4 Haziran 2015 Perşembe

Merhaba.

Müstakbel evimden bildiriyorum. Sabah Üsküdar'dan Kadıköy'e gidecektim ve tek yapmam gereken bir dolmuşa binmekti. Dolmuşu durdurdum, Kadıköy dedim, nerden kalkıyor filan dedim. Bu gidiyor, dedi. Aa dedim ne güzel ya. Şanslı sabah. Neyse az gittik uz gittik dere tepe düz gittik. İçime bir kurt düştü. Yanımdaki kadına Kadıköy'e ne kadar kaldı gibi bir şeyler dedim. Bu dedi Kadıköy'e gitmez ki. NE DEMEK GİTMEZ YA? Şoför bey?? Duyduklarım doğru mu? Ben Kadıköy demedim ki Kapıköy dedim, dedi. Ya da Kapıköy de değil de Kadıköy gibi ama asla Kadıköy olmayan bir şey dedi işte. Ya bunun olma ihtimali nedir? Kızılay'a gitmek isteyip yanlışlıkla Kuzulöy'e gitmek gibi bir şey. Haydaa, dedim. Yol tarifi aldım, tuhaf birkaç üst geçitten geçip yolumu buldum. İstanbul'a ilk defa alıcı gözle bakıyorum. Genelde şuursuz bir şekilde dolanırım çünkü. Dün de Sena'yla iş çıkışu buluştuk Taksim'de, fünikülerle Kabataş'a geçerken, yürüyen merdivenlerde biri Sena'nın çantasını çekti. TAŞINMIYORUM dedim bir an. Meğer iş arkadaşıymış. Allahallah ya.

Bunun yanında tabii 28 mayıs sabahı son finalimden beri olan hislerim artarak devam etmekte. Sürekli sanki birazdan bir sınava girecekmişim gibi bir gerginlik halindeyim. Avuçlarım terliyor. Biraz midem bulanıyor. Ve ağlama isteğim geçmiyor. Kiminle konuşsam da bütün bunların normal olduğu cevabını alıyorum. Hatta benimle aynı durumda olan dostlarım bile beni avutuyor. Umarım haklılardır. Normaldir ve geçip gider.

Az önce dışarıdan Ankara'nın Bağları sesi geldi. Duygulandım. Komik biraz aslında. Cidden gülüyorum da biraz.

-Taşınmasam mı.

-Tabii ki de taşıncam, saçmalama!

6 yorum:

  1. istanbul'un korkutması çok normal. 26 sene, 8 ay 14 gündür istanbuldayım. her allahın günü korkuyorum ve defolup gideceğim günü sabırsızlıkla bekliyorum. belki bir psikoloji öğrencisi olarak sorun bende mi yoksa şehirde mi, yaşamaya başladığında söylersin. çünkü sevgili bilge, istanbul oradan bakınca gerçekten çok güzel. neyse, bu kadar karamsar olmak işine yaramayacak. bence istanbul'un her kişide bir kredisi var. sen daha yeni başlıyorsun. umarım senin için iyi olur.

    YanıtlaSil
  2. İstanbul'a oldukça hoş geldin.
    Çoğunluğu normal insanların yaşadığı yerlerde böyle şeylerin olma olasılığı yok.
    Burası İstanbul ve sanırım mesleğin gereği tuhaf insanlara alışman gerek.
    Doğma büyüme bu şehrin adamıyım ve bu tam tamına 37 seneye tekabül ediyor.
    Her gün olmaz dediğim şeyle karşılaştığım oluyor. Hatta senin şaşkınlıkla karşıladığın bu gibi durumları normal karşılar oldum... ki sanırım, kabulleniyor olmam hiç doğru değil.

    Hoş geldin Bilge. Dilerim her şey gönlünce olur.
    Biraz sabır ;)

    YanıtlaSil
  3. Ya, şehri bu boklayıp duracaksan habire, kusura bakma ama, SEN GELME ULAN AYI!

    Not: İstanbulluyum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ya ben İstanbul'u çok severim. Ama hayatımın değişmek üzere oluşundan korkuyorum. Yoksa İstanbul'la bir derdim yok :)

      Sil
    2. Ben istanbulu pek sevmem, ama sonuçta memleketi insanın bi refleksen şeyoluyo, yoksa benim de seninle bir derdim yok :)

      Sil
    3. ya bir de çok tatlı yazmışsın, ayı dediğim ve çıkıştığım için vicdan azabı çektim. Affet kardşm...

      Sil