13 Nisan 2018 Cuma

Terapistim geçen gün kendisinden beklenmeyecek bir şekilde "3 sene sonra kendini nerede görüyorsun" klişesini yaptı, ama iyi niyetine güvendiğim için sorusunun cevabını ciddi ciddi düşündüm. Sonra da dedim ki

-kanepede.

Ve devam ettim.

Ama kendi kanepem. Yani kendi evim varmış. Kendi evim derken satın almışım manasında değil de, birilerinin evinde kalmadığım bir ev manasında. Bir de köpeğim var. Bir de hoş bir battaniye. Oturuyoruz öyle kanepemde köpeğimle. Kendimi burada görüyorum.

Soruyu kariyer anlamında sorduğunu bildiğim halde aklıma ne başka bir şey ne de başka bir görüntü geldi. Kendisine de söyledim. İşle ilgili filan herhangi bir düşüncem yok. Aklıma da gelmiyor.

Sektör mü değiştirsem acaba. Bence bunun için 1 senem var. Eğer değiştireceksem bir sene içinde değiştirdim, değiştirdim. Yoksa sıkıntı. Mayıs'ta 27 yaşımda olacağım. Zihinsel olarak 22'den sonra herhangi bir büyüme, gelişme hissettiğimi söyleyemeyeceğim ama eğer illaki sayıyorsak 27 olacağım yani.

Neyse ki hayatın sağlıklı yaşamanın cool olduğu kısmına gelebildim. SUCH BAŞARI.

4 Nisan 2018 Çarşamba

Haftasonu Ankara'daydım. Hava aşırı aşırı güzeldi. Seğmenler'e gittik. O kadar mutlu oldum ki inanabilinemez. Dönerken en sevdiğim yolu yürümek istediğim için insanlardan ayrıldım. Seğmenler'den Tunalı, Tunus.. aşağı doğru yürüdüm. Müzik dinlemeden, konuşmadan. Öylece etrafa bakınarak, kuş gibi. Sonra Aylak Madam'a gittim. Tek başıma kahve içip anlığıma bir şeyler yazdığım beklenebilir ama çok kakam vardı, tuvalete girip çıktım.

-çünkü o kadar da değil.