24 Mayıs 2013 Cuma

3-4 sene önce ne kadar akıllı bir insanmışım. O anlıkları seneler sonra bunu söyleyebilmek için yazmamıştım. Planlarım vardı. Kişiliğimin oluşmaya çalıştığındaki hali, oluştuktan sonraki halinden çok daha başarılıydı. Halimden memnun değilim. Olduğum insandan. Memnun değilim. Bu birkaç yıl müdehale edemeden geçip gitti. Büyük bölümünde uyudum. Geri kalanında seyrettim. Sustum. Bazen sayıkladım. Konuşmadım ama. Ah tüh aman, dedim. Dinlemedim de.

Dün gece kendimi iyi hissetmek için gözlerimi kapatıp "şu an nerede, hangi anımda olmak isterdim." diye düşünüp cevap bulamamak kendimi daha kötü hissetmeme neden oldu. Cüzdanımda 30 lira olsaydı, ufak bir tura çıkacaktım. Yoktu. Onun yerine zamanımı havasız bir salonda defalarca uykuya dalmak üzereyken uyandırılmamla geçirdim. Köklea, amygdala ve kalp arasındaki bağın kısacık oluşuna şahit olduktan sonra, Brain and Behavior dersinin çok anlamsız olduğunu düşündüm.

"Ölmek için her yer kötüdür. Ama tanıdık duvarları ve tozlu lambaları olan sarı bir oda daha iyi, onun için." demiş Charles Bukowski. Ölmek için iyi bir yer biliyorum.




















18 yaşımdayken istediklerimi yapabilseydim, şimdilerde bir uzay gemisiyle dünyaya veda ediyordum. Bunun için kendim dışındaki herkesi suçlayabilirim. Herkesi. Ama herkesi. Kendim hariç.

Eskiden özgüvenli olmamı sağlayan bir aklım vardı. Bir şeylere karşı tutkum vardı. Sonra tutku, aklımı da alıp gitti. Artık birilerinin bana ne kadar güzelleştiğimi söyleyip durmasıyla avunuyorum. Oysaki bu şekilde övülmek ne kadar acı, bilseler. Ne bileyim, sanki saçlarımın uzaması çok büyük bir başarı öyküsüymüş gibi. Hayatta en başarılı olduğum alan iyi bir arkadaş olmak-tı. Şimdilerde onu bile beceremiyorum. Çünkü kendi samimiyetimden şüphe etmeye başladım. İyi bir arkadaş olmayı, iyi arkadaşlarım olsun diye mi sürdürüyorum yoksa? Kimseye hayır diyemeyişim, kimsenin bana hayır dediğini duymak istemeyişimden mi?

Bazen aklıma ablamın 23 yaşında ölen arkadaşı geliyor. Ben 18'dim. Kendimi onun yerine koyuyorum. 1 yılım kalmış, diyorum. Yapacak çok işim var. Yetişmeyecek.






Hepsihepsihayatnasılolsa.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder