3 Ağustos 2012 Cuma






































Dün gece üçüncüsünü gerçekleştirdiğimiz Çukurambar Night 2012'nin seneye nerede yapılacağı belli oldu. Çukurambar'da..

31 Temmuz 2012 Salı

guess the thing I'm trying to tell you,
is that it's best kid if you're true blue.

30 Temmuz 2012 Pazartesi

Akşam Hacerlere gittim (ablam gibi ben de artık ona Hacer abla yerine Hacer demeye başladım). En sevdiğim evler listemde yine ilk 5'in içinde olan bu evin tatlı huzurunu içebilecekmişim gibi geliyor. Balkonda çok güzel bir akşam yemeği yedik. Hacer'in evlenmesi ve bir aile olması fikrine alışmaya başlıyorum galiba. İlk başlarda kafamın içinde olduramamıştım ama o benim sığlığımdanmış. Yemeğin yanında da çok güzel bir İtalyan şarabı vardı ama eve döneceğim için bir kadeh içebildim. Bu duruma halk arasında MEH diyoruz.

Hacerle saatlerce konuşunca hayatımın pek güzel olduğunu fark ettim. Hacer gizli psikolog. Yönlendirmeden farkındalık sağlıyor.
Bugün bir tane kayısı yedim. Çekirdeğini çöpe attım. Sonra aklıma küçükken Afşin'de, dedemin bahçesindeki ağaçlardan toplayıp yediğimiz kayısılar ve sonradan taşla kırıp içini yemek için biriktirdiğimiz çekirdekleri geldi. O çekirdekleri biriktirip kurumalarını beklerdik. Bu, çok kısa süreli bir ziyafetti. Heyecanlıydı. İçlerinden biri mutlaka acı çıkardı ve bütün keyfin içine sıçılırdı.

O bahçeli evde artık bahçeye bakmayan birileri oturuyor.
Kayısı ağaçları çoktan kurudu.
Dedem öldü.
Zaten ben de kayısı sevmem.

28 Temmuz 2012 Cumartesi

Duygu'nun Polonya'dan döndükten sonraki "Yediğin İçtiğin Senin Olsun, Bize Gördüklerini Anlat" partisinden.(İÇTİKLERİNİ ANLATTI) 
Bilkent Tunus durağı ve yurtların oralara filan, hep kustum dün gece. Yolunuz düşerse dikkatli basın......... Çünkü muhabbet güzel olunca, azıcık eğleniverince bilmem kaç biranın üzerine o tekila shot'ları 5'e tamamlama gibi pis, laanet bir huyum var. Sonra çok konuşuyorum. Çok konuşurken kendimi babamın bütün hayatını anlatmış ve susamış buluyorum. Eğlenceli içki masalarını babama kitlemekten bıktım. Kimse de demiyor ki, BE DALYARAK, BİZE NE? BİZE NE LAN? Bir gün biri bunu diyecek. O kişiyi alnından öpüp HAY SEN ÇOK YAŞA diyeceğim.

Sonra, bu boktan, gece bile yaprağın kıpırdamadığı Ankara akşamında, 3 kız tatlı tatlı oturduğumuz masamıza 3 farklı masadan "Şey.... Merhabaaa.... Biz burdan If'e geçeceğiz de....... Siz de gidecek misiniz acabaa?" sorusu yöneldi fakat lakin ki If'e filan gitmeyecektik.

Sonra gece yurtta kaldım. Yurtta misafir olabilmem için Doğu Kampüs'e gidip bi form gibi bişey doldurmam gerekti. O kafayla Doğu Kampüs'e gidip, oda ayarlayıp tekrar merkeze gelmemiz çok saçmaydı. Sabah Ezgi dedi ki, ayık olsak yapmazdık öyle bişey! Haklı. Sonra Ezgi'ye bana sahip çıktığı için teşekkür ettim. Sonra eve geldim, uyudum.

Edit: Sanırım formu Doğu Kampüs'te doldurmadım. Ama bi form doldurdum.