Kütüphaneden bildiriyorum:

Ders çalışırken aldığım maksimum verimi üniversite 2. sınıfta 2buçuk saate yükselttim. Artık bundan sonra daha da yükselmez, hatta düşer gibime geliyor. Cam kenarı buldum mu acımıyorum fakat oturduğum masada silik bir şekilde GÖTÜN YERİ yazıyor. Biraz üzücü. Karnım aç. Yemek yiyebileceğim yer 5 dakika uzaklıkta olmasına karşın eğer çıkarsam soğuktan ölebilirim diye çıkamıyorum. Kütüphanenin içindeki Coffee Break denilen sikimsonikkazık kafede ise en ucuzu 6 lira olan götten boktan sandviçler var. Ya donacağım, ya götten boktan sandviçlerden yiyeceğim. Sanırım donmak istemiyom ya.

Bir ara boş bir vaktimde sevdiğim insanları sıralayacağım, to be honest defterime. Tamamen bencil ve hayvani duygularım konuşacak. Bu listeyi ben ölene kadar kimse görmeyecek. GERÇEKTEN TAM BİR ÇILGINIM.

Yanımda oturan arkadaş 15 dakikada bir belirip bir eşyasını alıp ortadan kayboluyor. Sanırım bu eylemine etrafta hiçbir şeyi kalmayana kadar devam edecek.

Yakşamlar.

Sabah kar yağmıyo bikbikbik yazdıktan birkaç saat sonra yaldır yaldır kar yağmaya başladı. Sonra Esra'yla Life of Pi'ya gittik. Çok fazla beğendim. Gidiniz, izleyiniz. Neyse, sonra çıktığımızda kar yağmaya devam ediyordu. Yurda geldim. Üstümü değiştirmeden ekşi'den filmle ilgili entry'leri okumaya koyuldum ki, Esra aradı. HAZIR MISIN? dedi. Yaaee bilmiyom hof çok soğuk filan diyende kendimi dışarıda buldum yeniden. Poşetle kaymayalı seneler olmuştu. Baya bi kaydık filan. Sonra 15 kişilik bir grup bağırarak bize doğru yaklaştılar. Doğu kampüsten geldiklerini öğrendiğimiz bu gençlerden biri "HADİ ONLARI ÖLDÜRÜP POŞETLERİNİ ALALIM!" dedi. Çılgınlar gibi bağırıp 76. yurdun pencerelerine kar topu attıktan sonra sıkılıp uzaklaştılar. Biz de kaymaya devam ettik.

Burda da kütüphaneye gidiyormuşuz mesela.....

Bu fotoğraf da 2011 Şubat'ından, Senaların terası. Holga ile çekilmiş idi. Bu fotoğraf çekilmeden yarım saat önce evin merdivenlerinden yuvarlanıp bir süreliğine cansız yattığımı hatırlıyorum. Gerçekten korkunçtu. Sonra kalktım, kar oynamaya çıktık.

Kara heyecanlanmayalı seneler oluyor fakat bu sene neredeyse hiç kar görmedim diyebilirim. Aslında umurumda değildi. 21 yıldır Ankara'da yaşıyorum sonuçta, o kar illaki yağar. Ama bu sene öyle olmadı. Geçenlerde bi yağmıştı, onda da İstanbul'a gitmiştim. Sonra aklıma şu geldi işte;

"Her sabah yeni bir manzara görecekmiş gibi camlara koşup, değişen hiçbir şey olmadığını görmek ne soğuk."

Bu hissi bana yeniden yaşattığı için geciken kar yağışına selam olsun. Gerçekten de unutmuş idim, çok iyi oldu.

Akşam Okan Bayülgen'nin yaşlı ve ülkücü olanına maruz kaldım. Gerçekten dünyanın en korkunç şeyiydi.

Merhaba.
Burada yaşamayı seviyorum. Şimdi gidip kahvaltı yapacağım.
Sonra belki kütüphaneye giderim. Belki gitmem. Bilmem.

Bazen Ankara'da hiç arkadaşım yokmuş gibi hissetmek çok üzücü oluyor. Hani böyle mesela, saçma sapan bi zamanda KALK GİDELİM dediğinde nereye gideceğine botlarını bağlarken karar vermelik. İşte onlardan biri İstanbul'da, diğeri Trabzon'da. Bu, evrenin bana yapabileceği en piç şey sanırım. Şimdi bir cumartesi akşamı, yurt odamda ayran içiyorum mesela. Sonra bir de şey var, ya İstanbul ve Trabzon'da olanlar da olmasaydı? Ondan sonra derin bir nefes alıyorum. Üzerine de ayran içiyorum, iyi gidiyor.

Parasız ve kontörsüz iken ablama yurtlar kantinini aratıp bir sosisli sandviç ve bir ayran istestip, sandvicin özellikle tosta basılmasını rica ettirip siparişim geldiğinde sandvicimin tosta basılmamış olduğunu farkedip bari otomattan çikolata alayım dedikten sonra çikolatanın makinede asılı kalması, sallayıp durmama rağmen düşmemesi.

BU NEYİN KARMASI?

Bilmiyom.

Sonra Esra'dan gelen "hadi bira bulak." mesajı ve markette olan oda arkadaşlarıma bana 6 tane bomonti alır mısınızlı mesaj attığım sırada odaya dönmeleri.

PEKİ BU NEYİN KARMASI?

Onu da bilmiyom.