1 Şubat 2014 Cumartesi

Bugün çok korkunç bir gün.

Tatilin başlarında şakasına ve aslında övünülecek bir şey olarak söylediğim "götüm düzleşiyor keh keh" lafını tatilin son günlerinde "götüm düzleşiyor alın beni burdan ühühü" şeklinde söylüyorum. Akşam saatlerinde bir ara odamdaki ışıkları söndürüp sadece cıngıllırenkli olanı açarak yatağımda cenin pozisyonunda "burda yaşamak istemiyooooooom" derken buldum kendimi. Sonra sağa dön, sola dön, azıcık kitap oku, uyumaya çalış bilmem ne derken kalkıp bir çay demledim. İşin acıklı yanı, aslında sallama çay içmiş olmam ve burada az daha çay demledim diye yalan söyleyecek olmam. Neyse ki yarın Sena geliyor. Çarşamba okul açılıyor. Haftaya Berk geliyor ve her şey normale dönecek.

Yurt günlerime olan özlemim, adeta bir insana duyulan özlem gibi. Annem dedi ki, seneye bakarız. Seneye dediği şey 6-7 ay sonrası. Çok fazla zaman. Şayet seneye yurtta kalırsam, bu sefer kıymetini daha çok bileceğim. O ranzayı, o kırmızımsı perdeleri, çalışma masalarını, terliklerimi kara deliklere yollayan temizlikçi ablaları.. Hepsini, hepsini dikkatle inceleyeceğim. Çünkü seneye son sınıf olmuş olacağım. Veda etmek için ve sonrasında hatırladıkça daha da özleyeyim, daha da kahırlanayım diye. Üf ya. Valla durum baya üf'lük. Zamanın hızı canımı sıkıyor.

Yani hem hayatımın bu kısmının hemen bitmesini istiyorum hem de zamanın hızlı geçmesi canımı sıkıyor. İnsanoğlunun nankörlüğüyle alakaLI bir durum olsa gerek.

Bi yandan da kendimi çok işe yaramaz ve başarısız hissediyorum. İçi bomboş olan bir cv hazırladım ve annem görünce çok duygulanıp "SENİ HERKES STAJA DA İŞE DE ALIR BENCE ileri derecede ingilizce ya vay be" filan dedi. Annem son yıllardaki tek başarımın saç uzatmak olduğunu bilmiyor çünkü. Bilse onu da öve öve bitiremez gerçi, çünkü anneler böyledir. Bir kışı soğuk algınlığına yakalanmadan geçirirseniz sizden başarılısı olmaz.

Kendimde olmasını istediğim özellikler ise şöyle;
1) Erken kalkmak gerektiğinde bile geç yatabilmek.
2) Kahve içmekten hoşlanmak.

Bu ne kadar bütünlüğü olmayan anca dert yanmalı bikbik bir yazı oldu ya? Olsun. Şu günler yalnızlık çekiyorum. Pms de değilim üstelik.

Liseden arkadaşlarıyla hala görüşen insanları biraz kıskanıyorum. Daha doğrusu hala görüşüyor olmaları değil de, lisede yakın arkadaşlıklar kurmuş olmaları güzel. Lise hayatımı çekilir kılan 2-3 insan vardı. Her şey bok gibiydi ve şu an o 2-3 kişiyle sadece like'lar üzerinden iletişim kuruyoruz. Hani like'ladım seni, konuşmamıza gerek yok, takipteyim, gibi.

AY İÇİM ŞİŞTİ.

Romantik komedi izleyip beynimi boşaltayım mademse biraz.

26 Ocak 2014 Pazar

İştahların kapalı, uykuların yetmediği birtakım günler.

23 Ocak 2014 Perşembe

Bugün hiç yemek yiyesim gelmiyor. Yemek yiyesimin geldiği tek seferde de önüme dereotu bulandırılmış sos geliyor. Sıcak şarap soğuyor. Her şey üst üste geliyor.

diye düşünürken tam,

Çukurambar dolmuşunun son bir kişiyi, yani beni bekliyor oluşu.

bu yazıda çok fazla y ve ş harfi var, yavşak gibi, ama değil.

15 Ocak 2014 Çarşamba

Şimdi de en büyük korkum, en büyük korkum başıma geldi, demek korkusu. 
Böyle böyle gidecek. Beni yutup, sindirene kadar. 

14 Ocak 2014 Salı

Sabah kahvaltıya 4 aylık hamile kuzenim ve annesi geldi. 2 buçuk saat boyunca hamilelikten, mucizelerden, bebeklerden, ultrasondan, tıbbın gelişiminden ve mide bulantısından konuştuk. Üzerine göbek kısmında temsili bebek resmi olan bir şey giymişti ve onu kocasına benzetiyordu. Aslında çok şeker. Yani.

Bütün gün sadece film izleyip kitap okuyorum, dönüşümlü olarak. Yememi içmemi ihmal etmeden. 3 hafta sonra yeniden okul açılacak ve yeniden bi pijamasızlık, bi huzursuzluk başlayacak. Keşke pijamalı devrim olsa. Pijamadan aldığım tadı başka hiçbir şeyden almadım.

-belki bilardo. 

12 Ocak 2014 Pazar

Merhaba;
Dün itibariyle tatile girmiş bulunuyorum.

Bu dönemle ilgili söyleceklerim şunlar;

İyi ki o dandirik lab dersi varmış ve iyi ki lab grubunda kendimi takas ettirmişim. Yoksa birinci sınıftan beri beraber olduğum ama yakın olmadığım insanlarla yakın olmamaya devam edecektim.



















Gülmekten ağrılar girmesine çok müsait bir karnım var ve bu bebeklerle bol bol gülüyorum.

5 Ocak 2014 Pazar

Merhaba.

Bir tane kayıp ilkokul kankam var. Onun babası arada okula gelir öğretmen gelmeden önce tahtaya ders: konu: filan yazıp komiklikler şakalar yapardı. Eğlenceli bir beydi. Biz de "babaya bak la" diye izlerdik. Sonra altıncı sınıftayken zorla Almanca dersi verdiler bize. Hoca da Almanca bilen bir müzik hocası. Yani TRT korosunda filan takılıyordu. Belki de şarkı söyleyen bir Almanca hocasıydı. Gerçekten şu an bilemiyorum. Uyuz tiki bi kadındı. Neyse işte. Almanca'dan 2 aldıydık biz kankamla. Üzüldük filan baya. Çünkü altıncı sınıfta iki mi alınır yani? Alınmaz. İşte aldık biz. Bunun babası da yine okula gelmişti o gün. Benim üzülmemin nedeni tabii aileme nasıl söyleyeceğim, aman da nasıl olacak filan. Kankam babasını görür görmez "baba yaae biz 2 aldık Almanca'dan ::(((((((" dedi. Benim aklım çıktı NASIL BU SHEQİL SÖYLERSİN.......... diye. Çünkü ben önce günlerce sürecek olan bir plan yapıp veli toplantısına 1 kala filan açıklamayı düşünmüştüm. Neyse. Babası da güldü, dedi ki;  "0 veya 1 de alabilirdiniz sonuçta, ama almadınız ;)))."

 Vay amk vay amk diye şok olduydum.

 Bu da böyle bir anımdır.