22 Haziran 2015 Pazartesi

Eskiden, lise son zamanları filan, "tanrıyı güldürmek istiyorsan ona planlarından bahset" işine baya takmış; tanrıyı güldürmeme yolunu tanrıyla iletişimi direkt olarak kesmekte bulmuştum. Ama insan silemediğim gibi tanrı da silemiyorum tabii ki. Hayatıma, tepemde her planıma ve hayalime kahkahalarla gülen bir tanrı gezdirerek devam ediyorum. Gülmek güzel şey. Çok düşünmemek lazım.

Ankara'yı apar topar bırakıp gelişim içimi burkuyor. Ankara'da yapacak işlerim olduğundan değil. Birkaç güzel insanla daha çok vakit geçirmek istiyordum. Belki Seğmenler'de sarhoş olmak, kampüste biraz daha yuvarlanmak. Gibi şeyler. Her şeyin belirsizliklerle dolu oluşu baş ağrısı gibi bir şey. Yine de her geçen gün huzur oranım biraz daha artıyor. Bu iyi.

Belirsizlikler dedim ya işte. Elimdeki belirsizlik deryası içinden yalnızca bir tanesi benim sonuca erdirebileceğim bir şeydi. Ben de bir el attım fakat büyük ihtimalle zaman aşımına uğrayıp havada süzülerek yok olacak. Bunu istemem. Ama elimden fazlası gelmiyor.

-ablamın yanına taşınıyorum, sanırım. galiba. bilmiyorum.

2 yorum:

  1. Senayla yaşıyıcaksınız sanıyoduk?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. İşte bütün bu tanrı ve güldürme işleri onu da kapsıyor.

      Sil