16 Ekim 2012 Salı

Odam dördüncü katta olduğundan çıkıp sigara içmeye o kadar üşeniyorum ki böyle, böyle o yolun dönüşünü düşünüyorum, böyle bi al basıyor, bi geriliyorum, bi fena oluyorum.Başka insanların başına gelen çok kötü ve asla benim başıma gelmeyeceğini düşündüğüm şeyleri duyunca kendi sikindirik problemlerimden utanıp yerin yedi kat dibine iniyorum, yetmiyor. Şu an Merve'ye sarılıp ağlamayı o kadar çok istiyorum ki, bu isteğim aklıma  "İstanbul dediğin aslında şu kadarcık mesafe, kalk git." düşüncesini getiriyor. Ben her zaman uzaklığa sokmak taraftarıydım zaten, sadece aşık olmuştum, galiba.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder