizim. Geçen akşam odeon otoparkında içerken kocaman bir yıldız kaydı. Kuyruklu yıldız. Çok güzeldi. Kimseye gösteremedim. Sadece bittikten sonra OHA diyebildim. Kafalarını kaldırdıklarında çoktan kaybolmuştu. Böyle anları seviyorum. Oraya gitmeseydim o yıldızı göremeyecektim. Anlatabiliyor muyum? Bir yerlerde olmam lazımmış gibime geliyor. Bir şeyleri kaçırmak, varoluşuma ihanetmiş gibi geliyor. Bi yıldız, bi insan, bi ışık, bi renk, bi kedi. Her neyse. Kaçırmak istemiyorum.
-kış geldi. içim sıkkın. dışım çaktırmıyor. hava karanlık. içim sıkkın. dışım aydınlık.
21 Kasım 2014 Cuma
18 Kasım 2014 Salı
14 saat boyunca aynı koltukta oturdum. O koltukta kendime küçük bi dünya kurdum. Güneş battı, renkler ve ışıklar değişti. Etrafımdaki oturma düzeni, sohbetler. Karınlar doydu, acıktı, tekrar doydu. Çok gülündü çok susuldu. Ev sanki okulun, herhangi bir sorumluluğun ya da paranın asla varolmadığı bir paralel evrene dönüştü. Sadece ben, bir kedi ve birkaç güzel adamın yaşadığı ve çok güzel müziklerin çaldığı bir gezegen mesela. Kafam yumuşacıkken yanıma uzanan kediyi elimin tersiyle tüylerinin sadece uçlarına dokunarak sevdim. Kediyle bir oldum. Kedi gibi karardım. Aynı koltukta uyuya kaldım, bana uzatılanla uyandım. Tekrar uyudum. Uyandım. Tekrar uyumadan önce Çavdar Tarlasında Çocuklar okudum. Sonu selamet.
Bu paralel evrenden çıkmam ertesi sabaha tekabül eder. Uyanıp yine aynı koltuğa oturduğumda hiçbir şey aynı değildi.
Bu paralel evrenden çıkmam ertesi sabaha tekabül eder. Uyanıp yine aynı koltuğa oturduğumda hiçbir şey aynı değildi.
12 Kasım 2014 Çarşamba
10 Kasım 2014 Pazartesi
Ne kadar kabul etmek istemesem de şaka maka günde 1 paket. Artık bu gidişe bir DUR demeli. Yarınki sınavıma çalışamıyorum çünkü open book. Çok tırsıyorum. Kesin aşırı zor olcak. 4 soruymuş. Essay question olcakmış. Odam neden anason kokuyor ayrıca? Neyse işte. Çok teorik olcakmış. Falanmış filanmış.
If you are up to speed with the readings, you listened to the class discussions and have attended a reasonable amount of the lectures you should be in good shape.
Yani diyor ki Bilge sen naber ya?
Karnım aç. Tez toplantısı aralıksız 2 saat sürdü. Genel olarak snapchat'le oynadım. Şarjım bitti. Şarjım bitince David'i dinlemek zorunda kaldım. Halloween'de deniz anası olduğu için gözümün önüne hep o hali geldi. Ciddiye alamadım. Osman büyük ihtimalle geliyor. Haftasonum pörfekt geçecek çünkü cumartesi akşamı da Across The Universe müzikaline gidiyoz.
Yani yarınki sınav bok gibi de geçse ki öyle olacak, sonra hayat yine bana güzel.
Ders çalışıyordum. ÇAT diye bir ses geldi. Dönüp baktım. Oda arkadaşım başını ranzaya çarpmış. Elinde bir kitap. Çavdar Tarlasında Çocuklar. Aa, dedim. Şimdi bitirdim, dedi. "Sakın kimseye bir şey anlatmayın, herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra." cümlesinden sonra kafayı bir yere çarpmış olmasına şaşırmadım. ÇAT! ÇAAAT!
-Holden'ı özlüyorum. Asla kitaptan çıkmamalıydı.
9 Kasım 2014 Pazar
Yurda çıkmış olmamın bir diğer güzel yanı, hafta içi çok sigara içip haftasonu ciğerlerimi dinlendirme fırsatı buluyor olmam. Fakat şu an sigarasızlıktan baya rahatsızım. Seneye eve çıkarsam, odamda çalışma masası bulundurmayacağım. Odam uyumak ve kitap okumak için kullanılacak. Salonda masa olabilir. İş güç olursa orda hallederiz. Sena'yla dün, beraber yaşadığımızda vereceğimiz partiye kimleri davet edeceğimizi konuştuk. Sonra damacana kılıfı almamız gerektiğini. Bence bu önemli bir ayrıntı. Bizim evde yok mesela. Bir evi ev yapan nadir şeylerden biri damacana kılıfıdır diye düşünüyorum. Bir de sehpada duran bir anlık olacak. Eve gelen giden o deftere yazıp çiziktirecek. Söz uçar yazı kalır çünkü. Düşün mesela, illegal ürünler tüketirken yakınlarda bir defter olması ne kadar önemli. Sonra açar okuruz. Belki hayatımıza ilham katacak şeyler bırakır misafirler. Fikir çalmak değil de, oturup düşündürtmek gibi yani. Al yine heyecanlandım boş yere. Ocak'ta Paris'e gitsem nasıl olur? Efsane olur. Friends'i tekrar bitirdim. Joey'e çok üzülüyorum. Diğer hepsinin hayatları değişti, renklendi. Joey aynı. Sonra Merve dedi ki Joey diye bi dizi var, Joey'nin Friends'ten sonrası anlatılıyor. Los Angeles'a taşınıyormuş meğer Joey. Biraz rahatladım. Her şey ve herkes değişirken öylece bakakalmak dünyanın en korkunç şeyi. 1 yıldır buna şahit oluyorum, insanı yıpratıyor.
-Mutluyken yazılamıyorsa içimizde mutlu insanlar mı var yoksa? Vay canına be. Ne mutlu.
-Mutluyken yazılamıyorsa içimizde mutlu insanlar mı var yoksa? Vay canına be. Ne mutlu.
8 Kasım 2014 Cumartesi
Merhaba.
Salı günü theory of mind sınavım var ve tek bildiğim theory of mind'ın anlamı. Dün NAH bu kadar çıktı aldım, hala başlamadım. Kendime bölüm seçmelisi olarak neden bunu aldığımı sorup durmakla meşgulüm. Hayır, neden yani. Geçen sene aynı hocadan başka bir zorunlu ders alıp intiharın eşiğine gelmemişim gibi, şimdi seçme şansım olduğu halde yine aynı kadından ders aldım. Stocholm sendromu mu bu ne? Neyse öf. Bir diğer şey, procrastination nedeniyle hard disk'imin derinliklerinde kayboldum. İyi halt ettim. Fakat hepsi bir yana, belki haftaya Osman gelecek. Yaşamak için yeni bir sebebim olmuş oldu. Bu haftayı da böyle geçiririm işte. Kesin bir terslik çıkar ve gelemez ama olsun, şimdilik gelecekmiş gibi yapıyorum. Evdeki odam yurt odamdan daha soğuk. Orda şortla oturuyorum, burda polarlarla. Polarlar. Duygu yüzünden kasım ayından hiç hoşlanmıyorum ve havanın erken kararmasından nefret ediyorum. Şimdi biraz da eski anlıklarımı okuyacağım, izninizle.
Salı günü theory of mind sınavım var ve tek bildiğim theory of mind'ın anlamı. Dün NAH bu kadar çıktı aldım, hala başlamadım. Kendime bölüm seçmelisi olarak neden bunu aldığımı sorup durmakla meşgulüm. Hayır, neden yani. Geçen sene aynı hocadan başka bir zorunlu ders alıp intiharın eşiğine gelmemişim gibi, şimdi seçme şansım olduğu halde yine aynı kadından ders aldım. Stocholm sendromu mu bu ne? Neyse öf. Bir diğer şey, procrastination nedeniyle hard disk'imin derinliklerinde kayboldum. İyi halt ettim. Fakat hepsi bir yana, belki haftaya Osman gelecek. Yaşamak için yeni bir sebebim olmuş oldu. Bu haftayı da böyle geçiririm işte. Kesin bir terslik çıkar ve gelemez ama olsun, şimdilik gelecekmiş gibi yapıyorum. Evdeki odam yurt odamdan daha soğuk. Orda şortla oturuyorum, burda polarlarla. Polarlar. Duygu yüzünden kasım ayından hiç hoşlanmıyorum ve havanın erken kararmasından nefret ediyorum. Şimdi biraz da eski anlıklarımı okuyacağım, izninizle.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

