12 Ekim 2013 Cumartesi

An'ları yaşarken çok içindesin, çok değer veriyorsun, ya da dikkat etmiyorsun, yani yaşıyorsun sonuçta ya hani, ama üstünden zamanlar geçince ve düşününce o an'lara hiç de hak ettikleri değeri vermediğini fark ediyorsun. İşte en büyük üzüntülerimin sebebi o farkındalıklar. Ama yaşarken çok güzeldiler. Ama çok değerliydiler. Ama nasıl da nefes alıyordum, içime çeke çeke böyle. Azıcık daha doldursaymışım ciğerlerimi ya. Ne azıcğı, deli gibi doldursaymışım. Kanser olsaymışım.

7 Ekim 2013 Pazartesi

Merhaba merhaba.

Yıllar sonra ilk defa ateşlendim ve annem tarafından soğuk duşa sokuldum. Gece kabuslar görüp yorgan altında titredim. Eklemlerim ağrıyana kadar. Özlediğim hislerdenmiş aslında bunlar da. Bir parol'a normale döndü her şey. Renkler, düşünceler ve oda sıcaklığı.