14 Nisan 2015 Salı

Hava çok güzeldi de bahar yorgunluğu mudur nedir, dersten sonra hemen eve dönesim geldi. Geldim, perdeleri kapatıp uyudum. Ooo üç saat filan. Okulda oturacaktık yoksa. Çimlerdee, orda burda. Sonra aman da mesajlar bir şeyler, Nilsu Amerika'dan kabul almış. Üf çok sevindim tabii ki ama içim de burkulmadı değil. Bir sürü duygu. Öncelikle salak kafam neden okulda durmadım da öğrendikleri an ben de orda değildim de sevinçten koşturamadım burkulması, sonralıkla da GİTMESİN ÇOK UZAK burkulması. Çok çok geç bulduğum içi dışı ayrı güzel bir insan. Zaten düşünüp duruyordum bu kızı kabul etmiyorlarsa kimleri ediyorlar diye de, artık hep beraber İstanbul'a gidecek olmayı iyice kafamızda oldurmuştuk. Böyle ani değişiklikler ne tuhaf. Hem çok sevinip hem başını öne eğmek filan amaaaaan. Gerizekalı kafam neden eve dönüp uyudum, bok vardı!

Okulun kapanmasına çok az kaldı. Lanetler yağdırıp durduğum yerle ilgili duygusal hisler beslemelerim başladı. Her bir yerine buğulu bakışlar atıyorum. HAYATA ATILMAK İSTEMİYORUM. OKUMAK İSTEMİYORUM. Durmak istiyorum. Hep beraber böyle. Duralım yani. Valla uyumam.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder