1 Haziran 2015 Pazartesi

"Son finalimden çıktım. Kendimi salon ortasında duran lastik top kadar yersiz ve de densiz hissediyorum. Napıyoruz şimdi? Plan ne? Bağırarak ağlama hissi geldi. Kendimi yorgan altlarına saklayacağım. Bir süre çıkmazsam belki varlığım unutulur ve sonra düşünürüz sonrasını." diye yazdım perşembe sabahı anlığıma. Günlerdir değişen pek bir şey olmadı. Perşembe gecesinin inanılmazlığı bir yana, hayatım elimde, ne yapacağımı bilemez bir halde dalıp duruyorum. İş ciddileşince kılımı kımıldatasım gelmemeye başladı. İstanbul'a taşınmaktan korkmaya başladım. Birkaç ay önce istediğim tek şey gitmekken, şimdi 4. sınıfa yeni geçiyor olmayı tercih edermişim gibi geliyor. Manyak gibi özleyeceğim son senemi. Eminim bundan. Ve üzülerek özleme ihtimalimden çok korkuyorum. Lütfen kahkahalar atarak özleyeyim. Lütfen ya. Gerçeklikten çok uzaktayım. Ne dediğimi pek bilmiyorum. 76 kantine bakıp hüzünlenir mi insan ya.

-Neler oluyor?

4 yorum:

  1. DEGISIMIN AYAK SESLERIII. cok guzel olacak Bilge, tatillerde gelir cimlerde yuvarlanirsin sonra ^.^

    YanıtlaSil
  2. üstteki arkadaşın tam tersine, çok güzel şeyler olmayacak. Bu zamanları öküz gibi özleyeceksin. Hatırlayıp üzüleceksin ama başına yeni güzel şeylerde gelecek. Ama işte ...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. dokunsan ağlayacak haldeyim ve sen dokundun :(

      Sil