Meerhaba!
Okul açıldı. Tam çalışkan olmaya karar verdiğim dönem bütün hocalar dersleri bir sürü ödevli projeli sunumlu bilmem neyli hazırlamışlar. Ay valla nasıl olacak hiç bilmiyom. Humanity'yi de bu dönem almam iyi mi oldu kötü mü oldu onu da bilmiyom.
Dün ödev yapmak için oturdum ve kendime üçüncü sınıfın ikinci dönemini içeren bir klasör hazırlayıp hafta hafta ödevleri yerleştirdim. Ödeve başladığımda saatler geçmişti. Başladıktan 15 dakika sonra ise kendimi yazının Türkçe'sini ararken buldum. Hehehe.
Bunu da şimdi çekindim. Temsili "şaka maka okul açıldı" fotoğrafı.
9 Şubat 2014 Pazar
8 Şubat 2014 Cumartesi
Tarihin en klişe doğum günü sürprizlerini hazırlayan insanı olarak bu yıl da formumu korumaktayım. 6 Şubat Duygu'nun doğum günüydü.
Bu sene geçen seneden farklı olarak pastamız deneysel değildi ve organizatör çekedimi giymedim çünkü sürprizden önce Duygu'yla buluşacaktık ve eğer çekedimi görürse sürpriz olduğunu anlayabilirdi. Gerçekten çok ince düşündüm........
İyi ki doğmuş da benim arkadaşım olmuş. Mihihiiğ :')
Bu sene geçen seneden farklı olarak pastamız deneysel değildi ve organizatör çekedimi giymedim çünkü sürprizden önce Duygu'yla buluşacaktık ve eğer çekedimi görürse sürpriz olduğunu anlayabilirdi. Gerçekten çok ince düşündüm........
İyi ki doğmuş da benim arkadaşım olmuş. Mihihiiğ :')
4 Şubat 2014 Salı
Dün Sena'larda kaldım. Sabaha kadar büyüdüğümüz mahalleyi, evimizi ve gittiğimiz ilkokulu en ince ayrıntısına kadar konuştuk. Evimizin banyo fayanslarını, bizimkilerin simetriği olan karşı komşuların evlerini, apartmanın önündeki taşları, yan apartmanın girişini, mahalledeki çocukları. İlkokulun karşısındaki toprak saha ve aradaki yolu ve durağı, okula bir bina daha eklenmeden önceki bahçeyi. Hepsini hepsini. Kokuları bile hatırladık. Ben bizim evimizdeki televizyonu açtığımızda çıkan sesi, kumandanın tuşlarına dokunduğumdaki hissi hatırladım. Mutfak girişi, salon pencereleri. Hepsi hepsi o kadar net ki. Keşke hala orada yaşıyor olsaydık. Buralar rüyamıza girdiğinde ikimiz de, eğer rüya karmaşık ve biraz ürkütücüyse, sitenin aynı yerlerini görüyormuşuz mesela, bunu fark ettik. Aslında çok yakın olan ama biz küçük olduğumuz için aşırı uzak ve karmaşık gelen diğer sitelerde geçen rüyalar, okulun oradaki durak... Rüyalarım hala bir evde geçtiği zaman o evde geçiyor, ama evin salonu ya da başka bir odasında değil. Ablamla bizim odamızda. Ve yine eğer rüya biraz rahatsız ediciyse o odanın penceresinden bakıyor oluyorum. Böyle böyle şeyler. Saatlerce bunları konuştuk. Sabah kalkıp oraya gitmeyi ve okul servisinin durduğu yerde duran büyük taşın üzerine oturup sigara içmeyi istedik. Konuşurken uyuya kaldık.
Sabah uyandığımızda o özlem kaybolmuştu. Gitmekten vazgeçtik. Hatta üzerine konuşmadık bile. Ama sabaha karşı o kadar gerçekti ki hepsi. Nasıl da kaybolmuş hisler. Bir uykuyla.
Sabah uyandığımızda o özlem kaybolmuştu. Gitmekten vazgeçtik. Hatta üzerine konuşmadık bile. Ama sabaha karşı o kadar gerçekti ki hepsi. Nasıl da kaybolmuş hisler. Bir uykuyla.
3 Şubat 2014 Pazartesi
1 Şubat 2014 Cumartesi
Bugün çok korkunç bir gün.
Tatilin başlarında şakasına ve aslında övünülecek bir şey olarak söylediğim "götüm düzleşiyor keh keh" lafını tatilin son günlerinde "götüm düzleşiyor alın beni burdan ühühü" şeklinde söylüyorum. Akşam saatlerinde bir ara odamdaki ışıkları söndürüp sadece cıngıllırenkli olanı açarak yatağımda cenin pozisyonunda "burda yaşamak istemiyooooooom" derken buldum kendimi. Sonra sağa dön, sola dön, azıcık kitap oku, uyumaya çalış bilmem ne derken kalkıp bir çay demledim. İşin acıklı yanı, aslında sallama çay içmiş olmam ve burada az daha çay demledim diye yalan söyleyecek olmam. Neyse ki yarın Sena geliyor. Çarşamba okul açılıyor. Haftaya Berk geliyor ve her şey normale dönecek.
Yurt günlerime olan özlemim, adeta bir insana duyulan özlem gibi. Annem dedi ki, seneye bakarız. Seneye dediği şey 6-7 ay sonrası. Çok fazla zaman. Şayet seneye yurtta kalırsam, bu sefer kıymetini daha çok bileceğim. O ranzayı, o kırmızımsı perdeleri, çalışma masalarını, terliklerimi kara deliklere yollayan temizlikçi ablaları.. Hepsini, hepsini dikkatle inceleyeceğim. Çünkü seneye son sınıf olmuş olacağım. Veda etmek için ve sonrasında hatırladıkça daha da özleyeyim, daha da kahırlanayım diye. Üf ya. Valla durum baya üf'lük. Zamanın hızı canımı sıkıyor.
Yani hem hayatımın bu kısmının hemen bitmesini istiyorum hem de zamanın hızlı geçmesi canımı sıkıyor. İnsanoğlunun nankörlüğüyle alakaLI bir durum olsa gerek.
Bi yandan da kendimi çok işe yaramaz ve başarısız hissediyorum. İçi bomboş olan bir cv hazırladım ve annem görünce çok duygulanıp "SENİ HERKES STAJA DA İŞE DE ALIR BENCE ileri derecede ingilizce ya vay be" filan dedi. Annem son yıllardaki tek başarımın saç uzatmak olduğunu bilmiyor çünkü. Bilse onu da öve öve bitiremez gerçi, çünkü anneler böyledir. Bir kışı soğuk algınlığına yakalanmadan geçirirseniz sizden başarılısı olmaz.
Kendimde olmasını istediğim özellikler ise şöyle;
1) Erken kalkmak gerektiğinde bile geç yatabilmek.
2) Kahve içmekten hoşlanmak.
Bu ne kadar bütünlüğü olmayan anca dert yanmalı bikbik bir yazı oldu ya? Olsun. Şu günler yalnızlık çekiyorum. Pms de değilim üstelik.
Liseden arkadaşlarıyla hala görüşen insanları biraz kıskanıyorum. Daha doğrusu hala görüşüyor olmaları değil de, lisede yakın arkadaşlıklar kurmuş olmaları güzel. Lise hayatımı çekilir kılan 2-3 insan vardı. Her şey bok gibiydi ve şu an o 2-3 kişiyle sadece like'lar üzerinden iletişim kuruyoruz. Hani like'ladım seni, konuşmamıza gerek yok, takipteyim, gibi.
AY İÇİM ŞİŞTİ.
Romantik komedi izleyip beynimi boşaltayım mademse biraz.
Tatilin başlarında şakasına ve aslında övünülecek bir şey olarak söylediğim "götüm düzleşiyor keh keh" lafını tatilin son günlerinde "götüm düzleşiyor alın beni burdan ühühü" şeklinde söylüyorum. Akşam saatlerinde bir ara odamdaki ışıkları söndürüp sadece cıngıllırenkli olanı açarak yatağımda cenin pozisyonunda "burda yaşamak istemiyooooooom" derken buldum kendimi. Sonra sağa dön, sola dön, azıcık kitap oku, uyumaya çalış bilmem ne derken kalkıp bir çay demledim. İşin acıklı yanı, aslında sallama çay içmiş olmam ve burada az daha çay demledim diye yalan söyleyecek olmam. Neyse ki yarın Sena geliyor. Çarşamba okul açılıyor. Haftaya Berk geliyor ve her şey normale dönecek.
Yurt günlerime olan özlemim, adeta bir insana duyulan özlem gibi. Annem dedi ki, seneye bakarız. Seneye dediği şey 6-7 ay sonrası. Çok fazla zaman. Şayet seneye yurtta kalırsam, bu sefer kıymetini daha çok bileceğim. O ranzayı, o kırmızımsı perdeleri, çalışma masalarını, terliklerimi kara deliklere yollayan temizlikçi ablaları.. Hepsini, hepsini dikkatle inceleyeceğim. Çünkü seneye son sınıf olmuş olacağım. Veda etmek için ve sonrasında hatırladıkça daha da özleyeyim, daha da kahırlanayım diye. Üf ya. Valla durum baya üf'lük. Zamanın hızı canımı sıkıyor.
Yani hem hayatımın bu kısmının hemen bitmesini istiyorum hem de zamanın hızlı geçmesi canımı sıkıyor. İnsanoğlunun nankörlüğüyle alakaLI bir durum olsa gerek.
Bi yandan da kendimi çok işe yaramaz ve başarısız hissediyorum. İçi bomboş olan bir cv hazırladım ve annem görünce çok duygulanıp "SENİ HERKES STAJA DA İŞE DE ALIR BENCE ileri derecede ingilizce ya vay be" filan dedi. Annem son yıllardaki tek başarımın saç uzatmak olduğunu bilmiyor çünkü. Bilse onu da öve öve bitiremez gerçi, çünkü anneler böyledir. Bir kışı soğuk algınlığına yakalanmadan geçirirseniz sizden başarılısı olmaz.
Kendimde olmasını istediğim özellikler ise şöyle;
1) Erken kalkmak gerektiğinde bile geç yatabilmek.
2) Kahve içmekten hoşlanmak.
Bu ne kadar bütünlüğü olmayan anca dert yanmalı bikbik bir yazı oldu ya? Olsun. Şu günler yalnızlık çekiyorum. Pms de değilim üstelik.
Liseden arkadaşlarıyla hala görüşen insanları biraz kıskanıyorum. Daha doğrusu hala görüşüyor olmaları değil de, lisede yakın arkadaşlıklar kurmuş olmaları güzel. Lise hayatımı çekilir kılan 2-3 insan vardı. Her şey bok gibiydi ve şu an o 2-3 kişiyle sadece like'lar üzerinden iletişim kuruyoruz. Hani like'ladım seni, konuşmamıza gerek yok, takipteyim, gibi.
AY İÇİM ŞİŞTİ.
Romantik komedi izleyip beynimi boşaltayım mademse biraz.
23 Ocak 2014 Perşembe
Bugün hiç yemek yiyesim gelmiyor. Yemek yiyesimin geldiği tek seferde de önüme dereotu bulandırılmış sos geliyor. Sıcak şarap soğuyor. Her şey üst üste geliyor.
diye düşünürken tam,
Çukurambar dolmuşunun son bir kişiyi, yani beni bekliyor oluşu.
bu yazıda çok fazla y ve ş harfi var, yavşak gibi, ama değil.
diye düşünürken tam,
Çukurambar dolmuşunun son bir kişiyi, yani beni bekliyor oluşu.
bu yazıda çok fazla y ve ş harfi var, yavşak gibi, ama değil.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
