"to know know know him is to love love love him
  just to see him smile makes my life worthwhile.."

Ankara'dayım. Pazartesi günü sümüklerimden ameliyat olacağım ve bununla birlikte eşimle dostumla aramı açan otrivine bağımlılığımın sona ermesini umut ediyorum. Ameliyatla ilgili tek endişem ise uyandıktan sonra kafam hala güzelken anneme babama enteresan şeyler söyleme ihtimalim. Bu enteresanı burada bile açamıyorum fakat en iyi ihtimalle doktora ve babama "SELAM FAŞİSTLER HAHAHA" filan derim. En iyi ihtimal. Güleriz hep birlikte belki. Hiç bilmiyorum.

Hala bir köpeğimin olmamasına inanamıyorum gerçekten de. Akıl alır şey değil.

Bu eve gelince yeniden ergen oluşum çok komik. Gerçekten gülesim geliyor. Odamdan asla çıkmayıp yatakta mısır gevreği yiyip duruyorum. Kimse de "nası yani ya?" demiyor. Herkes halinden memnunsa yapacak bir şey yok valla paşa gönlümü kıracak değilim. Dün saatlerce makayj vlogger'larının video'larını izledim. Yimbeş yaşındayım hala bir taneden fazla makyaj fırçam yok, bana da yazıklar olmasın mı ya acaba? (Yirmibeş'e "yimbeş" diyerek konuyu dağıtma, işleri sevimlileştirme çabama respect pls)

-seninle uzun yolculuklara çıkmak istiyorum. uyuduğum için çok pişmanım. salakkafam salakkafam salaksalak kafam! 

Dün, Üsküdar'da, üç kadın;

-babanız sizi sevdi de ne oldu?
 korkak, kör ve bok gibisiniz.

İçim çok fazla sevgi doluyor,
artan bir şekilde.

-bu sefer çocuk sevgisinden bahsetmiyor-

"Ne halt, ne bok yerseniz yiyin, içine sevgi katın." - T.Y.   Tire, Nisan 2016

Oda karanlık, çocuklar film izliyor. Gözlerimi kapatıyorum. Bilmediğim bir dilde küçük fısıldaşmalar ve minik ağızlardan çıkan patlamış mısır sesleri. Mutluluktan delirecek gibi oluyorum.

Dünyanın en güzel stajı, dünyanın en güzel işine dönüştü.