19 Ağustos 2012 Pazar

Sabah annemin amcasına kahvaltıya gittik. Her bayram bütün sülaleyi kahvaltıda birleştirme görevi eskiden dedeme aitmiş, o öldükten sonra kardeşi devralmış. Evde yaklaşık 40 kişiydik. Toplu fotoğraf çekimi sırasında baya eğlendik. Daha sonra video çekiliyordu ve büyük amcadan konuşma yapması istendi. Gözleri dolup taşan amca sesi titreyerek "Ben.. Konuşamıyom.. Bu mutluluk bana yeter! ÇOGMUTLUYUM!" dedi. Herkes çok duygulandı Adeta kent reklamı çekiyorduk. Daha sonra üç yaşlı insanı daha ziyaret ettik. Bir tanesinin çocukları Amerika'ya gitmiş. Bayramda kimsesi yoktu. Belli ki teyze erkenden kalkıp hazırlanmış ve birilerinin kendisini ziyaret etmesini bekliyormuş. Bizi görünce çok mutlu oldu. Sonra dünyanın en genç gösteren 90 yaşındaki amcasına gittik. Adam kendini bildi bileli anlık tutuyormuş. Anlığı biz icat ettik sanıyordum.. 20 sene önce aldığı pirinci bile deftere yazmış. Sanırım hipergrafisi var. Sonra da felçli bir amcaya gittik. Aynı anda 15 kitap okuyordu. Belli belirsiz konuşarak bana "kaç kitap okudun?" ve "çalışkan mısın?" sorularını yöneltince "hheehehehe. hayır." dedim. Babam gülümseyerek içinden "allah belanı versin." dedi.

Babam bu bayram yanlış çikolatadan aldığı için dün üzülmüştüm, annem bugün doğrularını aldı ve onlar sadece bana aitmiş, öyle dedi. Çok mutlu oldum.

Seneler sonra bayramda ailemi ziyaret etmezsem kahırdan kalp krizi geçirip ölebilirler. Onun için nerede olursam olayım bayramın ilk günü gelip annemle babamı öpücüklere boğacağım!

-Bayrama inanmıyorum ama bir aile var.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder