28 Temmuz 2018 Cumartesi

Merhaba.

Aylardır beklediğim, gün saydığım, halatlara asılıp çekiştirdiğim, en sevdiğim 3 kadınla planladığımız tatil geldi, ve de geçti. Çok güzeldi, çok! Kaz dağları'nda kamp yaptık. Sonra Assos'a gittik. Her şey o kadar bize ait ve biz'di ki, daha iyi hissettiremezdi. Buraya yazacak tonla şey var aslında ama bir o kadar da yok. Biz çok iyiyiz, çok güzeliz. Birbirinden çok farklı 4 ayrı kadının bir araya gelmesi ve kusursuz bir bütün oluşturması işte. Asla mütevazi olamayacağım tek konu. CANIM KENDİMİZLER mi desem, ne desem?

Gitmeden bir süre önce ev tuttum. Dün bulduğum 2. el eşyaları almak üzere nakliyeyle buluştuk, eşyalar geldi. Bugün biraz bulaşık yıkayıp temizlik yaptım. Sonra şu anki evime gelip çamaşır yıkadım ve toparlanmaya başladım. Hiç eşyam yok aslında burda, yani kıyafetlerim kitaplarım, nevresimler ve birtakım ıvır zıvırlar. Ama hiç eşya olmaması durumuna göre çok fazla eşyam var. Toparlanırken içim sıkılıyor. İstanbul'daki 3. yazım, ve ben 4. kez yer değiştiriyorum. Ama bu sefer kendi evimde ve kanepemde olacağım. Terapistimin aylar önce sorduğu sorunun cevabı şimdiden gerçek oluyor. Ve ben bu konuyla ilgili baya iyi hissediyorum. Eve iyice yerleştikten sonra ev arkadaşı bulma kısmı kalıyor. Bakalım kiminle yaşayacağım...

Bir iki ay sonra ruh hastası güzel kedim Balım'ı tekrar yanıma alıyorum. Bakalım yeni evini sevecek mi, bana kızgınlığı / kırgınlığı geçecek mi, kendimi affettirebilecek miyim.. Ona onu alacağıma dair söz vermiştim, sadece biraz gecikmek zorunda kaldım.

Bu garip, eğlenceli, sıkıcı, hüzünlü, heyecanlı ve de sevgi dolu hayat daha neler gösterecek bilemiyorum. Kollarımı açtım bekliyorum. Hem hayata hem kendime doğru bir kabulleniş haline geçmeye başladım. Mesela GÖBEĞİM ile ilgili olan sıkıntım geçmeye başladı......

Haftaya işe dönmek çok zorlayıcı olacak. Keyifler kaçacak. Ama neyse ne diyorduk, kabulleniş falanları. Evet. Sevmek değil, sakin bir kabulleniş. Yani şöyle gibi,

-e iyi tamam kabul ediyorum bana uyar napak.

4 Temmuz 2018 Çarşamba

Dünyanın en iyi arkadaş grubunun buluşmasına 18 gün kaldı. KAZ DAĞLARII BEKLE BİZİİİİ! Tatil planlarımızı yaparken heyecandan kalbim çarpmaya başlıyor. YAV KÖPEĞİYİM BU HAYATIN. Acaba tatil bittikten sonra yaşama sevincimden eser kalacak mı ::(

Eylül'e kadar taşınmam gerekiyor. Ev arkadaşım yok. İnternete ilan koymalı ev arkadaşı bulma işine giresim yok. Tek çıkacak param yok. Amaaan boşşer yaaa Kaz Dağlarıııııı!!!

Bedelli çıkarsa Ozancım yavru bir bebe köpüş edinecek, çok mutluyum. Belki sonra çalarım. WHO KNOWSSSSS?